Morgunblaðið - 09.11.1995, Blaðsíða 50

Morgunblaðið - 09.11.1995, Blaðsíða 50
50 FIMMTUDAGUR 9. NÓVEMBER 1995 MORGUNBLAÐIÐ MINIMiNGAR MARGRET MA TTHIASDOTTIR + Margrét Matt- híasdóttir fæddist í Reykjavík 10. janúar 1936. Hún lést á Land- spítalanum 1. nóv- ember síðastliðinn og fór útför hennar fram frá Dómkirkj- unni 8. nóvember. MAGGA, þú varst svo köld þar sem þú lást. Að vísu snerti ég þig ekki sjálf, en alnafna þín og dóttir mín hafði orð á því hve köld þú værir orðin og hún reyndi að hlýja þér þar sem þú lást nýlátin undir sænginni. Náttúríega er það alveg gagns- laust að stíla þessi orð til þín, þú gast ekkert lesið fyrir rest, og núna sefur þú og getur þar af leiðandi alls ekkert lesið. En í von um að geta hughreyst einhvern ætla ég að vitna í rit sem gefið hefur verið út sérstaklega fyrir syrgjendur en þar er okkur bent á að - reiða okkur á vini, gæta heilsunnar, eins er okkur ráðlagt að sýna sjálfum okkur þolinmæði í sorginni. Þar er vitnað í vísindarannsókn á ástvina- missi sem útskýrir sorgarferlið á eftirfarandi hátt: „Sá sem syrgir ástvin sveiflast ef til vill ákaflega og hratt frá einu tilfinningaástandinu til annars, og um nokkurn tíma kann hann til skiptis að forðast það sem minnir á hinn látna og viljandi að leggja rækt við minningar um hann ... Meinafræðingur varar við: „Það þarf að bera harmleikinn, þola hann og loks að finna boðleg rök fyrir honum og sé það tafið um of með því að sljóvga einstaklinginn með lyfjum gæti það dregið þetta ferli á ianginn eða aflagað það."" Og eftir að hafa fjallað um það að snúa sér aftur að eðlilegum vanagangi lífsins heldur ritið áfram: „Þótt undariegt megi virðast eru sumir hræddir við að sleppa hend- inni af hinni áköfu sorg af því að þeir halda að það gæti gefið til kynna að ást þeirra á hinum látna fari dvínandi. Sú er einfaldlega ekki raunin. Ef þú lætur sársauk- ann líða hjá, opnar þú leið fyrir kærar minn- ingar sem þú átt vafa- laust alltaf eftir að geyma." Satt að segja fannst mér það tilgangslaust að reyna að hlýja þér. Þú fannst jú ekkert til lengur og ekki gat ég vakið þig af þínum djúpa svefni, Magga mín. Svo að ég lagaði aftur til sængina sem hafði aflagast og dró hendur Margrétar var- lega undan sænginni og sagði: „Hún sefur núna, hún var svo veik, hún vaknar aftur þegar upprisan byrjar, þá getur þú betur hlýjað henni." Eftir á að hyggja, þú varst svo heitfeng, það verður þú sem munt hlýja okkur. Það er ég viss um. Þín tengdadóttir. Til eru konur sem strá í kring um sig glaðværð, birtu og yl og sigrast á öllum viðfangsefnum lífs- ins hversu stór og þung sem þau eru. Slíkar konur eru mikilmenni. Margrét Matthíasdóttir vinkona okkar var slíkt mikilmenni. Hún elskaði lífið skilyrðislaust á hverju sem gekk og elskaði allt sem lifir og hrærist. Meginþáttur í lífi henn- ar var að gleðja aðra, vera hið sterka afl sem gefur endalaust og óeigingjarnt af sér án þess að hlífa sér á nokkurn hátt og án þess að krefjast nokkurs á móti, þar til ekkert var hægt að gefa íengur. Þannig var Magga alltaf, ekki bara stundum, heldur alltaf. Hún