Úrval - 01.11.1982, Blaðsíða 75

72
og nam staðar við strönd víðáttumik-
ils vatns. Ég kom auga á fallega,
rennilega, svarta eikju í nokkurra feta
fjarlægð á vatninu. Þar stóð Thesiger.
Fjórir ungir arabar, sem með honum
voru, komu til mín og heilsuðu mér.
,,Þessir piltar eru vatnaarabar,”
sagði Thesiger. ,,Þeir munu sjá um
þig. Stígðu inn í miðja eikjuna,
annars hvolfir þú henni.” Arabarnir
stungu árunum niður í ljóst, brún-
leitt vatnið og við þutum af stað.
Fljótlega vorum við komnir inn í
annan heim, villugjarnan heim: á að
giska 15.000 ferkílómetra að stærð.
Ég leit niður og sá í vatninu glitrandi
fiska og smádýr. ,,Þetta eru vötnin,”
sagði Thesiger.
Næstu dagar voru töfrandi. Stund-
um brutumst við út úr sefjaskógun-
um inn í stór glitrandi og sólbökuð
lón. Við sáum vatnamenn, eða
madan, standa í stefni báta sinna
með löng fimmtinda flskispjót í
hendinni, eins og spjótkastara úr
ævagamalli veggskreytingu. Við
dvöldum í vatnaþorpum þar sem þarf
bát til að komast frá einu sefhúsinu
til annars. Húsin sitja á vatninu, eins
og rithöfundur einn lýsti þeim, ,,eins
og floti af léttum bátum sem liggja
fyrir akkeri í lygnum sjó”.
Náttúrufegurð staðarins var yfir-
þyrmandi. Svart- og hvítflekkóttir
vaðfuglar köfuðu eftir bráð sinni allt í
kringum okkur, storkahópar svifu
hátt fyrir ofan okkur, snjóhvítar
þyrpingar af pelikönum veiddu í
lónunum og alltaf sást örn á himnin-
Dœmigert fynr fenjalöndm. Al
Quabab er byggt á röð af tilbúnum
eyjum. Innfellda myndm: Sveigjan-
legt sefið er gott byggingarefm.
Súmerar voru fyrstu raunverulegu
íbúar suðurhluta íraks. Þeir komu um
3000 árum f.Kr., blönduðust þeim
þjóðflokkum sem voru þarna fyrir og
byggðu við og í vötnunum einstæða
menningu. Súmersku borgríkin voru
mikilúðleg og þróuð mannvirki með
musterum og varnarvirkjum og
hverju ríki fyrir sig var stjórnað af
konungi.
um. Sefin sem við sigldum hjá iðuðu
af villtu lífi: otrum, villisvínum og
hegrum.
Og oft rauf djúp mannsrödd þögn-
ina — rödd ungs vatnaaraba að
syngja ástarljóð um leið og hann skar
■ tágamar. í hinum stórfenglega ein-
manaleika staðarins, sem samkvæmt
þjóðsögunni varð til á þann hátt að
guðinn Enlil „byggði pall úr sefi á
vatnsfletinum, skapaði síðan rykið og
þyrlaði því í kringum pallinn og skap-
aði þannig heiminn,” er aðaltil-
finningin einhver stórkostleg þrá.