Morgunblaðið - 09.11.1995, Blaðsíða 44

Morgunblaðið - 09.11.1995, Blaðsíða 44
44 FIMMTUDAGUR 9. NÓVEMBER 1995 MORGUNBLAÐIÐ + MINNINGAR ARNFRIÐUR SMÁRADÓTTIR + Arnfríður Smáradóttir var fædd á Akur- eyri 28. júlí 1969. Hún lést 31. októ- ber síðastliðinn. Foreldrar hennar eru Smári Aðal- steinsson og Gerð- ur Garðarsdóttir. Arnfríður ólst upp á Króksstöðum í Eyjafjarðarsveit til tiu ára aldurs. Fluttist þá með for- eldrum sínum og systkinum til Hafn- arfjarðar. Arnfríður hóf sam- búð með Eggerti Lárussyni 1989, börn þeirra eru Ríkey, f. 4.1. 1991, og Smári Aðalsteinn, f. 11.9. 1992. Útför Arnfríðar fer fram frá Hallgrímskirkju í dag og hefst athöfnin kl. 13.30. MIG TEKUR sárt að kveðja elsku bestu frænku mína, hana Óddu. .' Það datt stundum í hana nú síð- ustu ár að bruna með mig fyrirvara- laust uppí Elliðaárdal eða Oskjuhlíð ef við vorum tvær saman að keyra. Þá hafði hún ævinlega teppi og svefnpoka í bílnum því hugmyndina fékk hún jafnt á köldum sem hryjum dögum. Við hjúfruðum okkur þá saman undir teppi við árbakkann eða í rjóðri og létum móðan mása og hlógum frá okkur allt vit. Ég man þig Adda, fallega og káta einsog þú varst þessi kvöld, svo lengi sem ég lifi. Elsku litla Ríkey og Smári Aðal- steinn, Eggert, Gerður, Smári, Hall- dóra, Garðar, Finna og synir og Arnfríður, ég samhryggist ykkur, sem og öðrum ástvinum innilega. Hildigunnur Þráinsdóttir. Engill kom inn í hús mitt, las mér boðskap um lífíð og hvarf. Hún Adda er horfin, eða farin eins og hún mundi vilja orða það því samkvæmt kenningum hennar hverfur enginn, maður fer bara yfir í aðra veröld. Hún var sérstakur persónuleiki; Falleg, hæfileikarík, næm, viljasterk og skarp- skyggn, listræn, skyggn. Hún var hlý og nærgætin móðir barn- anna sinna beggja og bjó þeim og föður þeirra fallegt og nota- legt heimili, mótað af öruggum og listræn- um smekk hennar. Næmleiki hennar á líðan fólks og persónu- leika var óvenjulegur, og gerði henni lífið oft erfitt. Manni fannst stundum að hún, rétt liðlega tvítug, hefði á sumum sviðum meiri lífs- reynslu og þroska en mörg okkar hinna öðlast á langri ævi. Skyggnigáfa hennar var e.t.v. önnur hlið næmleikans. Hún flíkaði þeim hæfileika ekki, en var tilbúin að segja frá ef einhver sýndi áhuga og þá blátt áfram og einlæglega. Við áttum mikið eftir órætt, bæði um þau mál og önnur. Hún gaf börnunum sínum alla þá umhyggju sem hún var megnug og sá til þess síðustu mánuðina að viðskilnaðurinn yrði þeim ekki of erfiður. Það er sárt að þurfa að kveðja hana svona snemma. En við, sem vitum ekki enn hvað við tekur, viljum gjarnan trúa því, sem var henni svo sjálfsagt, að hún sé núna í annarri og betri veröld, þar sem hún getur hjálpað okkur sem eftir erum, og vakað yfir börnunum sín- um. Hjarta yðar skelfist ekki, trúið á Guð og trúið á mig. I húsi föður míns eru margar vistarverur. Guð blessi minningu hennar. Hrafnhildur Lárusdóttir. Ég sá hana Öddu fyrst með Egg- erti bróður mínum fyrir 6 árum. Þau voru að skoða íbúð í gamla bænum sem þau hugðust festa kaup á og hamingjan og gleðin skein af þeim báðum. Hún