Morgunblaðið - 15.08.1987, Blaðsíða 50

Morgunblaðið - 15.08.1987, Blaðsíða 50
50 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 15. ÁGÚST 1987 Minning: Lúðvík J. Alberts- son — Hellissandi Fæddur 13. júlí 1912 Dáinn 8. ágúst 1987 í dag er kvaddur hinstu kveðju frá Ingjaldshólskirkju elskulegur tengdafaðir minn og vinur, Lúðvík J. Albertsson, Svalbarða, Hellis- sandi. Efst í huga nú er þakklæti fyrir hlýhug og vináttu í minn garð frá okkar fyrstu kynnum, sem aldr- ei bar skugga á. Hann var fæddur í Súðavík 13. júlí 1912. Þar bjuggu foreldrar hans þá, Þórdís Magnúsdóttir og Albert Einarsson. Hann stundaði nám í Hvítárbakkaskóla 1930-31, Reyk- holtsskóla 1931—32 og Samvinnu- skólanum 1934—35. A námsárun- um stundaði hann sjómennsku á sumrum. 1936 réðst hann til starfa hjá Kaupfélagi Hellissands og vann þar til 1943. Síðan vann hann við bókhald hjá Hraðfrystihúsi Hellis- sands 1944—50. Síðan vann hann aftur hjá Kaupfélagi Hellissands til 1963. Frá því stundaði hann ýmis störf, m.a. við byggingar, fiskverk- un c.f!. Gjaldkeri Sjúkrasamlags Neshrepps var hann í 30 ár, 1942-72. Hann Kvientist 13. júlí 1937 yeroniku Hermannsdóttur, dóttur Ágústfnu Ingibjargar Kristjáns- dóttur frá Bjarneyjum og Her- manns Hermannssonar frá Skáleyjum. Þeim varð sjö barna auðið og lifa þau föður sinn. Þau eru: Smári Jónas, kvæntur Auði Alexandersdóttur frá Stakkhamri; Þórdís Berta, gift undirrituðum; Lúðvík, kvæntur Steinunni Kristó- fersdóttur frá Hellissandi; Sigríður, gift Grétari Þórðarsyni frá Reykjavík; Ómar Vignir, giftur Kay Lúðvíksson frá Bandaríkjunum; Hermann, sambýliskona Erla Árna- dóttir frá Reykjavík; og Helga Ágústína, ógift. Lúðvík var sérstaklega dagfars- prúður maður, sem gerði ekki á hlut annarra manna en hafði ákveðnar skoðanir á málum. Á seinni árum málaði hann töluvert af myndum í frístundum á meðan heilsan leyfði. Einnig lék hann tals- vert á orgel á heimilinu. Hann átti við vanheilsu að stríða síðustu árin og var oft þungt hald- inn síðustu mánuðina. Hann andaðist í Borgarspítalanum 8. ágúst sl. Þar naut hann mjög góðr- ar aðhlynningar, sem ber að þakka. Ég kveð tengdaföður minn með klökkum hug og innilegu þakklæti fyrir það sem hann gerði fyrir okk- ur og ánægjustundir sem við áttum saman. Eg sendi Veroniku, börnun- um, systkinum hans og öðrum ættingjum og vinum innilegar sam- úðarkveðjur. Björgvin Ólafsson Lúðvík Júlíus Albertsson lést á Borgarspítalanum síðla kvölds 8. ágúst, einmitt um það leyti sem sólin gekk undir og rökkur lagðist yfir láð og lög. Dagsverkinu var lokið. Hann slóst í för með röðlinum til þess heims þar sem alltaf er bjart og eilífur friður ríkir. Hvíld þessa hafði hann þráð í erfiðri sjúkdóms- legu. Kraftarnir vóru þrotnir og hlutverki hans lokið. Hann hefur nú hlotið lausn frá helsi sínu og hvílir í faðmi þess sem vakir yfir öllu lífi. Lúðvík J. Albertsson fæddist á Súðavík og ólst þar upp. Hann var elstur sex systkina. Foreldrar hans voru þau Albert Einarsson sjómaður og Þórdís Magnúsdóttir. Lúðvík útskrifaðist frá Samvinnuskólanum vorið 1935 og ári seinna kom hann á Sand og hóf störf hjá Kaupfélagi Hellissands. Þar vann hann í 18 ár. Á Hellissandi kynntist hann eftirlif- andi konu sinni, Veróniku Her- mannsdóttur. Þau giftust árið 1937 og stofnuðu þar heimili sitt. Síðan tóku við ýmis störf eftir því hvað til féll. Meðal annars starf- aði hann í nokkur ár við smíðar hjá Smára, syni sínum. Honum voru falin margvísleg trúnaðarstörf á Hellissandi. í 25 ár hafði hann umsjón með sjúkrasamlaginu