var heil í því sem hún gerði og gerði allt vel. Hvaðan kom henni þessi kraftur og þrek, þetta æðruleysi og gleði? Það vitum við, sem þekktum æsku- heimili hennar á Bergþórugötu 31. Ásamt fjórum systkinum sínum var hún umvafin ást og kærleika á því mikla menningarheimili sem for- eldrar hennar þau Sigrún Melsteð og Matthías Sveinbjörnsson bjuggu þeim. Þar var mjög gestkvæmt og söngur og gleði voru í hávegum A UÐUNN HLIÐKVIST KRISTMARSSON + Auðunn Hlíðkvist Krist- marsson fæddist 11. febrúar 1981. Hann lést af slysförum 2. ágúst síðastliðinn og fór útförin fram 10. ágúst. MEÐ nokkrum fátæklegum orðum vil ég minnast frænda míns og vinar Auðuns Kristmarssonar. Þeirri stund gleymi ég aldrei þegar mér var til- kynnt að það var Auðunn sem lést i slysinu þennan morgun. Þvílík ósanngirni því efnilegri drengur var vandfundinn. Þegar ég hugsa til baka um þennan unga mann þá get ég sagt að ég hafi þekkt hann miklu betur en ég gerði mér grein fyrir. íþróttir áttu hug hans allan, bæði körfubolti og fótbolti og var hann gríðarlegt efni í báðum greinum. Varð ég fyrir þeirri lukku að leið- beina honum í körfubolta þegar ég var að þjálfa '81 árganginn veturinn '94-'95. Hafði ég alltaf þekkt Auðun vegna skyldleika okkar, en nú fékk ég að kynnast honum náið, enda ríkti gagnkvæm virðing okkar á milli. Yfirvegun einkenndi hann ásamt mikilli vinnusemi og fór hann langt á skapinu einu saman. Þrosk- aður var hann með eindæmum og var mj'ög auðvelt að tala við hann um daginn og veginn. Var hann vin- ur í raun enda var vinahópurinn mjög stór. Þó að hann Auðunn sé farinn þá er hann alltaf innra með okkur og varðveitir þetta litla' líf sem við höf- um. Auðunn var ungur maður á uppleið sem kvaddi alltof snemmá. Fjölskyldu hans og vinum sendum við okkar innilegustu samúðarkveðj- ur. Einar Þór og fjölskylda. t Ástkær móðir mín, tengdamóðir og amma, GUÐBJÖRG ÞÓRÐARDÓTTIR, Hjaröarhaga 64, verður jarðsungin frá Fossvogskirkju föstudaginn 10. nóvember kl. 13.30. Þeim, sem vildu minnast hennar, er bent á að láta Krabbameinsfélagið njóta þess. Sigurður Emil Pálsson, Piret Laas, Páll Kaarel Laas Sigurðsson. höfð og hverjum gesti tekið fagn- andi hvort sem hann leitaði huggun- ar eða gleðistunda. Þáð þótti alltaf við hæfi að líta' inn á Bergþórugöt- unni. Börnin voru búin undir lífið með því að kenna' þeim æðruleysi og tillitssemi við náungann og ást á fögrum listum. Með það veganesti settist Magga á skólabekk í Kvennaskólanum í Reykjavík árið áður en hún fermd- ist. Þar bundust þau vina- og tryggðarbönd sem aldrei hafa slitn- að og engan skugga borið á í yfir fjörutíu ár. Við höfum kallað hópinn okkar „saumaklúbb", svona til að hafa einhvern ramma utan um sam- verustundir okkar. Þær sem ekki þekktu Möggu áður löðuðust fljótt að þessari vel gefnu og brosmildu stúlku, kynntust fljótt kímnigáfu hennar og einstakri frásagnargáfu. Með einföldu lát- bragði gat hún túlkað frásögn sína þannig að viðstaddir beinlínis lágu af hlátri. Þessir eiginleikar þroskuðust með henni og urðu æ ríkari þáttur í sterkum persónuleika hennar. Magga var