Úrval - 01.11.1982, Síða 76

75
um pöllum við öll húsin á vötnunum.
Þeim er sjaldan slátrað kjötsins vegna
en þau eru afar mikilvæg vegna
mjólkurinnar og mykjunnar sem er
þurrkuð í flögum og notuð sem elds-
neyti við heimilishald vatnafólksins.
Villinautamjólk er drukkin eins og
hún er en einnig er búin til úr henni
jógúrt eða smjör.
Vatnahúsin eru ennþá byggð eins
og á tímum Súmera — úr sefi. Raðir
af sverum stráum eru sveigðar og fest-
ar saman þannig að þær mynda boga-
myndaðan ramma. Sefgrasfléttur eru
síðan festar við hann og við þær eru
í borgunum við sefbakkana fædd-
ist skriftin. Krotað var með strábút á
leirtöflu og nú hafa hundruð þús-
unda af þessum töflum aftur verið
dregin fram í dagsljósið. Enn er
margt ófundið. Hvaða rústir liggja
undir vötnunum við sefin?
Nú til dags talar vatnafólkið
arabísku, ekki súmersku — hætt var
að tala hana um 2000 ámm f.Kr. En
vatnaarabarnir gera eikjurnar sínar
enn þann dag í dag á sama hátt og
Súmerar gerðu fyrir 5000 árum.
Mashufs eru gerðar úr írökskum viði
sem núna er notaður með viði sem
fluttur er inn frá Malaysíu eða
Indónesíu og verkfærin eru eins ein-
föld og hægt er að hugsa sér: sög,
skafa og bor.
Álitið er að Súmerar hafi flutt með
sér forfeður hins írakska vatna-villi-
nauts frá Indlandi. Við sjáum afkom-
endur þeirra hnipra sig saman á litl-
VJwd-vil/inautin eru rekni í haga á
hverjum rnorgni. lnnfellda rnyndm:
Byrðmgur negldur á eikju.
bundnar sefgrasmottur og efni í þak
og veggi. Þessi tækni hefur gengið
mann fram af manni í aldaraðir í
baráttunni gegn kulda og hita. Hvert
hús er byggt á sérstakri smáeyju.
Fáar, ef nokkrar, af þessum eyjum
eru þar frá náttúrunnar hendi. Maður
býr sjálfur til sína eyju, eins og Enlil
byggði heiminn. Ákveðið er hve stórt
húsið á að vera, síðan er safnað saman
tágum og þeim hrúgað í vatnið, inn í
litla sefgirðingu sem nær upp yfir
vatnsflötinn. Þegar samanþjappað
sefið nær upp á vatnsborðið er girð-
ingin sveigð yfir hrúguna og haldið
áfram að hlaða og þjappa sefinu og
■ tágunum þar til eyjan er eins og hún á
að vera. Ef byggja skal á traustari
grundvelli má nota lög af leir í undir-
lagið.
Eftir þessa fyrstu heimsókn mína
með Thesiger hef ég oft heimsótt
vötnin og komist að raun um að þau
eru ekki alltaf böðuð sólskini. Þar
voru þokuþrungnir morgnar, kaldir
og drungalegir. Hráslagalegir vindar
næddu og regnið fossaði í vatnið.
Risavaxið lónið virtist breytast í blý og
verða hættulegt. En einnig þá var ég
hrifinn af því.
Það liðu meira en 20 ár áður en ég
heimsótti vötnin í síðasta sinn, árið
1973. Eftir að við höfðum farið yfir
Tígris við A1 Amarah voru landslagið
og himinninn nákvæmlega eins og í