Morgunblaðið - 24.05.1985, Blaðsíða 12

12
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 24. MAl 1985
Frá kynning&rfundinum á samtökunum.
„Höfum þarft og mikið
verk að vinna“
— segir Hulda Jensdóttir, formaður
hinna nýstofnuðu samtaka Lífsvon
LÍFSVON, landssamtök til verndar ófaeddum börnum, sem stofnuö voru í
aprílmánuði sl., héldu á dögunum kynningarfund í íslensku óperunni. Af því
tilefni tók blm. Huldu Jensdóttur, formann samtakanna, tali og innti hana fyrst
eftir því hvert væri meginmarkmið samtakanna.
„Markmið þeirra er að standa fræðilegum ástæðum. Rúmlega
vörð um lífsrétt ófæddra barna
jafnframt því að veita konum eða
foreldrum, sem þurfa á hjálp að
halda vegna barnsburðar, allan
þann siðferðislega og félagslega
stuðning sem samtökin geta veitt,"
sagði Hulda. „Ennfremur að beita
sér fyrir því að Alþingi setji lög til
verndar ófæddum börnum og að ný
grein verði tekin upp í stjórnar-
skrána, er kveði á um rétt hinna
ófæddu til lífs.“
Hver var kveikjan að stofnun
samtakanna?
„Ýmsir hafa verið ósáttir við það
hvernig lögin um fóstureyðingar
frá 1975 hafa verið túlkuð í fram-
kvæmd. Segja má að fóstureyðingar
séu hér nánast frjálsar því sam-
kvæmt skýrslum frá árinu 1983
voru aðeins 5,2% þeirra tæplega
700 fóstureyðinga, sem fram-
kvæmdar voru á því ári, af læknis-
90% fóstureyðinganna voru því
framkvæmd af félagslegum ástæð-
um. Við sem stóðum að stofnun
samtakanna teljum að það sé ríkis-
valdsins og okkar að hjálpa til að
leysa félagslegu vandamálin, svo
konan geti gengið með sitt barn.
Á fundinum vildum við kynna
málefnið, hin ýmsu sjónarmið og
hinar fjölmörgu leiðir sem hægt er
að fara til úrbóta. Samkvæmt lög-
unum um fóstureyðingar eiga heil-
brigöis- og skólayfirvöld að halda
uppi fyrirbyggjandi aðgerðum.
Þetta ákvæði laganna hafa þau hins
vegar vanrækt. Það hefur sýnt sig
að þar sem fyrirbyggjandi aðgerð-
um hefur verið beitt hefur árangur-
inn orðið stórkostlegur. Því leggj-
um við mikla áherslu á þennan
þátt.“
Finnið þið hljómgrunn fyrir sam-
tökin meðal margra?
Hulda Jensdóttir
„Já, það fer ekki milli mála. Það
heyrist ef til vill meira í þeim sem
vilja frjálsar fóstureyðingar hér á
landi, en ég tel að það sé aðeins
örlítill hópur miðað við þann, sem
er andvígur þeim.
Stofnfélagar Lífsvonar voru um
fjögur hundruð en margir hafa
bæst í hópinn og tel ég líklegt að
félagar nálgist nú að vera eitt þús-
und. Við stefnum að því að marg-
falda félagatöluna í fimm til tíu
þúsund, það er okkar styrkur. Ekki
veitir af, við höfum þarft og mikið
verk að vinna, enda augljóst að
hvert mannslíf er dýrmætt. Við
höfum ekki efni á að missa einn
einasta af sonum okkar og dætr-
um,“ sagði Hulda Jensdóttir.
Slegið
í gegn
í fyrstu
tilraun
Hljómplötur
Sigurður Sverrisson
Drýsill
Welcome to the Show
Drýsill
Þá er hún komin út, platan
sem íslenskir þungarokksunn-
endur hafa beðið eftir með eftir-
væntingu allt frá því Drýsill hóf
feril sinn. Ekki treysti neitt út-
gáfufyrirtæki sér til að gefa
plötuna út — þannig' er komið
fyrir þeim „bransa" þessa dag-
ana — en hljómsveitin gefur
plötuna út á eigin kostnað.
Welcome to the Show hefur
fjöldamarga góða kosti sem
þungarokksplata en hún er held-
ur ekki gallalaus. Kostirnir eru
þó miklu þyngri á vogarskálun-
um. Það er kannski best að víkja
að göllunum fyrst. Fyrir minn
smekk er „sándið“ talsvert gall-
að á plötunni, mér finnst vanta
þar bæði meiri „topp“ og enn-
fremur aukna fyllingu. Þetta má
eflaust rekja að talsveröu leyti
til misheppnaðs skurðar en þó
ekki allt. Hinn megingallinn
finnst mér vera enskir textar.
Óneitanlega hefði verið
skemmtilegra að heyra mergj-
aða texta á móðurmálinu við
mörg hinna góðu laga. Kemur
kannski næst?