ung þegar hún fann sinn lífsförunaut og giftist Hjálmtý Hjálmtýssyni, sérstaklega íjúfum og elskulegum manni. Hann eins og hún var frjálslegur, glaður og allra vinur, og hann elskaði söng eins og hún og auðvitað varð hann mikill vinur okkar allra. Það hélst siðurinn frá Bergþóru- götunni að eðlilegt þótti að líta inn hjá Möggu og Ebba enda byrjuðu þau búskap sinn í því húsi og mik- ið var notalegt hjá þeim í risinu. Fljótt varð of þröngt þar og þau fluttu í Miðtúnið og enn bættist við barnahópinn. Það var alltaf hátíð að koma til Möggu. Hún kom bros- andi á móti manni og sagði alltaf: „Gott þú komst, ég var að enda við að baka köku og á nýtt rækjusal- at," og þar með dró hún fram stóru skálina góðu og bar fyrir gestinn ilmandi kökurnar. Óperusöngur eða önnur sígild tónlist hljómaði um íbúðina og börnin voru á hlaupum inn og út og þurftu hvert um sig að fá athygli strax og úr öllu var leyst á hæglátan og hljóðlátan hátt og allir voru ánægðir. Ef ekki var plata á fóninum þá sungu þau hjón- in annað eða bæði hástöfum. Magga hafði alltaf afskaplega gaman af sögunni af vinkonunni sem rataði ekki til þeirra og spurði til vegar í Miðtúninu. Nágranninn vissi ekki nöfnin á þeim en spurði: „Syngja þau mikið? Já þá er það þarna uppi." Þessi ljúfi heimilisbragur fylgdi þeim auðvitað á Sólvallagó'tu 33 og nú var Ebbi kominn á heimaslóðir því hann var fæddur og alinn upp í því húsi. Heimilið þeirra bar þess merki að þar áttu fagurkerar í hlut, vandaðir og vel valdir munir. Enn bættist við fallega og myndarlega barnahópinn þeirra og nú voru þau orðin sjö talsins. Með hverjum hnokka jókst Möggu styrkur og hún prjónaði af enn meiri krafti og bak- aði enn meira, söng enn meira og sagði enn fleiri frábærar sögur og við hlógum endalaust. Þvílík gleði og þvílíkt æðruleysi. Magga byrjaði snemma að syngja í kirkjukórum og tók þá eitt eða fleiri af börnunum með og oft var hún fengin til að syngja einsöng með sínum kór því röddin var hljóm- fögur og sterk. Þegar yngstu börn- in voru komin af höndum fór hún að gefa sér tíma til að læra söng og naut þess innilega. Margir fengu af að njóta hvort sem hjín söng ein, eða tvísöng með eiginmanni sínum, systur eða öðrum. Ástin á sönggyðjunni hefur erfst ti) barn- anna og hafa nokkur þeirra getið sér orð sem þekkt tónlistarfólk. Það var enn sumar þegar Magga og Ebbi komu heim úr mánaðar- sumarleyfisferð sinni og sauma- klúbburinn beið í ofvæni eftir sög- unum úr ferðinni því aldrei var nein lognmolla í frásögnunum. Þá kom höggið eins og hendi væri veif- að, allt of fljótt og allt of skjótt. Magga var orðin veik, og var send úr vinnunni til læknis. Hlutirnir gerðust hratt og hún sagði hispurs- laust frá veikindum sínum eins og hverju öðru sem fyrir hana kom. Hún hló áfram og vildi ekki sút, en sneri upp spaugilegu hliðunum og allt fram á síðustu stundu sagði hún okkur skemmtisögur af barna- börnunum sem hún var svo stolt af og daglegum viðburðum. í henn- ar huga var ekki farið að hausta, það var enn sumar. Það var svo mikið eftir af sumr- inu í henni Möggu því hún elskaði börnin