svona opin, bros- andi og ljós yfirlitum eins og lítið og viðkvæmt blóm. Greindarleg og ótrúlega þroskuð sagði hún mér frá kynnum þeirra og helstu framtíð- aráformum. Hann með reynsluna og viskuna, hún með lífsfjörið, gleð- ina og tilhlökkunina um hamingju- sama framtíð. Saman áttu þau ást- ina. Þau byrjuðu að búa síðla árs 1989 og keyptu sér fallega íbúð í rómantísku timburhúsi við Njáls- götunasem þau fluttust í í janúar 1990. Ári síðar fæddist lítill sólar- geisli, hún Ríkey. Ljós og björt yfir- litum, athugul og greind. Lík báðum foreldrum sínum sem reyndust henni bæði framúrskarandi sem og honum Smára sem fæddist rúmlega hálfu öðru ári seinna. Smári með sama ljósa yfirbragðið kom í heim- inn með eftirminnilegum látum og hefur varla unnt sér hvíldar síðan, svo mikil er lífsgleðin. Adda reyndist börnum sínum hin besta móðir er alltáf vakti yfir vel- ferð þeirra og umgekkst þau af virðingu, nærgætni og mikilli vænt- umþykju. Var eftir því tekið hversu blíðlega hún talaði til þeirra er hún þurfti að vanda um við þau og lagði ríka áherslu á að persónuleikar þeirra fengju að njóta sín. Ríkey og Smári hafa misst mikið. í maí síðastliðnum skildu leiðir þeirra Eggerts og Öddu. Hefur hann síðan verið með börnin og er ég þess fullviss að betri og nær- gætnari föður gætu þau ekki eign- ast. Næmi hans og blíða á eftir að reynast þeim vel á þyrnum stráðum vegi lífsins. Á stundum greip Öddu óyndi svo mikið. að erfitt var að verjast. Gráa þykknið festist oft fyrir sjónum hennar og villti henni sýn. Viðkvæm sál Öddu var oft of opin og ber- skjölduð. Enn minnti hún mig á lít- ið viðkvæmt blóm, að nema land í hrjóstrugum jarðvegi og harðgerð- um heimi. Hugsunin um framhalds- líf á æðra tilverustigi getur þá orð- ið sterk í viðkvæmri sál. Dauðinn var áfangi í hennar augum þannig að hún hvílir nú í friði. Hún sagði mér nýlega að hún væri svo ánægð fyrir hönd barn- anna sinna að vera hjá pabba sínum sem væri þeim svo góður, með föð- urömmu sína nánast í næsta húsi, Ólu frænku hinum megin við göt- una og Heimi frænda niðri í búð. Samhent fjölskyldan veitti þeim skjól. Hún gæti ekki hugsað sér neitt betra fyrir þeirra hönd. Síðan klykkti hún út með að hún væri að fara að skoða íbúð sem hún ætlaði að taka á leigu í næsta ná- grenni til að vera sem næst börnun- um. En skjótt skiþast veður í lofti. Adda vart búin að koma sér fyrir í nýju íbúðinni þegar kallið kom svo miskunnarlaust. Eftir sitja aðstand- endur og hörfa tómum aug^um í gaupnir sér, spyrja spurninga sem enginn getur nokkurn tímann svar- að. Foreldrum, systkinum og börnum er eina huggunin að hugsa um allt það góða sem Adda eftiríætur í minningum hvers um sig. Ég votta foreldrum hennar og systkinum mína innilegustu samúð og bið góð- an Guð að hjálpa þeim í þeirra miklu sorg. Börnunum óska ég þess að minningin um góða móður megi ávallt vera þeim efst í huga er þau minnast hennar. Heimir Lárusson Fjeldsted. Send ljós þitt og trúfesti þína, þau skulu leiða mig, þau skulu fara með mig til fjallsins þíns helga, til bústaðar þíns. Svo að ég megi inn ganga