Morgunblaðið - 28.11.1984, Page 46

Morgunblaðið - 28.11.1984, Page 46
46 MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 28. NÓVEMBER 1984 Minning: Guðrún Eiríksdótt- ir - Hafnarfirði Á dögum prentaraverkfalls og fjölmiðlaleysis fyrir skömmu and- aðist öldruð merkiskona í Hafnar- firði, Guðrún Eiríksdóttir, ekkja ólafs Þórðarsonar skipstjóra og síðar hafnargjaldkera. Hún var fædd 28. nóvember 1894 og átti því skammt ólifað til að fylla níu áratugi. Mig langar til að láta ekki fæðingardag hennar líða hjá, án þess að setja fáein orð á blað um þessa góðu konu, þótt ekki gætu kynni okkar talizt náin. Guðrún heitin mun hafa verið komin nokkuð yfir sjötugt, þegar hún lagði fyrst leið sfna i dag- skrárskrifstofu útvarpsins og fundum okkar bar saman. Hún hafði þá samið stutta hugvekju um gildi fastra bænarstunda fyrir hvern mann, og þetta flutti hún skömmu síðar í útvarpið með sóma, því að hún var ágætlega máli farin og flutningur hennar var hitaður af innri glóð hins ákafaríka hugsjónamanns. Kristin trú og guðrækni voru sterkir þættir i eðli hennar og dagfari, enda hafði hún alizt upp í sliku andrúmslofti allt frá barnæsku. Hún ólst upp hjá góðum fósturfor- eldrum, Guðrúnu Magnúsdóttur og Jóni Þórðarsyni á Hliði á Álfta- nesi, en þau hjónin bjuggu síðast í Hafnarfirði. Geta má og þess hér, að Guðrún Eiriksdóttir og Sigur- geir Sigurðsson biskup voru bræðrabörn, afi þeirra beggja var Eiríkur Eiríksson, bóndi á ólafs- völlum á Skeiðum, sonur sam- nefnds og nafnkennds danne- brogsmanns á Reykjum þar í sveit á 18. öld. Guðrún kom nokkrum sinnum fram í útvarpinu næstu árin. Hún las t.d. kvæði eftir fósturföður sinn, sem var vel skáldmæltur og ekkert hafði áður verið flutt eftir í útvarp, að ég hygg, og hún fór með gamlar bænir og vers, sem hún hafði numið í bernsku og æsku. Hún las og hugvekjur, sem hún hafði mætur á og komið höfðu út á prenti eftir þekkta kennimenn, en í þann tíð var sérstakt hólf fyrir slíkt lestrarefni að morgni dags á föstunni einu sinni í viku. Og út- varpsferil sinn endaði Guðrún svo fyrir tíu árum, sama árið og hún varð áttræð. Snemma ársins flutti hún greinargott erindi um merkan brautryðjanda hérlendis í iðn- rekstri og fleiri athöfnum. Jó- hannes Reykdal, bóndasonur úr Reykjadal, gerðist atkvæðamikill verksmiðjurekandi á Setbergi við Hafnarfjörð. Reisti þar fyrstu trésmíðaverksmiðju landsins árið 1903, og rúmu ári síðar kom hann upp rafstöð (ljósastöð) fyrir Hafn- arfjörð. Var hún einnig hin fyrsta á iandi hér. Ég hygg að sú stofnun eigi 80 ára starfsafmæli senn hvað líður, a.m.k. var það síðla árs 1974, sem Guðrún flutti stuttan út- varpspistil til að minnast fyrstu rafljósanna í Hafnarfirði. Guðrún þekkti Jóhannes persónulega og taldi hann hafa verið mikinn mannkostamann til viðbótar dugnaði sínum og útsjónarsemi. Þegar kynni okkar Guðrúnar hófust átti hún heima á Kirkju- vegi 3. Þangað var notalegt að koma. í því húsi bjuggu fósturfor- eldrar hennar eftir að þau brugðu búi á Álftanesi. Skömmu eftir að Guðrún gifti sig flutti hún með Ólafi manni sínum í nýreist hús þeirra hjónanna við Linnetsstíg, en eftir lát hans 1969 settist hún að nýju að í litla húsinu við Kirkjuveg. Þar var hún einbúi, því að börn hennar tvö, sem upp kom- ust, voru horfin á braut, dóttirin Ragnheiður búsett í Bandaríkjun- um, og sonurinn Gísli látinn (1966; bjó í Hafnarfirði). Fyrir u.