Morgunblaðið - 29.01.1987, Side 44

44
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 29. JANÚAR 1987
Blaöburðarfólk
óskast!
AUSTURBÆR VESTURBÆR
Þingholtsstræti o.fl. Einarsnes
Laugavegur frá 32-80 Aragata o.fl.
Hverfisgata frá 4-62 o.fl.
plínri0iWíl#feíílí>

| Áskriftarsíminn er 83033
Vilborg Jóns-
dóttir — Kveðja
Fædd 26. september 1913
Dáin 22. janúar 1987
Villa amma er dáin. Það er erfitt
að skrifa nokkur kveðjuorð, því
margar eru endurminningamar um
ömmu.
Amma var kjólameistari, hún
unni því starfi, þótt mikið annríki
væri stundum við sauma lagði
amma alltaf mikla vinnu í hveija
flík, allt var svo samviskusamlega
unnið, eins og allt sem hún tók sér
fyrir hendur.
Oft leitaði ég til ömmu til að fá
ráðleggingar um saumaskap.
Amma var mikið fyrir nýjungar
eins og heimili hennar bar vott um
og lagði mikið til að hafa það fal-
legt.
Amma tók alltaf vel á móti mér
og litlu dóttur minni, bæði þegar
við vorum sem gestir hér á landi
og eftir að við fluttumst heim.
Ég vil þakka ömmu fyrir allar
ánægjulegu samverustundimar
sem við áttum saman.
Ég kveð Villu ömmu með sökm
uði og vona að henni líði vel.
Anna Vilborg
Aðfaranótt síðastliðins fimmtu-
dags andaðist á Landspítalanum
vinkona mín, Vilborg Jónsdóttir,
kjólameistari. Hún hafði um nokk-
urra mánaða skeið átt við vanheilsu
að stríða. Daginn fyrir andlát sitt
hafði hún útskrifast af spítalanum
og var að búa sig undir að fara á
heilsuhælið í Hveragerði, sér til
hvfldar og hressingar er kallið kom.
Mun hún nú njóta hvíldarinnar á
öðrum stað en hún ætlaði.
Vilborg fæddist í Hvammi í Dýra-
firði en þangað höfðu foreldrar
hennar, Helga Kristjánsdóttir og
Jón Þórarinsson, flutt úr Þingeyjar-
sýslu. Var Vilborgyngst 9 systkina.
Hún stundaði nám við Gagnfræða-
skólann á Akureyri og hóf sfðan
Guðbrandur Olafs-
son — Kveðjuorð
Fæddur 9. maí 1903
Dáinn 18. desember 1986
Guðbrandur Ólafsson var fæddur
9. maí 1903 og lést 18. desember
1986. Foreldrar hans voru Anna
Guðbrandsdóttir og Ólafur Jónsson
bóndi í Sælingsdalstungu.
Brandur, eins og hann var alltaf
kallaður, var vinnumaður hjá afa
mínum, Magnúsi Einarssyni, Mun-
aðamesi í Borgarfirði, frá árinu
1939.
Ég hef þekkt Brand alla mína
ævi. Þegar ég settist niður og fór
að rifja upp allar mínar minningar
um Brand fann ég hve erfítt er að
tjá með orðum mikilvægi þess sem
}ft fer fram án orða.
í samskiptum okkar Brands voru
pað ekki orðin sem skiptu mestu
æáli heldur væntumþykjan og það
:raust sem ég átti í honum.
Þó Brandur hafí verið vinnumað-
ur í Munaðamesi var hann mun
fremur eins og annar afí fyrir mig.
Brandur var frekar fámáll en
hann var hlýr og góður þeim sem
honum þótti vænt um en hann var
aldrei allra.
Þegar ég var í sveit í Munaðar-
nesi sem bam man ég best eftir
honum raulandi vísur eftir sjálfan
sig og alltaf með pípuna í munnin-
um. Fyrst þegar ég kom í sveitina,
eftir að hann hætti að reykja, sat
ég lengi og virti hann fyrir mér og
spekúleraði í því hvað vantaði á
Brand þegar ég áttaði mig á að það
var pípan.
Nú em um það bil 10 ár síðan
hann hætti að reykja. Samt sagði
hann mér eitt sinn í haust að hann
fyndi enn til löngunar í tóbak. En
þrátt fyrir það sat hann fast við
sitt. Þannig var Brandur, maður
vissi að ef hann sagðist mundu
gera eitthvað þá gerði hann það og
stóð við en sleppti að tala um hlut-
ina að öðmm kosti.
