Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 60

B E R G M Á L-----------------
kveðjuskyni, eins og drottning
sem tekur á móti hyllingu.
„Jæja,“ sagði hún fjörlega,
„hvernig gengur vinnan? Hún
vatt sér bak við hús Idu, en leit
aðeins lauslega á verkið. Þegar
hún kom aftur út á flötina sagði
hún hátt og beindi orðum sínum
til gömlu kvennanna: „Það er
kominn tími til að þið njótið
góðs af nýtízku tækjum.“
Hið eina sem rauf þögnina var
klip-klap-ið frá skærum Söru
sem klippti vafningsrósina. En
frú Hope-Carey var niðursokk-
in við að skoða blómsturbeðin.
Hún gekk í kringum Lizzi sem
var í vafa um hvort hún ætti að
sitja á hækjum sínum, eða hvort
hún ætti að standa á fætur og
afleiðingin varð sú að hún var
í stellingum sem voru mitt á
milli og hélt á spaðanum í hend-
inni.
„En hvað stjúpmæðurnar eru
yndislegar,“ sagði frú Hope-
Cary náðug. „Það eru reyndar
öll blómin yðar. Þér hafið líka
græna fingur, frú Lizzi.“
Lizzi leit, alveg rugluð á
fingurnar. „Þær eru svartar frú,
af óhreinindum.“
„Ég meinti þetta ekki bókstaf-
lega,“ sagði frúin brosandi. „í
sveitinni segjum við að sá garð-
yrkjumaður, sem öll blóm þríf-
------------------ Desember
ast hjá, hafi græna fingur. Eruð
þér annars ekki úr sveit? Ef svo
væri ekki munduð þér ekki búa
í fátækrahælinu okkar.“
„Ég átti heima í sama þorpi í
77 ár,“ svaraði Lizzi blíðlega. Ég
giftist og átti .... “
Sara hafði flýtt sér niður
stigann og inn. Gluggi var opn-
aður, hastarlega, og út um hann
kom handleggur Söru og hringdi
■ af öllum kröftum, tebjöllunni.
„Nú er hringt í te,“ tautaði
frú Hope-Cary.
„Já, frú,“ sagði Lizzi sak-
leysislega.
„Ég vona,‘“ sagði frú Hope-
Cary að lokum, „að þið drekkið
ekki svart te?“
„Nei, frú.“ Frúin hafði haldið
alllangan fyrirlestur um það,
hvað sterkt te væri óhollt.
„Það hefur svo slæm áhrif á
meltinguna,“ tautaði hún og
beygði sig niður til að athuga
marglitan valmúuskúf.
Gömlu konurnar drukku teið
saman. Frú Hope-Carey var
farin og hafði skellt hliðinu í
lás á eftir sér. Lizzi reri fram
og til baka af hlátri. Hún var
hláturmildust þeirra allra.
„Grænir fingur," stundi hún,
„grænir fingur. Guði sé lof fyrir
að sál mín er ekki græn líka.“
„Þú áttir ekki að vera að
58