að altari Guðs, til Guðs minnar fapandi gleði, og lofa þig með gígjuhljómi, ó Guð, þú Guð minn. (Sálm. 43,3-4.) Ég var harmi slegin þegar ég fékk þær fréttir að Adda vinkona mín væri dáin. Hvernig gat það verið? Það gat bara ekki staðist. Hver ætlast líka til að maður skilji því um líkt? Ung kona á besta aldri sem á allt lífið framundan er hrifin á brott í einni svipan. Skyndilega er hún ekki á meðal okkar lengur og við munum aldrei sjá hana fram- ar í þessu jarðlífi okkar. Maður stendur gjörsamlega agndofa eftir, með þúsund spurningar á vörum sér. Af hverju? Því svo fljótt? Hver er tilgangurinn? En fátt er um svör. Það er svo hrikalega erfitt, svo ógerlegt að skilja því um líkt. Dauð- inn er eitthvað sem heimsækir okk- ur öll einhvern daginn, en jafnframt þó að við höfum þá vitneskju kemur hann okkur alltaf í opna skjöldu. Þá sérstaklega þegar ungt fólk í blóma lífsins mætir dauða sínum svo fljótt, svo alltof, alltof fljótt. Það held ég að sé lang erfiðast fyr- ir okkur að meðtaka og skilja. En vegir Guðs eru órannsakanlegir og ég trúi því að henni hafí verið ætl- að eitthvert mikilvægt hlutverk hjá Guði okkar almáttugum. Ég veit og ég trúi því að þar er hún í góð- um höndum og vel er um hana séð og að þar muni hana ekkert skorta. Er ég fékk þessar hræðilegu fréttir flugu minningarnar með leiftur- hraða í gegnum huga mér. Minning- arnar um æskuárin, allar samveru- stundirnar, andlit hennar, bros og kímni. Ég kynntist Öddu þegar ég var 12-13 ára gömul, þegar hún kom til náms í Lækjarskóla. Ég man sérstaklega vel eftir þessum degi. Hún stóð þarna í neðsta gangi skól- ans, með sitt sérstaka prakkaralega bros á vörum sér. Vinkonur mínár kynntu mig fyrir henni og hún heils- aði mér og faðmaði mig að sér. Mér fannst ég skyndilega ekki vera að heilsa ókunnugri manneskju heldur einhverri sem ég hafði þekkt allt mitt líf. Sterk vináttutengsl mynduðust strax á milli okkar og okkar allra vinkvennanna. Við vin- konurnar, ég, Adda, Kristín og Lísa, urðum allar mjög góðar vinkonur og áttum við margar góðar stundir saman. Viðvorum mjög stór vina- hópurinn hér í Hafnarfirði. Þetta voru skemmtilegir tímar. Mikið að gerast. Hraði og spenna unglingsár- anna voru ríkjandi. Ég man eftir að mjög oft fórum við vinkonurnar eftir skóla heim í foreldrahús Öddu. Þar sátum við oft tímunum saman og ræddum allt milli himins og jarð- ar. Strákamál, ást, ástarsorg, böll og unglingavandamál voru þó alltaf í brennidepli. Adda var mjög sér- stakur persónuleiki. Hún var ákveð- in, sterk og lét engan vaða yfír sig. Svaraði fyrir sig og sagði sína mein- ingu. En fyrir innan þessa hörðu skel var mjög ljúf og tilfinningamik- il sál. Hún tók alltaf inn á sig öll vandamál annarra. Fann alltaf til með öðrum og þeim sem minna máttu sín. Hún fann alltaf þá til- hneigingu og þörf til þess að leggja fram hjálparhönd. En þessi mikla þörf hennar til þess að leggja öðrum lið varð henni oft um megn. Það vildi oft svo til að hún gleymdi sjálfri sér, sínum eigin tilfinningum og vandamálum. En þannig var Adda. Ef einhvers staðar var