Síðbúin kveðja:
Hremn Bergþórs-
son frá Viðey
Fæddur 24. maí 1931
Dáinn 14. júlí 1986
Hreinn Bergþórsson fæddist í
i Viðey, sonur hjónanna Rögnu
Bjömsdóttur frá Neskaupstað og
Bergþórs Magnússonar frá Mos-
felli. Fyrstu árin ólst Hreinn upp
með fjölskyldu sinni í Viðey en
fluttist þaðan únglingspiltur í
Hjarðarholt, sem þá hét, við Lang-
holtsveginn í Reykjavík.
Árið 1949 flyst fjölskyldan síðan
í nýbyggt hús við Nökkvavog 1 í
Reykjavík og hélt Hreinn heimili á
þeim stað til hinsta dags.
Hreinn lauk námi í trésmíði og
starfaði við þá iðn þar til hann hóf
rekstur eggjabús sem hann rak um
langt skeið. Síðustu árin vann hann
störf er snertu hans fyrri iðn hjá
afkomendum Snorra heitins Hall-
dórssonar í Húsasmiðjunni.
Hreini frændi eins og hann var
alltaf nefndur innan fjölskyldunnar
er þeim sem þetta skrifar um
margt minnisstæður og ber þá
hæst hans einstæða ljúfa lundar-
far. Hann var mjög lífsglaður
maður og var Iaginn við að miðla
glaðværð sinni og kæti á sitt nán-
asta umhverfi. Frá fyrstu minning-
um og fram á fermingaraldur fékk
ég notið þess að alast upp í návist
þessa barngóða frænda og ekki
síður vinar míns.
Fyrir fjölskylduna og þá sérstak-
lega afa, sem sér á bak syni sínum.
nám í þeirri iðngrein ér hún starf-
aði við upp frá því, sem var kjóla-
saumur. Nám sitt stundaði hún hjá
Sólveigu Bjömsdóttur, er rak
saumastofuna Dyngju í Reykjavík.
Öðlaðist Vilborg síðar meistararétt-
indi í þeirri iðngrein. Hún starfaði
við iðn sína samhliða því er hún
annaðist heimili «itt og uppeldi
bama. Hún giftist árið 1935 Jónasi
Hallgrímssyni og eignuðust þau
þijú böm, Hrafnhildi, Hallgrím og
Ásgerði. Þau Vilborg og Jónas slitu
samvistir. Árið 1962 giftist Vilborg
Kristjáni H. Jónssyni, en hann and-
aðist árið 1971. Frá þeim tíma bjó
Vilborg ein og stundaði sjálfstætt
iðn sína allt til dauðadags.
Vinkona mín var vel greind kona.
Hún hafði til að bera mikinn vilja-
styrk og einstaka þolinmæði. Komu
þessir eðliskostir vel fram í verkum
hennar, er einnig einkenndust af
einstakri_ verkhyggni og listrænum
hagleik. í heimi tízkunnar er breyti-
leikinn ör. Þeir er þar starfa þurfa
að hafa til að bera fijótt ímyndunar-
afl og vera opnir fyrir öllum
nýjungum. Vilborg staðnaði ekki í
sínu fagi. Hún tileinkaði sér nýjung-
ar auk sinna eigin hugarsmíða. Hún
var mikill hönnuður. Hinn stóri
hópur fastra viðskiptavina í gegn-
um árin ber vott um vinsældir
hennar.
Nú þegar leiðir skiljast vil ég
þakka Vilborgu fyrir kynni okkar
er staðið hafa í meira en þijá ára-
tugi. I mínum huga verður þessi
dula en um leið skapfasta kona, er
ekki bar tilfínningar sínar á borð,
ætíð hin mikla listakona. Ég kveð'
hana með söknuði.
Ég og fjölskylda mín vottum
aðstandendum hennar samúð.
Sigríður Eggertsdóttir
Með þessum orðum vil ég kveðja
Brand. Við sem þekktum hann
munum sakna hans þrátt fyrir að
við vitum að hann var hvfldinni feg-
inn.
Hildur Halldóra Karlsdóttir
er mikill missir að Hreina þar sem
hann lést svo óvænt og langt um
aldur fram.
Hjá okkur lifir minningin um
góðan dreng. Við þökkum sam-
fylgdina.
Bergþór Atlason