og í meira en tvo áratugi var hann próf- dómari við Barna- og miðskóla Hellissands. Hann var einn af stofn- endum Lionsklúbbs Nesþinga og var félagi hans til hinstu stundar. Hann var einnig meðal stofnenda ungmennafélagsins Reynis og var ásamt konu sinni heiðursfélagi þess. Svo mætti lengi telja. Lúðvík og Verónika eignuðust sjö börn. Þau eru: Smári Jónas trésmiðameistari, kvæntur Auði Alexandersdóttur bankafulltrúa; Þórdís Berta sjúkraliði, gift Björg- vini Ólafssyni verkstjóra; Lúðvík trésmíðameistari, kvæntur Stein- unni Kristófersdóttur húsmóður; Sigríður húsmóðir, gift Runólfi Grétari Þórðarsyni trésmið; Ómar trésmíðameistari, kvæntur Kay Wiggs tónlistarkennara; Hermann rafvirki, kvæntur Steinunni Erlu Árnadóttur skrifstofustúlku; og yngst er Helga Ágústína póstaf- greiðslustúlka, ógift. Þegar Lúðvík fellur frá eru barnabörnin 18 en barnabarnabörn- in 6. Það hefur gefið lífi þeirra Veróníku mikið gildi að hugsa um afkomendur sína og fylgjast með þeim vaxa úr grasi. Þau hafa hlúð vel að þeim og veitt þeim mikla umhyggju. Lúðvíks verður nú sárt saknað. Lúðvík og Verónika áttu gull- brúðkaup á 75 ára afmælisdegi hans, 13. júlí sl. Þau lifðu í afar farsælu og kærleiksríku hjónabandi t Eiginkona mín, máojr/okkar, tengdamóðir, amma og langamma, MATTHIUDlÍRBJÖRG MATTHÍASDÓTTIR, Vesturbergi 142, lést í gjörgæsludeild Landakotsspítalans 12. ágúst. Guðmundur Egilsson, Guðfríður Guðmundsdóttir, Björn Möller, Elín V. Guðmundsdóttir, Sigurgeir V. Sigurgeirsson, Bjarni Guðmundsson, Sigrún Halldórsdóttir, Ragnar Á. Guðmundsson, Sigríður Brynjólfsdóttir, barnabörn og barnabarnabarn. t Alúðarþakkir fyrir auðsýnda samúð og vinarhug við andlát og útför ÁRNA GÍSLASONAR, Ásbúðartröð 9, Hafnarfirðl, Ester Kláusdóttir, Ásgeir Árnason, Sigrfður Jóhannesdóttir, Páll Árnason, Brynuís Skúladóttir, Kristín Árnadóttir, Einar Sindrason, Hólmf ríður Arnadóttir, Friðrik Rúnar Guðmundsson, Anna Pálína Ámadóttir, Aðalsteinn Ásberg Sigurðsson — það duldist engum sem kynntist þeim. Alltaf fóru hlýleg orð á milli þeirra. Þau voru ákaflega samhent og reyndu að vera saman öllum stundum. Heimili þeirra var fagurt og gestrisnin sat í fyrirrúmi. Það var opið öllum sem vildu og ósjald- an var ferðalangi boðið að gista og borða. Kannski var það burtfluttur Sandari eða einhver á vegum fé- lagasamtaka í byggðarlaginu. Það mátti aldrei greiða þeim með neinu móti. Sá sem þettar ritar hefur oft á ferðum sínum í átthagana undir Jökul notið einstakrar gestrisni og velvildar á heimili þeirra hjóna. Ég veit að þannig verður það áfram þegar ég heimsæki Veróniku frænku mína að Lúðvíki gengnum. Þó að okkur finnist í fljótu bragði höfundur lífsins vera miskunnar- laus að klippa á vináttu hjóna sem auðgað hafa hvort annars líf í hálfa öld getum við þó verið honum þakk- lát fyrir að hafa gefið þeim að lifa við hamingju allan þennan tíma. Það er svo miklu meira en mörgum öðrum er gefið. Lúðvík var einstaklega vel liðinn maður, áreiðanlegur og velviljaður. Hann var fremur hlédrægur að eðl- isfari en vandaður til orðs og æðis. Ekki minnist ég þess að hafa nokkru sinni heyrt hann tala um veikindi sín að fyrra bragði. Hann háði stríð sitt hljóður. En alltaf spurði hann mig um heilsufar ætt- ingja minna þegar við hittumst. Það segir meira en mörg orð um þann góða hug sem hann bar til vina sinna. Þá var hann sjálfur farinn að heilsu. Þegar ég spurði hvernig honum sjálfum liði svaraði hann því með örfáum orðum og þar með var það afgreitt. Æðruleysi var eitt af einkennum