einmana, hrædd eða lítil sál, var hún alltaf boðin og búin til þess að hjálpa og leggja sitt fram. 011 andleg málefni voru Öddu mjög hugleikin. Manneskjan og mannshugurinn voru henni stórt og mikið viðfangsefni. Ávallt leitaði hún dýpri skilnings á öllu og vildi kryfja allt til mergjar. Oftar en einu sinni voru einmitt þessi málefni GUÐMUNDUR GUÐNASON + Guðmundur Guðnason fæddist í Hattadal í Álftafirði 24. sept- ember árið 1900. Hann lést í Sjúkra- húsi Akraness 1. nóvember sl. For- eldrar hans voru Guðni Einarsson * bóndi og Bjarnveig Guðmundsdóttir húsfreyja. Fyrri eiginkona hans var Guðrún Eiríksdótt- ir, eftirlifandi eig- inkona er Þórunn Friðriksdóttir. Hann átti tvö börn með fyrri konu; Eirík, fæddur 1920, lát- inn 1960, og Bjarnveigu, fædd 1930. Eiginmaður Bjarnveigar er Jörundur Engilbertsson. Útför Guðmundar fer fram — frá Akraneskirkju í dag og hefst athöfnin kl. 14. I DAG kveðjum við elskulegan afa okkar. I huganum blasir við minn- ing um heiðursmann og dugnaðar- fork sem lifði tímana tvenna. Hann fæddist inn í aldagamalt samfélag sem fólki í dag er ókunnugt og framandi í allsnægtum nútímans. Alla sína tíð vann hann hörðum höndum við að sjá sér og sínum farborða og er okkur minnisstæð eljusemi hans og starfsorka. Fyrir hug- skotssjónum stendur hann afi, grannur og spengilegur, með orfið og ljáinn, kroppandi hverja þúfuna af ann- arri til að ná sem mestri tuggu í hlöðu, enda veitti ekki af. Afi var gjarnan ósínkur á fóðrið við kindurnar, jafnvel svo að mörgum þótti nóg um. Og oft skýtur upp í kollinn minningunni um hrútslambið sem afi fékk ekki af sér að farga þegar nafni hans og hjálparhella í fjárhúsunum tímdi ekki að láta heimaalninginn sinn. Kindurnar voru afa, að hætti eldri sveitamanna, hugleiknar og gaf hann þeim ýmis skrítin nöfn sem við hentum oft gaman að. Afi ólst upp við aðstæður í Álfta- firði þar sem mönnum var ekki boðlegt að sinna sveitastörfum ein- göngu. Landrými var takmarkað, en sjórinn mikið forðabúr, þótt oft væri erfitt að draga feng úr greip- 'um Ægis. Þegar á unglingsárum var afi farinn að róa með föður sín- um og föðurbróður líkt og bændur höfðu gert mann fram af manni. Á vertíðum hírðust menn í nöturlegum verbúðum fremst í firðinum, en reru heim um helgar. Seinna léttist þó róðurinn með nýrri tækni og ætíð stundaði afi sjóinn jafnframt því að halda skepnur. Sú tilfinning var rík í þessum aldamótahetjum að nýta vel og stunda báða bjargræðis- vegina. Kröfurnar sem afi gérði til lífsins voru eins og lífsstíll hans, fábreytt- ar og nægjusamar. Mikilvægast af öllu var að hafa næga vinnu og að allir hefðu nóg að borða í þokkalegu húsi, allt umfram það af veraldleg- um gæðum kærði hann sig næsta lítið um. Þegar við hittumst á efri árum innti hann ætíð eftir því hvort við hefðum næga vinnu, og væri svarið játandi ljómaði gamli maður- inn. Undir niðri hafði hann þó gam- an af því þegar einhver I fjölskyld- unni keypti stærra hús eða nýrri bíl, þá hafði hann ekki um það mörg orð, en í svip hans mátti lesa velþóknun á „afrekunum." Sjálfur bruðlaði hann í engu og fannst