þ.b. áratug, þegar lík- amlegri heilsu Guðrúnar tók nokkuð að hraka, fékk hún athvarf á Sólvangi um skeið, unz hin hafn- firzka Hrafnista tók til starfa, en þar var hún búin að tryggja sér hæli í ellinni. Á Hrafnistu naut hún beztu aðhlynningar og þangað var líka ánægjulegt að koma, þvi að hún hafði þar sérherbergi með síma og aðstöðu til að taka á móti gestum sínum og gera þeim gott. Þar fékkst hún mikið við prjóna- skap og munu t.d. ófá ullarteppin, sem hún gerði úr mismunandi sauðarlitum, hinir fallegustu og vönduðustu hlutir. Síðustu þrjú árin eða svo dvaldi hún á sjúkra- deild heimilisins, var þó áfram ein í herbergi og hafði helztu muni sína þar inni. Þróttur hennar fór smádvínandi, en lengi hélt hún sér vel andlega, fylgdist t.d. mikið með útvarpsefni og hafði af þvi góða dægradvöl. Eg mátti lengi vel eiga það nokkuð víst að Guð- rún hringdi til mín, hefði ég verið að flytja eitthvað í útvarpið kvöld- ið áður. Þá var hún að þakka mér fyrir og tala við mig um það efni, sem um hafði verið fjallað. Er víst óhætt að telja, að ég hafi fáa eða enga trúrri hlustendur átt en hana og þykir mér sæmd að því. Guðrún Eiríksdóttir var fríð kona, þótt komin væri mjög á efri ár, þegar ég þekkti hana, hvað þá á yngri árum. Hún var fremur lág vexti en teinrétt í baki, vel vaxin og yfir henni höfðingsbragur, svipurinn bjartur og röddin lífleg, lundin glöð að jafnaði en gat sjálfsagt orðið þykkjuþung, ef henni mislíkaði að mun. Kveðja: Fædd 4. desember 1942 Dáin 20. september 1984 Þegar ég frétti að Sigrún Björg Hólmgeirsdóttir væri dáin, kom fyrst í huga minn ljóðlínan „Eitt er víst að bestu blómin gróa í brjóstum sem að geta fundið til.“ Ég ætla ekki að rekja æviferil Boggu aðeins okkar kynni sem ég vildi að hefðu verið meiri. Við hjónin kynntumst Boggu stuttu eftir að við komum til Húsavíkur og nutum oft einlægni hennar, hlýju, gestrisni og glaðværðar. Hún var svo vandvirk, hafði heim- ili sitt alltaf fallegt, og gerði vel allt sem hún gerði. Bogga hafði svo mikla næmni að slíku er óvenjulegt að kynnast, hún var vinur í raun og átti ekkert illt til og kannski ekki vörn við því heldur. Hún var ef til vill of við- kvæm fyrir harðan heim. Guðrún dó á Hrafnistu 12. októ- ber og var útför henar gerð frá Fríkirkjunni í Hafnarfirði 22. s.m. I þeim söfnuði átti hún langt og merkilegt starf að baki, fjölþætt- ara en ég kann að greina, en ég veit að hún veitti stundum prest- um aðstoð við barnastarfið þar, enda var hún hænd að börnum og þau að henni. Einnig gaf hún fé til kaupa á steindum myndrúðum í glugga í kór kirkjunnar. Fyrrver- andi fríkirkjuprestur, séra Guð- mundur óskar Ólafsson, jarðsöng Guðrúnu vinkonu sína Eiríksdótt- ur, og hefur það óefað verið að hennar ósk, því að ég vissi vel um hug hennar til hans. Hann heiðr- aði minningu hennar { fagurri líkræðu. Kirkjan var nær fullsetin og þar stóðu á stöngum við kórdyr fánar tveggja félagssamtaka, sem Guðrún heitin hafði starfað f ósleitilega áratugum saman, Hraunprýði, kvennadeildar Slysa- varnafélags íslands í Hafnarfirði, og Kvenfélagsins Hringsins þar í bæ. Mun hún hafa verið heiðursfé- lagi beggja þessara félaga. Þessi kona gerði víst ekki ýkja víðreist um