Bergmál - 01.12.1955, Qupperneq 55

1955
B E R G M Á L
æsingu, en aldrei með köldu
blóði. Náið í einhvern útlending
til starfans.“
Tonio hló: „Eins og þér vitið
yfirgaf seinasti útlendingurinn
San Angelo, þegar ekki virtust
neinar líkur fyrir stjórnarbylt-
ingu, sem gæfi nokkuð í aðra
hönd.“
Don Pasquales blés í gúlana,
en það gerði hann þegar hann
hugsaði ákaft. „Yið skulum
koma og tala um þetta við Don
Jose,“ sagði hann.
Fangelsisstjórinn vissi ekkert
ráð. „Ég get ekki hugsað mér að
nokkur fáist til að hengja
Pandos þó að allt gull landsins
væri í boði.“
„Ef til vill getur Pandos hjálp-
að okkur,“ sagði Don Pasquales.
„Þegar allt kemur til alls, þekkir
maður bezt sjálfur hverjir eru
óvinir 'manns. Ef til vill þekkir
hann einhvern, sem vill hengja
hann.
Tonio mótmælti, honum fannst
þetta smekklaust. En yfirmenn
hans voru sammála. Þvínæst
var Pandos kallaður inn og
spurður ráða, en hann hafði
setið úti í garði og fiskað. En
það var árangurslaust. Hann
hugsaði sig vel um, en gat ekki
munað eftir neinum sem hataði
hann nægilega mikið. í raun-
inni vissi hann ekki af neinum
sem hataði hann.
„Tja, Joaquin mágur minn
hataði mig,“ sagði Pandos. „En
dag nokkurn komst ég að því að
hann barði systur mína svo að
ég banaði honum.“ Hann yppti
öxlum og spýtti í spýtubakka
fangelsisstjórans. „Ég get ekki
hugsað mér neinn sem mundi
vilja hjálpa ykkur, engan núlif-
andi mann.“
Don Pasquales horfði fram-
undan sér þjakaður á svip.
„Málið er mjög alvarlegt,“
sagði hann. „Ef það vitnast að
við höfum engan böðul, munu
menn gera út um gamla og nýja
misklíð á þann hátt, að við mun-
um ekki heyra mannsins mál
fyrir skorthríð. Við verðum að
kalla saman ríkisráðið.“
Sama dag og Pandos átti að
hengiast var hann færður fyrir
ríkisráðið. Hann heilsaði ríkis-
ráðsmeðlimunum kumpánlega
og settist og lét annan fótinn
hvíla á plussklæddu forsetasæt-
inu. Don Pasquales stóð ur>p og
las af stórri pergamentörk og
beindi orðum sínum til Pandos:
„Hinn ágæti vinur vor Don Jose,
hefur bent oss á, að hefðir þú
verið frjáls maður, kæri Pandos,
53