Úrval - 01.11.1982, Qupperneq 68

66
URVAL
Þar sem hjarta Owens hafði stöðv-
ast var ekki tími til þess að undirbúa
aðgerðina á hefðbundinn hátt með
því að læknarnir þvægju sér og settu á
sig hanskana. Það var ekki einu sinni
tími til þess að verma kalda blóð-
pokana áður en farið var að dæla
blóðinu í æðar Owens. Velez brá
skurðhnífnum á skinnið milli fimmta
og sjötta rifbeinsins í vinstri síðu
Owens og skar húðina og vöðvana allt
upp r handarkrika. Þótt hnífsblaðið
skæri sundur slagæð kom ekkert blóð
úr henni en það gaf lil kynna að
hjarta Owens var nær alveg hætt að
bærast.
Velez spennti rifin í sundur fyrst
með hanskalausum höndunum en
síðan með sérstökum töngum sem
halda sundur rifjunum. Velez ýtti
særða lunganu til hliðar og þá kom
hjartað I Ijós. Það sást þó illa vegna
þess að blóð hafði safnast saman í
gollurhúsinu umhverfis það. Velez
greip skæri og skar gollurhúsið í
sundurog náði til hjartans.
Hjartað dælir blóði um líkamann
eftir aðalslagæðinni. Hovaguimian
setti klemmu á slagæðina og blóð-
straumnum var beint til heilans og
efri hluta líkamans. Á þennan hátt
var lokað fyrir blóðstreymið til neðri
hluta líkama Owens. Það var heilinn
sem þurfti nauðsynlega á blóðinu að
halda og það strax. Aðrir hlutar lík-
amans máttu bíða.
Velez greip utan um hjartað, sem
var á stærð við krepptan hnefa, og
þrýsti því saman. Hann beið og svo
endurtók hann þetta í annað, þriðja
og f)órða sinn og hafði þá þrýst
hjartanu saman um það bil einu sinni
á sekúndu.
Súrefni var farið að berast til blóðs-
ins mcð aðstoð öndunarvélarinnar
sem tengd hafði verið við lungu
Owens. Og nú fór súrefni aftur að
streyma til heilans sem hafði vcrið
algjörlegasúrefnislaus til þessa.
Fljótlega komst Velez að raun um
að meginástæðan fyrir blóðmissinum
var í hjartanu sjálfu. Þegar læknirinn
hnoðaði hjartað fann hann hvernig
blóðið spýttist út um gat í hægra
hjartahólfi. Þvf yrði að loka þegar í
stað. Enn eitt vandamál bættist nú
við. Sýrustigið í blóðinu hafði orðið
til þess að rugla viðkvæma starfsemi
hjartans og valdið eins konar krampa-
kenndum samdrætti í því.
Lyfjum og öðrum nauðsynlegum
efnum var dælt í æðar Owens til þess
að koma aftur á eðlilegu jafnvægi í
starfsemi hjartans. Hjartað hélt þó
áfram að dragast saman óreglulega en
læknarnir fóru að fást við sentímetra
breitt sárið á hjartavöðvanum. Einn
læknirinn hélt hjartanu á meðan
Velez saumaði saman gatið. Þetta tók
um það bil eina mínútu.
Með þessu hafði verið komist fyrir
meginorsök blóðmissisins og blóð-
magnið í líkama Owens jókst hröðum
skrefum. Velez læknir tók aftur til
við hjartahnoðið, þrýsti hjartanu
saman fjórum eða fimm sinnum í
einu og hætti svo á milli. í hvert
skipti sendi hjartað súrefnisríkt blóð