sín öll og barnabörnin og gaf þeim aldrei nógu mikið. Vega- nestið frá æskuheimilinu entist henni allt til enda. Hún var töfra-**' maður augnabliksins og við vinir hennar vorum þiggjendur hvers augnabliks og þökkum fyrir frá- bæra en allt of stutta samfylgd. Við biðjum góðan Guð að styrkja allt fólkið hennar Möggu og blessa þeim minningarnar um stórbrotna konu sem veitir líkn eftir brottför sína. Ásta, Bryndís, Bjarney, Edda, Hertha, Ingibjörg, Nina og Sigríður Soffía. Kveðja frá stjórncnduin Kórs Starfsmannafélags rík- isstofnana Okkur langar að minnast Mar- grétar Matthíasdóttur með fáeinum orðum. Kynni okkar lágu aðallega í gegnum starf SFR kórsins, en leiddu til nánari persónuíegri kynna. Margrét hafði frumkvæði að stofnun kórsins og var formaður frá byrjun. Hún hafðifrábæra söng- rödd frá náttúrunnar hendi og tón- listarhæfileikar hennar nutu sín vel í kórstarfinu. í formannsstarfi sýndi Margrét þá eiginleika sem höfð- ingja sæma. Hún hafði til að bera mikla reisn, víðsýni og kærleika sem laðaði og leiddi söngfélaga ör- ugglega að settum markmiðum. Okkur er minnisstætt síðasta skiptið er hún kom fram með kórn- um og söng dúett með Kristjönu Stefánsdóttur. Það er lýsandi fyrir hæfileika hennar að hún samdi sjálf fylgiröddina með mjög litlum fyrir- vara og smekkvís flutningur þeirra vakti mikla hrifningu áheyrenda. Með góðu skipulagi og skaplyndi gerði hún starf okkar stjórnend- anna sérlega ánægjulegt. Við þökkum Margréti fyrir marg- ar ánægjulegar söngstundir, hennar dillandi hlátur og björtu útgeislun og ekki síst fyrir það að minna okkur á hvernig hægt er að njóta augnabliksins. Elsku Hjálmtýr, Diddú, Palli og aðrir ástvinir, við sendum ykkur innilegar samúðarkveðjur. Margrét J. Pálmadóttir, Aðalheiður Þorsteinsdóttir.-, Hver getur siglt án meðbyrs á sæ? Hver getur siglt án ára? Hver getur skilið við kæran vin án tærra saknaðartára? Ég get siglt án meðbyrs á sæ ég get siglt án ára en ég get ei kvatt minn kæra vin án tærra saknaðartára. (Þýð. S.E.) Margrét Matthíasdóttir er ekki lengur meðal vor hér á jörð og þó lifír minningin áfram um einstaka, hjartahlýja konu sem geislaði af lífsorku og starfsgleði sem hún óspör miðlaði á lífsbrautinni til ann- arra. Starfsmannakór ríkisstarfs- manna var hugarfóstur Margrétar sem hún gerði að veruleika. Mikil- hæf altrödd Margrétar var í senn prýði og stolt kórsins. Hún var jafn- víg á hvaða rödd sem var og í senn formaður kórsins og leiðarstjarna. Margrét var hógvær en heilsteypt í öllu sem hún tók sér fyrir hendur og eðlislæg bjartsýni hennar jók okkur ásmegin. Þetta voru góð og skemmtileg ár. Margrét var einnig lífíð og sálin í öllu^ sannkölluð móð- ir kórsins og stóð fyrir mörgum heímsóknum á stofnanir til sjúkra og aldraðra og naut kórinn þá oft aðstoðar Hjálmtýs, eiginmanns Margrétar, og saman sungu þau hjón þá stundum tvísöng svo unun var á að hlýða. Við skiljum vel lista- manninn sem valdi ásýnd Margrét- ar til að prýða æðsta gjaldmiðil þjóðarinnar. Lífssýn Margrétar var, þó að ég sé látin harmið mig ekki með tár- um. Missir þeirra sem