Úrval - 01.11.1982, Side 90

88
ÚRVAL
hár af höfði hans eins og að fjarlægja
þrjátíu og fimm tonna klettadrang-
inn af gröf hans.
Þetta breyttist í nóvember 1959- Þá
sat Forshufvud á bókasafninu í
Gautaborg og fann í tímaritinu Ana-
lytical Chemistry frásögn af því að
fundist hefði ný aðferð til að prófa
arseník í mannshári þar sem eitt hár
nægði. Sá sem þessa aðferð hafði
fundið var dr. Hamilton Smith, rann-
sóknarvísindamaður í réttarlækna-
vísindum við Glasgowháskóla í Skot-
landi.
Næst skrifaði Forshufvud bréf til
Napóleons prins, afkomanda keisar-
ans. Prinsinn svaraði og bauð
Forshufvud að leggja fram þær
spurningar sem hann vildi fá svarað. í
maí 1960 hélt Forshufvud til Parísar
ásamt konu sinni, Ullabrittu.
Við komuna til Parísar hringdi
hann þegar í stað til prinsins en náði
aldrei til hans sjálfs. Hftir nokkra daga
var orðið augljóst að prinsinn ætlaði
sér ekkert að hitta Forshufvudhjónin.
Tannlæknirinn sneri sér þá til Henry
Lachouque, eins fremsta sérfræðings
Parísar um Napóleonstímann, fyrr-
verandi stjórnarmanns herminja-
safnsins í Les Invalides og ritstjóra út-
gáfunnar á endurminningum Louis
Marchands. Hann spurði hann í síma
hvort þau hjónin mættu koma og
spjalla við hann um Napóleon.
I heimsókn sinni til Lachouque á
Montmartre skýrði Forshufvud í
stuttu máli frá kenningu sinni og lýsti
aðferð Hamiltons Smiths til að greina
arseník í hári. ,,Það er raunar aðal-
erindið,” sagði hann. ,,Ég er að leita
að hári keisarans.”
,,Ég á lokk,” sagði Lachouque.
„Komið með mér.”
Hann leiddi þau inn í einkasafn
sitt, herbergi fullt af minjum um
keisarann, þar á meðal var litli tré-
kassinn sem Louis Marchand varð-
veitti í minningar sínar um árin á St.
Helenu. I þessum kassa var lítið, hvítt
umslag, áritað með rithönd Mar-
chands: ,,Les Cheveux de
l'Rmpereur'1. I því var lokkur af silki-
mjúku rauðjörpu hári, rökuðu af
höfði Napóleons daginn eftir að hann
dó.
Lachouque rétti Ullabrittu umslag-
ið. Hún dró úr því með háratöng eitt
hár og kom því fyrir í plastumslagi
sem maður hennar rétti fram.
,,Allez-y, Madame, takið meira!”
sagði Lachouque. En hún afþakkaði
kurteislega og Forshufvud lét það
gott heita — þótt hann iðraði þess
sárlega síðar.
Ergileg útlegð
Longwood var ekki þægilegur stað-
ur. Það var úrkomusamt þarna uppi á
hásléttunni og húsið var sífellt rakt.
Fatnaður myglaði fljótt; mygla
skreytti veggina. Verst var þó að
þarna var krökkt af rottum.
Hvert sem Napóleon leit sá hann
berlega ófrelsi sitt. Rétt fyrir utan
bústaðinn voru herbúðir með 500
hermönnum. Rauðklæddir varðmenn
stóðu með stuttu millibili á stein-