nóg um skuldasöfnun unga fólksins, sem hann kallaði oft „skulda- kónga". Ekki varð afa margra barna auðið og einkason sinn missti hann sem og fyrri konu sína. Þá fluttist hann inn á heimili dóttur sinnar, Bjarnveigar, og með þessari litlu fjölskyldu sinni yfirgaf hann fjörð- inn sem hann hafði alist upp í og fluttist til Akraness. Þar kviknaði ástin á ný er hann kynntist eftirlif- andi eiginkonu sinni, henni Þóru, og stækkaði fjölskylda hans þá til muna, því ætíð voru samskipti hans og hennar barna eins og best verður á kosið. Enda var afi hvers manns hugljúfi, þótt oft væri hann fámáll og dulur, og hrókur alls fagnaðar þegar svo bar undir. Með þessum fátæklegu orðum viljum við barnabörn hans minnast þessa mæta manns, sem við eigin- lega héldum að yrði alltaf til stað- ar, því orka hans og heilsa var með þeim hætti að erfitt var að kyngja því þegar heilsan loks fór að gefa sig fyrir fáum máftuðum. Hann átti langa og gæfuríka ævi, þótt oft brygði til beggja vona, en eins og afi vissi best sjálfur þá er lífið ekki eintómur dans á rósum. Það er með hrýju í hjarta og sökn- uði í brjósti sem við kveðjum hann afa okkar. Að lokum viljum við færa starfs- fólki á dvalarheimilinu Höfða á Akranesi þakklæti fyrir góða umönnun og alúð sem afi naut þar á ævikvöldi sínu. Brynja, Guðmundur, AtliogEiríkurPáll. Tengdaafi eins og ég kallaði hann gjarnan er dáinn. Þessum sómamanni kynntist ég fyrst þegar ég kom inn á heimili tilyonandi tengdaforeldra minna, en við Brynja, dótturdóttir hans, höfðum nýlega trúlofað okkur. Ekki var ég fyrr kominn inn og við búnir að heilsast þegar .hann spurði mig hvort ég kynni að tefla. Þegar ég svaraði því að ég hafði nú aðeins fiktað við þetta á ungl- ingsárunum var ekki um annað að ræða en að taka eina eða tvær, "eins og hann orðaði það. Þær urðu þó miklu fleiri en tvær og varð veisluborðið hjá Bubbu að bíða all- lengi eftir okkur. Ekki stóð þessi nýi aðkomumaður honum á sporði og varð að játa sig sigraðan í öllum skákunum sem tefldar voru þann daginn og margar eftir það. Það var fyrst eftir að Guðmundur var fluttur upp á Akranes sem ég var farinn að fá næga æfingu til að veita honum viðnám í þeim orr- ustum sem við háðum við hvert tækifæri sem gafst og ekki veit ég hvor okkar var ánægðari þegar ég joks vann fyrstu skákina mína. Á góðum stundum ræddi ég oft við hann um liðna tíma og var unun að hlusta á hann lýsa bernsku- og unglingsárunum, þar sem þeir tímar eru manni á mínum aldri sem ævintýri. Þessi ár hafa sjálfsagt verið honum erfið en ein- hvern veginn stóðu helst uppúr minningar um skemmtilega tíma. Alloft ræddum við um þau mál sem efst voru á baugi hverju sinni og kom það manni alltaf jafnt á óvart, hvað hann fylgdist vel með öllu alveg fram á síðasta ár. Hann bar hag fjölskyldu minnar alltaf fyrir brjósti og gladdist mjög yfir hverjum nýjum áfanga í lífi dætra minna. Þessi aldni, síungi heiðursmaður er nú farinn héðan, mun ég minn- ast hans með mikilli hlýju um ókomin ár. Blessuð sé minning hans. Birgir Ulfsson
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.