dagana, dvaldi raunar um skeið hjá dóttur sinni í Banda- ríkjunum. Hún fæddist á Vatns- leysuströnd, ólst upp á Álftanesi, lifði langa ævi í Hafnarfirði. Svo að landfræðilega séð er starfs- hringurinn þröngur. En í innra lífi sínu átti hún víðara svið og bjart- ara en margur heimshornasiglar- inn. Ekki sízt var það mikið á hæðina — náði allt upp til himna. Baldur Pálmason Guð varðveiti Boggu í nýjum heimkynnum og styrki fjölskyldu hennar í sorg sinni. Asdís Hallgríms í Vilpu, Húsavík. t RAGNHEIDUR ÓLAF8DÓTTIR kannarl, Skjólbraut 4, Kópavogi, sem lést 20. nóvember, veröur jarösungin frá Kópavogskirkju fimmtudaginn 29. nóvember kl. 15.00. Þeim, sem vildu minnast hennar, er bent á Hjúkrunarheimili aldraöra Sunnuhiiö, Kópavogi. Ólafur Qrfmur Björnsson, Hallgrlmur Pálsson Magnús Á. Bjarnason, Aöalheiöur Erlendsdóttir, Siggeir Ólafsson, Fanney Tómasdóttir, Guómundur Ólafsaon, Valborg Emilsdóttir, Gunnar Hallgrimsson, Aóalgeir Hallgrimsson. t Faöir minn, KRI8TJÁN SIGURÐS80N, Blönduhlió 10, veröur jarösunglnn frá Fossvogskirkju föstudaginn 30. nóvember kl. 15. Svala Kriatjánsdóttir. t Þökkum innilega auðsýnda samúö og vinarhug viö andlát og útför systur okkar, GUDVEIGAR 8TEFÁNSDÓTTUR frá Siglufiröi, Pátur Stefánsson, Friöþóra Stefánsdóttir. Sigrún Björg Hólmgeirsdóttir t Viö þökkum af alhug öllum þeim sem sýndu okkur samúö og vinar- hug og veittu okkur margvislega hjálp viö andlát og útför MATTHÍASAR LEÓ8 JÓNSSONAR, Foasi, Arnarfirói. Esther Gfsladóttir, Gfsli Matthfaeson, Lára Þorkelsdóttir, Þóra Marfa Matthfasdóttir, Matthfas Leó Gfslason, Matthfas Fosaberg Matthfasson.Erna Hávaróardóttir, Harpa Fönn Matthfasdóttir, t Þökkum auösýnda samúö og hlýhug viö andlát og útför BJÖRNSJÓNSSONAR, Garðaflöt 15, Garöabm. Emilfa V. Húnfjörö, Sigrfóur Björnsdóttir, Árnl Jónsson, Marta Björnsdóttir, Sígrföur Björnsdóttir, Egill Ásgrfmsson, Ingunn Björnsdóttir, Jósef Kristjánson, barnabörn og stjúpdóttir. Ingibjörg Jónas- dóttir — Kveðja Sumarið 1941 var ég sem dreng- ur sendur til sumardvalar austur á Eyrabakka á heimili hjónanna Ingibjargar Jónasdóttur og Guð- laugs Pálssonar kaupmanns. Man ég daginn sem ég kom þangað, austur í fyrsta skipti. Foreldrar mínir og systkini voru með í ferð- inni. Tók Ingibjörg á móti okkur af einstökum rausnarskap. Ég tel mig enn muna hvað hún bauð okkur að borða, svo fínn þótti mér maturinn. Segja má að á þessum fyrsta degi hafi vinátta mín við þessi sómahjón og börn þeirra verið innsigld. Ég minnist Ingu, Jónasar þúsundþjalasmiðs og Hauks söngmálastjóra, svo og þeirra Steinunnar og Guðleifar og Páls, en kynni okkar urðu ekki ná- in. Það var dásamlegt að vera á heimili Ingibjargar. Hún sýndi öllum jafnan velvild og framkoma hennar var í alla staði mjög þægi- leg og aðlaðandi. Var það ungum sem eldri góður skóli að umgang- ast þessa góðu konu. Systkini mín og ég flytjum fjöl- skyldu hennar innilegar samúð- arkveðjur og megi góður Guð vernda alla hennar ástvini. Þorkell Valdimarsson. t Þökkum innilega auösýnda samúö og vinarhug viö andlát og útför mööur minnar og dóttur okkar, SVÖVU ÞORLÁK8DÓTTIR, sem fórst af slysförum þann 23. september s.l. Þorlákur Guójónaaon, innar Gunnaraaon, Ragnheiöur Sturludóttir, aystkini og aórlr aöstandendur.

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.