þekktu Mar- gréti Matthíasdóttur er mikill. Við vottum fjólskyldu hennar og vinum okkar dýpstu samúð í sárri sorg. Við kórsystur viljum enn fremur þakka Margréti allt hennar fórn- fúsa starf í þágu tónlistar. SFR-kór- inn mun leitast við að hafa að leiðar- ljósi andblæ Margrétar því að við eigum minningar um fágæta perlu sem lýsir fram á veginn. Okkur er ljúft og skylt að þakka bér þína samfylgd, starf og góðvild alla. Nú byrgir sólu, birtan dvína fer, blómin deyja, laufin sölna og falla. En aftur birtir, aftur grænkar blað, en enginn ræður sínum næturstað. (U) Kveðja frá SFR-kórfélögum. Kveðja frá Tónlistarsam- bandialþýðu.TÓNAL Árið 1991 gerðist kór starfs- mannafélags ríkisins aðili að TÓNAL. Ari síðar var kórnum breytt í kvennakór og kom þá Mar- grét Matthíasdóttir inn í stjórn sam- bandsins sem fulltrúi kórsins og sat þar sem þeirra fulltrúi til dauða- dags. Við viljum á kveðjustund þakka Margréti vel unnin störf i þágu TÓNAL. Við sendum eftirlif- andi eiginmanni hennar, Hjálmtý Hjálmtýssyni, börnum, barnabörn- un og öðrum ættingjum okkar inni- legustu samúðarkveðjur. F.h. Tónlistarsambands álþýðu, Torfi Karl Antonsson, formaður. Við urðum hljóðar og daprar fé- Iagarnir er við heyrðum sl. sumar af alvarlegumveikindum Margrétar Matthíasdóttur, formanns okkar í Félagi hjúkrunarritara. Lífið er fall- valt og breytist á örskömmum tíma. Félagið okkar er stofnað 1987 og er því ungt að árum. Margrét var kjörin einróma formaður 1989. Við fundum strax að henni höfðu hlotnast góðir eiginleikar. Hún var heiðarleg, réttsýn og umfram allt mannleg og bar velferð félaganna fyrir brjósti. Hún vann félaginu af einlægni og alúð en oft er erfitt að berjast fyrir bættum kjörum á sam- dráttartímum, en umfram allt vildi hún samstöðu og að félagið mætti eflast og styrkjast. Við félagarnir áttum góðar stundir saman er við gerðum okkur glaðan dag og fórum út að borða saman og nutum við þess í ríkum mæli og alltaf var Margrét glöð og kát. Við kveðjum Margréti formann okkar með virðingu og einlægri þökk fyrir störf hennar og árin sem viðáttum saman í félaginu okkar. Eiginmanni og fjölskyldu hennar sendum við hugheilar samúðar- kveðjur. Félag hjúkrunarritara. Til Margrétar, sálufélaga í garðyrkju og góðs granna Þegar vora tekur lifnar allt við í garðinum: Grasið bregður upp græna litnum. Blómlaukarnir gægj- ast varfærnislega upp úr jörðu, keppast síðan við að skarta sínum fegurstu litum. Ávaxtatrén laufgast og blómstra hvítum blómum. Síren- utrén hneigja sig við þunga fín- gerðra blómaklasa. Fjölæru jurtirn- ar skjóta hægt og rólega fram ein- um anga eða knúpp, sem blómstrar svo í mestu makindum; rétt eins og af gömlum vana. Hverfið angar af sætri blómalykt. Rósirnar láta áftur á móti bíða eftir sér. Þær eru ekkert að hafa fyrir því að blómstra fyrr en þær eru öruggar um að hitinn haldist jafn, þannig að þær kvefíst ekki sakir bráðlætis. Sumar rósir standa í þeirri trú að sólin sé sköpuð til þess eins að veita þeim hlýju og birtu: Laun sólarinnar séu að njóta
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.