Bergmál - 01.12.1955, Qupperneq 47

1955
B E R G M A L
Hann tók um hönd hennar og fór að draga hana af stað með sér,
um leið og hann gaf einum af mönnunum merki um að aðstoða
sig. Þeir hálf drógu og hálf báru hana með sér aftur að hellismunn-
anum, sem hún hafði verið komin að fyrir stundu síðan.
Faber benti upp á við. „Hann er þarna. Hann er að vísu bundinn
á fótum, en einhvern veginn hefur honum tekizt að losa hendur
sínar, og því getað þrengt sér inn í þrengsta afkima hellisins, og
þar er svo þröngt að aðeins einn maður kemst þar inn í einu Hann
hefur birgt sig upp með grjóti, svo að við komumst ekki nálægt
honum, með öðru móti en því að skjóta, og til þeirra úrræða vil
ég ekki taka fyrr en í síðustu lög, eða sem neyðarúrræði.“
„En þér sögðuð að hann treysti yður, og þér gætuð talið hann
á að koma fram úr fylgsni sínu, eða haldið þér að þér gætuð það
ekki? Og ef yður tekst það þá þurfum við ekki að beita neinu
obeldi. Þessir vinir mínir munu taka hann að sér eftir það.“
Christine fannst blóðið frjósa í æðum sér. Henni var það full-
ljóst að hann meinti allt sem hann sagði, hvert orð. Nú vissi hún
hvers vegna hann hafði farið með hana hér inn í hellirinn, og það
hafði aðeins verið uppgerð er hann þóttist vera ákafur í það að ná
sambandi við David. Það var einn liðurinn í ráðagerð hans að
lokka hana hingað og það eitt hafði vakað fyrir honum síðan hann
kom inn í herbergi hennar í hælinu.
Mótorbáturinn sem mannaður var útlendingum hafði komið of
snemma eða fyrr en ætlað var, og þess vegna hafði hann neyðst
til þess að sýna sig í réttu ljósi fyrr en hann ætlaði. Hann var sá
sem hafði numið Tona á brott frá hælinu, og hann hafði gert það
jafnskjótt og hann hafði heyrt sögu Tona frá David, eða þegar
hann hafði komizt að því að Johnny White væri fyrrverandi flug-
liðsforingi Cecil Mordaunt.
En hvers vegna? Hver var ástæðan? spurði Christine sjálfa sig
í ráðaleysi.
Faber þreif hörkulega í öxl hennar og sneri henni að sér.
„Jæja þá. Hvort viljið þér heldur að við skjótum hann eða sam-
þykkja það að ginna hann til þess að koma út á þeim forsendum
að öllu sé óhætt?“
Rödd hennar var hjáróma og óeðlileg er hún sagði með mestu
— 45 —