hans. Síðustu tvö árin lá Lúðvík meira og minna veikur á sjúkrahúsum í Reykjavík. Kona hans vék sjaldan frá honum. allan tímann. Þó að hún skryppi í örfáa daga vestur á Sand til að huga að húsinu þeirra og garðinum, sem þau hafa lagt svo mikla rækt við, var hugurinn alltaf hjá honum. Mikið hefur á henni og börnum þeirra mætt i þessu langa veikindastríði. Þeir sem setið hafa hjá helsjúkum ástvini og haldið í hönd hans skilja það einir til fulls hvílíka orku það tekur. Trúin var styrkur Veróniku. Hún veit að nú er ævivinur hennar í góðum hönd- um. Þó að Lúðvík væri fæddur á Súðavík leit hann alltaf á Hellissand sem heimabyggð sína enda átti hann þar heima í 50 ár. Þau Verón- ika hafa alla tíð borið sterkar taugar til byggðarlagsins. Marga ánægju- stundina áttu þau í ökuferðum um nágrennið. Sögusviðið undir Jökli og Jökullinn sjálfur voru þeim hug- leikin. Þau sáu fleira en dautt grjót og gras í náttúrunni.^ Fyrir þeim var landslagið lifandi. Út um suður- gluggana heima á Svalbarða höfðu þau gott útsýni til konungsins tign- arlega, Snæfellsjökuls, sem skagar upp úr Snæfellsfjallgarðinum og gnæfir yfir önnur fjöll. Þegar Jök- ullinn tekur ofan og skartar sínu fegursta í röðulbjarma er hann dá- semd ein. í veikindum heima fyrir fannst Lúðvíki það veita sér mikla hugarró að geta virt fyrir sér á björtum dögum. I byrjun sumars í fyrra áttum við Verónika einu sinni sem oftar símaspjall. Þá var Lúðvík nýlega kominn heim _af sjúkrahúsi og leið miklu betur. Ég man svo vel hvað þau bundu miklar vonir við að mega njóta sumarsins saman heima undir Jökli því að þau fundu bæði hve máttur Lúðvíks dvínaði. Þau vildu geta fylgst með börnunum sínum í nágrenninu, hlúð að fallega garðin- um sínum, skroppið í ökuferð á fögrum kvöldum, og notið þeirrar lotningar sem aðdáendur Jökulsins fyllast þegar þeir líta hann. En ekki varð þeim að ósk sinni. Nokkr- um vikum seinna var Lúðvík kominn á sjúkrahús og helstríðið hófst. I dag er þessi heiðursmaður bor- inn til moldar í Ingjaldshólskirkju- garði. Mörgum vinum sínum hefur hann fylgt sömu leið til grafar en nú er komið að honum. Ekkert okk- ar kemst hjá því að ganga í spor liðinna kynslóða. Þannig er lífið. Eftir lifir minningin um góðan dreng sem skilað hefur góðu dags- verki. Þó að hausti í hugum ástvina á kveðjustund vita þeir innst inni að þeir eru börn hins eilífa ljóss sem aldrei víkur frá þeim. Þegar við göngum til náða vegmóð að kveldi er það til þess eins að við getum hvflst og vaknað efld í fyllingu næsta dags. Þannig munu dánir styrkjast til nýs og betra lífs í heimi sem Guð einn veit hvernig er. Blessuð sé minning Lúðvíks J. Albertssonar. Eðvarð Ingólfsson Minnmg: Björn Jónsson Innri-Kóngsbakka Fæddur 18. mars 1902 Dáinn 5. ágúst,1987 Ég man fyrst eftir Birni Jónssyni fyrir hartnær 30 árum þegar ég, sex ára gamall, fór í sveit að Innri- Kóngsbakka. Sá staður átti eftir að vera mitt annað heimili næstu níu sumur. Þaðan á ég margar góðar minningar sem seint munu fyrnast. Fyrir ungan dreng var það mikil og góð reynsla að vera í sveit hjá þeim hjónum Birni og Sigur- borgu Magnúsdóttur og þeim fjórum systkinum Björns sem bjuggu á Innri-Kóngsbakka. A Innri-Kóngsbakka voru þá í heiðri höfð vinnubrögð sem óðum voru að hverfa úr sveitum og fyrir- finnast tæplega nú á dögum. Ragmagn var þá ekki á bænum og kom ekki fyrr með samveitu 1968, kynnt var upp með mó. í öllu heimil- ishaldi var notast að stórum hluta við heimagerðan mat og reynt að vera sjálfum sér nógur um flesta hluti. Eitt lítið dæmi