Bergmál - 01.12.1955, Síða 24

<s»
Bergmál ----------------------
við tilhugsunina um að fá að
kynnast yður nánar. Komið
hingað nær mér, ennþá nær.
Kæra vinkona, ég elska yður.“
Madame Corambeau hugsaði:
„Guð gefi að hann muni nú ekki
skyndilega eftir ástmeyjum sín-
um.“
En hann hugsaði aðeins um
hana, hún sá það af hinum dulda
glampa í augum hans, þessum
augum sem hún hafði ekki
fengið að horfa í, í raun og veru,
í tólf ár. Nú fann hún þar á ný
þrána og aðdáunina, þessa biðj-
andi tilbeiðslu, sem fyrrum hafði
vakið henni notalega eftirvænt-
ingu, sem hafði seitt hana og
lokkað en jafnframt hrætt hana
svolítið.
Hann sigraði hug hennar og
hjarta á ný með þessari tak-
markalausu tilbeiðslu og við-
kvæmnislegu ástarþrá og undir-
gefni, sigraði þessa vesalings
konu svo, að hún varð ham-
ingjusöm á ný, svo hamingju-
söm að hún hafði hálfgert sam-
vizkubit yfir því, og þó var ekki
lengra síðan en í gær að þessi
sama kona hafði staðið ein og
yfirgefin, og að sjálfsögðu lét
hún undan. Svo var sjúkdómn-
um fyrir að þakka að hún lifði
á ný unaðsstundir þrettán ára
gamlar, og djörfustu draumar
---------------;— Desember
hennar náðu fram að ganga.
Hún var aftur hin unga við-
kvæma, titrandi eiginkona, sem
lifði eingöngu í heimi faðmlaga
og kossa.
En þótt hún væri sæl og glöð
í faðmi hans var ekki laust við
að hún hefði sektarmeðvitund
gagnvart þeim manni sem hún
var gift í gær, þeim Lucien Cor-
ambeau, sem kom heim að
kvöldi skeytingarlaus og við-
utan eftir heimsókn, annað hvort
hjá dansmeyjunni sinni eða
heimsdömunni. Það var komið
undir morgun, þegar Germaine
læddist yfir í svefnherbergið
sitt og sofnaði værum svefni.
Um hádegi vaknaði hún og fór
þá beint að svefnherbergi
manns síns og barði að dyrum.
Hann svaraði. „Kom inn.“
En jafnskjótt og hann sá hana
í dyrunum sagði hann undrandi:
„Hvað viljið þér hingað frú,
og hver er ég sjálfur? Mér finnst
allt eitthvað svo undarlegt og
þó er ég fullkomlega frískur og
heilbrigður og satt að segja
langar mig til að fá morgun-
kaffið í rúmið. Haldið þér að
það væri hægt?“
Germaine settist á rúmstokk-
inn hjá honum, klædd þunnum
silkislopp og ilmandi öll af dýr-
um ilmvötnum, og enn á ný
22