Styrkur þessarar plötu Drýsils
liggur að mínu mati fyrst og
fremst í mörgum þrælgóðum
lögum, sem höfuðpaurinn Eirík-
ur Hauksson á að mestu heiður-
inn af. Lögin eru í senn kraft-
mikil, áreitin en umfram allt vel
upp byggð og „lýrlsk“. Tónlistin
er ekki tiltakanlega frumleg,
þungarokk er það yfirhöfuð ekki,
en það er kannski að Drýsil
vanti eitthvert „eigið sánd“. Yf-
irbragðið svipar á köflum til
Whitesnake, stundum til Rain-
bow. Ekki kannski leiðum að
líkjast.
Þeir fjórmenningar komast
allir afar vel frá sínu á plötunni.
Söngur Eiríks á köflum frábær,
gítarleikur Einars Jónssonar
góður og sólóum beitt af
smekkvísi. Jón ólafsson leikur á
bassa eins og menn eiga að gera
í þessari tónlist og trommuslátt-
ur Sigurðar Reynissonar er ör-
uggur en umfram allt afar takt-
fastur og drífandi.
Þegar öllu er á botninn hvolft
held ég að Welcome to the Show
sé þungarokksplata, sem stenst
samanburð við 90% af því sem
verið er að gera á þessu sviði
erlendis. Hafi menn einhvern
tíma talið sig hafa heyrt íslenskt
þungarokk fram að þessu er það
áreiðanlega misskilningur. Allar
fyrri tilraunir blikna í saman-
burði við þennan frumburð
Drýsils, sem er að mínu viti
þrusugóð plata og ekkert minna.
Punkturinn að
hætti Martinique
Kvikmyndir
Árni Þórarinsson
Sætabrauðsvegurinn — Rue Cas-
es Negres ★★★
Martinísk. Árgerð 1983. Handrit
og leikstjórn: Euzhan Palcy. Að-
alhlutverk: Darling Legitimus,
Gary Cadenat, Douta Seck.
Martinique-búar fara ekki
amalega af stað í kvikmynda-
gerð með þessari bráðskemmti-
legu æskusogu, Sætabrauðs-
veginum. Leikstjórinn, Euzhan
Palcy, er fædd og uppalin á
þessari litlu eyju 1 Vestur-
Indíum, en menntuð í Frakk-
landi. Hún reisir myndina á
umdeildri sögu eftir Joseph
Zobel sem á sínum tíma var
bönnuð vegna lýsingar hennar
á fátækt blökkufólksins og mis-
réttinu á eyjunni. Þeim mun
eftirsóttari og vinsælli varð
bókin meðal íbúanna.
Þetta þjóðfélagsástand er í
bakgrunni Sætabrauðsvegar-
ins. í forgrunni er þroskasaga
ungs drengs, José að nafni;
hann er alinn upp hjá ömmu
sinni og þrátt fyrir bág kjör
kemur hún honum til mennta.
Annar félagi hans er hinn vísi
öldungur Medouze, tengiliður
við fortíð og trú fólksins á eyj-
unni. Við fylgjumst með José og
jafnöldrum hans vaxa úr grasi í
þessu umhverfi og sú saga, með
gleði sinni og sorgum, er í
kjarnanum ekki ósvipuð
reynslu æskufólks hvar sem er í
heiminum. Einhver líkti Sæta-
brauðsveginum við Punktur
punktur komma strik. Og sú
samlíking á fullan rétt á sér.
Þetta er falleg blanda af gáska-
fullri unglingasögu, angur-
værum söknuði og pólitískri
ádeilu, gerð af áreynslulausri
kunnáttu og tilfinningu fyrir
viðfangsefninu. Sætabrauðs-
vegurinn er úrvals skemmtun
og fær vonandi verðskuldaða
aðsókn á hátíðinni.
Jósé og amma hans í Sætabrauðsveginum.
í speglasalnum
Le Bal — Dansinn dunar ★★★
Frönsk-alsírsk-ítölsk. Árgerð
1983. Handrit: Ruggero Maccari,
Jean-Claude Penchenat. Leik-
stjóri: Ettore Scola. Aðalhlutverk:
Campagnole-leikhópurinn.
Þótt Dansinn duni eigi í og
með að spegla hin ýmsu tímabil
í sögu frönsku þjóðarinnar frá
fjórða áratugnum og fram á
þennan dag þá er þessi maka-
lausa mynd fyrst og fremst
spéspegill fyrir tímaleysi
mannlegs atferlis. I danssaln-
um sem er leiksvið myndarinn-
ar frá upphafi til enda hittast
hinir margbreytilegustu full-
trúar kynjanna, taka nokkur
spor saman og sundur í takt við
danstónlist ríkjandi tísku, kæt-
ast og syrgja og skilja svo við
siðasta vangadans. Tíðarand-
inn breytist, búningarnir og
tónlistin, en fólkið, breyskleiki
þess og styrkleiki er ævinlega
eins.
Allt er þetta tjáð með orð-
lausu látbragði, mikilli gam-
ansemi og stílsnilld. Dansinn
dunar minnir stundum á
líkamskómíkina hjá Jacques
Tati, stundum á hinar rosalegu
karakterlýsingar Fellinis. En
myndin er engu að síður ein-
stök í sinni röð. Hún er ívið of
löng, en hún er líka einhver
skemmtilegasta og óvenju-
legasta mynd sem gerð hefur
verið á síðustu árum.
Dansinn dunar í Le Bal, einhverri skemmtilegustu mynd Kvikmynda-
hátíðarinnar.