skýrir þetta ef til vill best. Byggð var ný hlaða, grunnur var handgrafínn. Björn sló upp mótum, steypan var hrærð með skóflum og steypt með góðri aðstoð nágranna. Allan frágang sá Björn um sjálfur, þegar kom að því að smíða lamir á hurðir var eldur kynntur, járn hitað og lamirnar búnar til. Þá spurði ég Björn: „Af hverju kaupir þú ekki lamir" og svarinu gleymi ég seint. „Það kost- ar peninga að kaupa lamir" Ég held að aldrei hafi verið ráðist í stærri framkvæmdir án þess að þeim mættí ljúka með eigin fjár- munum. Það að skulda var ekki góð búmennska. En það skorti aldrei neitt og flestar vélar til heyskapar voru keyptar eftir því sem tækninni fleygði fram. Björn er fæddur og uppalinn á Innri-Kóngsbakka, hann lærði smíðar ungur að árum og vann við smíðar í Reykjavík, í Stykkishólmi og nærliggjandi sveitum. Við lát foreldra sinna kaupir Björn ásamt Lárusi bróður sínum Innri-Kóngs- bakka og hefur þar búskap ásamt systkinum sínum, þeim Lárusi, Bergþóri, Margréti og Jóni. Af þeim systkinum er Jón nú einn á lífi. Björn giftist árið 1937 Sigurborgu Magnúsdóttur, en hún lést árið 1974. Hjá þeim hjónum var gott að dvelja og átti Sigurborg sinn góða þátt í því sem og þau öll systk- ini._ Á Innri-Kóngsbakka ríkti mjög skörp verkaskipting. Þar hafði hver maður sitt starf að vinna og gegndi því af trúmennsku. Vinnuhendurn- ar voru margar og það var ekki talið eftir sér að slá með orfi og ljá heilu túnin. Sjálfsagt mál þótti að slá alla lækja.r- og skurðbakka og jafn sjálfsagt var að raka með hrífu öll tún, svo varla yrði eitt strá eft- ir. A bænum ríkti mikil snyrti- mennska og fékk bærinn viður- kenningu þar að lútandi. Allar byggingar voru málaðar reglulega og betri girðingar hef ég varla séð. Það hlýtur að hafa verið erfið og stór ákvörðun, en óumflýjanleg, að selja og flytja frá Innri-Kóngs- bakka fyrir nokkrum árum. Þá voru þrjú systkinanna látin og líkamlegt þrek hinna farið að minnka. En andlegu þreki hélt Björn í nokkur ár eftir þetta og notaði tímann til að færa í letur ýmislegt sem ella hefði fallið í gleymskunnar dá. Sein- ustu æviárin bjó hann á Dvalar- heimili aldraðra í Stykkishólmi og naut þar góðrar umönnunar. Björn var mjög fróður um ættfræði og sögu héraðsins. Ritaði hann nokkr- ar greinar um þetta efni, talaði á mannamótum og var oft fenginn sem leiðsögumaður gesta um hérað- ið. Þessarar visku nutu börn þau sem dvöldu á Innri-Kóngsbakka. Björn starfaði mikið að félagsmál- um, var oddviti í sveit sinni um tíma, formaður Búnaðarfélagsins í hérað- inu og sinnti fleiri störfum. Virkur var hann í pólitík um tíma og fylgdi þar ætíð Framsóknarflokknum að málum. Helgafellssveit er ekki mann- mörg sveit, en ég rriinnist ætíð hve samvinna bænda var góð. Sérstak- lega lágu menn ekki á liði sínu þegar byggingaframkvæmdir voru- annars vegar. Á milli Innri-Kóngs- bakka og Ytri-Kóngsbakka ríkti góð samvinna og vinátta. Jónas Þorsteinsson, bóndi á Ytri-Kóngs- bakka og hans fjölskylda reyndist þeim systkinum á Innri-Kóngs- bakka ætíð mikil hjálparhella. Að Ieiðarlokum vil ég þakka fyr- ir samverustundirnar og þann hlýhug sem mætti mér á Innri- Kóngsbakka og síðar þegar ég kom þar með fjölskyldu mína þegar við komum reglulega í heimsókn. Björn Jónsson verður jarðaður frá Bjarnarhafnarkirkju í dag. Nú verður ekki siglt á bát til kirkju eins svo og oft var gert. Nú leggur hann upp í sína hinstu för. Ég sendi Jóni bróður Björns mínar innileg- ustu samúðarkveðjur. Jafet S. Ólafsson
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.