Úrval - 01.11.1982, Blaðsíða 37

34
ÚRVAL RÍKASTA KONUNGDÆMIJARDAR
35
stórfenglegu mosku, sem Omar Ali
Saifuddin lét byggja, við himin. Hún
kostaði 2,5 milljónir punda og er
gulli skreytt með kremgulum turni.
Moskan var byggð fyrir tíu árum og
voru steindir gluggar fengnir frá
Englandi, marmari frá Ítalíu og
granít frá Shanghai. í turninum eru
lyftur fyrir þá sem sjá vilja hið stór-
fenglega útsýni yfir borgina. Fögur
eftirlíking úr steini af ævagömlu skipi
sýnist fljóta á spegilsléttu yfirborði
vatnsins sem umlykur moskuna á þrjá
vegu.
Hótelið mitt var í gamla bæjar-
hlutanum við Bruneiána, við hliðina
á röð kínverskra verslana sem fram-
hliðina vantaði í. Hinum megin við
ána mátti líta Kampong Ajer sem
minnir á forna tíð Brunei. Þar búa
10.000 manns, aðallega Malajar, sem
eru helmingur íbúa Brunei. Þarna er
þéttbýlt og timburhúsin eru byggð á
staurum og tengd saman með léleg-
um plönkum.
Fyrir utan olíuútflutningsborgirnar
Seria og Kuala Belait, en þar búa
erlendir verkamenn í hverfum út af
fyrir sig, er Bandar Seri Begawan eina
borgin í Brunei sem einhverja
þýðingu hefur. Andrúmsloftið þar er
hlýlegt og rólegt.
Á veitingastöðunum meðfram
ánni sátu ungar stúlkur í litfögrum
kjólum og piltar í nýtísku buxum,
borðuðu , ,saté' ’ og drukku ískaffi eða
kókoshnetumjólk. Áberandi skilti
minna gesti veitingahúsanna á að
múhameðstrúarmönnum er bannað
að drekka áfengi og 30 lögreglumenn
á vegum kirkjumálaráðuneytisins sjá
um að þessum lögum sé framfylgt
auk annarra, eins og til að mynda
laga sem banna blíðuhót á almanna-
færi. En ég sá ekki betur en lögreglu-
sveitin væri óþörf. Ungt fólk í til-
hugalífinu var jafnsiðsamt og persón-
ur í skáldsögu frá Viktoríutímanum.
Tuttugu og fjögur prósent íbúa
Bandar Seri Begawans eru kínversk.
,,Þeir vinna best allra,” sagði enskur
vinur minn. Fyrir utan kínversku
búðirnar virtist allt splunkunýtt og
ekki sparað til neins en stakk þó í stúf
við grænt umhverfið. Opinber bygg-
ing með gríðarstóra mósaíkmynd á
framhliðinni, sem lýsir ýmsu í menn-
ingu Brunei, stendur við hliðina á
eldri byggingu sem ber svip nýlendu-
tímans.
Malajsískir skólastrákar í röndótt-
um peysum og sportsokkum léku
rugby á flötinni fyrir framan mosk-
una. Margt fólk á flötinni klæddist
hvítu klæði sem sýndi að það hafði
farið í pílagrímsför til Mekka. Við
sólarlag kallar muezzin alla trúaða til
kvöldbæna og truflar með því alla
starfsemi í borginni.
Maður nokkur sagði mér að mú-
hameðstrú boðaði heilbrigt fjöl-
skyldulíf og náungakærleik og er það
líklega þess vegna sem lítið er um
glæpi hjá þeim. Hér er framið morð á
þriggja til fjögurra ára fresti. Þegar
sjónvarpið kom til sögunnar töldu
margir að það hefði slæm áhrif á unga
fólkið en fram að þessu hefur sú spá
ekki ræst.
Vel er litið eftir öllum þörfum íbú-
anna. Læknisþjónusta er ókeypis og
ekkjur fá lífeyri, einnig gamalt fólk
og jafnvel fjölskyldur fanga. Matvara,
olía og rafmagn er niðurgreitt að stór-
um hluta. Ríkisstarfsmenn fá hús-
næði á lágri leigu og vaxtalaus lán til
kaupa á bílum og hraðbátum. Af
þessum sökum er um það bil þriðj-
ungur vinnufærra manna í þjónustu
ríkisins og þjónustan tekur stundum
á sig einkennilegar myndir. Til dæm-
is eru ungu stúlkurnar í litfögru sam-
festingunum, sem standa á gangstétt-
unum, lifandi stöðumælar. Þær
fylgjast með því hvenær bílar koma
og fara af bílastæðum borgarinnar en
allt að því hver fjölskylda í borginni á
að minnsta kosti eitt farartæki. Enn
undarlegra er þó starf frumbyggja