Morgunblaðið - 17.11.1998, Blaðsíða 52

52 ÞRIÐJUDAGUR 17. NÓVEMBER 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
JÓHANN ÁRNI
SÆVARSSON
+ Jóhann Árni
Sævarsson
fæddist í Reykjavík
22. júní 1976. Hann
lést af slysförum 8.
nóvember síðastlið-
inn á gjörgæslu-
deild Landspítalans.
Foreldrar hans eru
hjónin Sævar H. Jó-
hannsson, skrif-
stofumaður, f. 16.7.
1949, og Svandís
Árnadóttir, launa-
** gjaldkeri, f. 15.1.
1950, bæði frá
Reykjavík.
Jóhann Árni á eina systur,
Olgu Dís Sævarsdóttur, f. 30.4.
1985, auk þess á hann hálfbroð-
ur, Guðstein Odd Sævarsson, f.
29.5. 1970. Hans móðir er Guð-
laug Guðsteinsdóttir.
Föðurforeldrar voru Olga
Fanney Konráðsdóttir, f. 20.11.
1913, og Jóhann G.
Magnússon, f. 3.9.
1911, d. 31.1. 1969.
Móðurforeldrar
voru Jónína Magn-
úsdóttir, f. 9.1. 1919
og Árni Vilberg, f.
17.1. 1914, d. 31.10.
1996.
Jóhann Árni lauk
stúdentsprófi frá
Fjölbrautaskólan-
um í Ármúla vorið
1997. Hann dvaldi
sem skiptinemi í
Kanada árið
1992/93. Hann hóf
nám í Tölvuháskóla Verslunar-
skólans haustið 1997 en kaus að
fara aðra leið og _ hóf nám í
Kennaraháskóla íslands sl.
haust.
Utför Jóhanns Árna fer fram
frá Laugarneskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 14.
Elsku besti karlinn minn.
Nú lengur þú ert ei hér
ei oftar í faðmi mér
ég finna má aftur þig.
Nú þegar þú farinn ert burt
er mitt hjarta sem tómt og þurrt
ég sjá þig ei lengur fæ.
Svo fyllist mitt hjarta á ný
er ég man eftir öllu því
sem prýddi minn elskaðan son.
Af skynsemi hafðir þú nóg
og hógværð í hjarta þér bjó
ég öðlast því von og trú.
Þitt æðruleysi það var
svo einstakt ef útaf bar
og lundin svo létt og ijúf.
Nær óskrifað var nú þitt blað
ég engu fæ ráðið um það
en sættast má við minn Guð.
Hann tók þig svo fljótt sín til
sem mannlegur fátt ég skil
það meiningu hafa má.
Eg veit nú að þín var þörf
á himnum við leik og störf
þar sem ýmislegt falla má til.
Nú Jói minn þakka þér vil
þann tíma er varstu hér til
að sinni ég kveð þig minn son.
Pabbi.
Það er oft erfitt að trúa staðreynd-
um lífsins, sérstaklega er erfitt að
trúa því að ungur maður í blóma lífs-
ins sé skyndilega látinn. Maður finn-
ur fyrir smæð sinni og vanmætti.
Fyrir tæpum fjórum árum þegar
faðir minn lést skrifaði Jóhann Ami
minningargrem um hann þar sem
hann sagði: „Ég ætlaði ekki að trúa
því að þú værir farinn án þess að
kveðja, enda þótt það væri ekki langt
síðan við sáumst slðast. Ég frétti að
þú hefðir skyndilega orðið veikur og
verið lagður inn og svo dáið stuttu
síðar.“ Vissulega er það þannig að
þegar einhver fellur frá sem við
þekkjum vel, þá finnur maður fyrir
harmi og ekki síður dapurleika yfir
ví að hafa ekki ræktað betur sam-
and, sem þó var ágætt, skyndilega
er ekki hægt að bæta fyrir það.
Þannig heid ég að mörgum sem
skrifa minningargreinar sé innan-
brjóst. Ég verð að gera eitthvað.
Síðar í minningargreininni um
föður minn sagði Jóhann Árni:
„Þess vegna vil ég bara, Sveinki
minn, kveðja þig með þessum fáu
orðum og vil að þú vitir að góðu
minningamar sem við áttum munu
lifa um ókomna tíð.“ Þessi orð vil ég
taka undir því það era myndirnar af
minningunum sem eftir lifa, ég á
margar fallegar myndir af Jóa með
fóður mínum og Olgu í huga mér.
Myndir sem ég mun geyma um
ókomna tíð.
Ég votta Svandísi, Sævari og
Olgu Dís, og ömmunum Olgu og
Jónínu mína dýpstu samúð.
Rúnar Sveinbjörnsson.
Með örfáum orðum langar mig til
að minnast vinarrníns og bekkjarfé-
laga, Jóhanns Árna Sævarssonar.
Honum kynntist ég síðastliðið haust
er við hófum báðir nám við Kenn-
araháskóla íslands. Strax fyrsta
daginn varð mér ljóst að þarna
hafði ég eignast nýjan vin. Við töl-
uðum saman eins og við hefðum
þekkst í mörg ár. Við áttum eftir að
þvælast mikið saman næstu tvo
mánuði, bæði í skólanum og utan
skóla. Við áttum margar góðar
stundir þrátt íyrir stutt kynni,
hvort sem það var í Kringlunni eða
við lærdóm á bókasafni skólans.
Sérstaklega er mér minnisstætt
kvöld eitt í október síðastliðnum
þegar nemendur á 1. ári í Kennara-
háskóla Islands hittust í Olveri á
sérstöku söngkvöldi. Þar sungum
við félagarnir saman eitt lag og veit
ég fyrir víst að því hafði hann Jói
vinur minn gaman af. Þannig vil ég
minnast hans. Jói var einstaklega
ljúfur drengur. Hann var alltaf í
góðu skapi og sá maður hann varla
öðruvísi en með bros á vör. Jói
reyndist mér traustur og góður vin-
ur þann stutta tíma sem leiðir okkar
lágu saman. Hann var ávallt tilbú-
inn að koma til hjálpar ef á þurfti að
halda og vildi allt fyiir mann gera.
Minninguna um þá rúmu tvo mán-
uði sem ég fékk að njóta návistar og
félagsskapar hans mun ég ætíð
geyma.
Ég votta fjölskyldu Jóhanns
dýpstu samúð og bið Guð að styrkja
þau á þessum erfiðu tímum.
Brynjar Karl Ottarsson.
Skilafrestur
minningargreina
EIGI minningargrein að birtast á útfarardegi (eða í sunnudagsblaði ef
útför er á mánudegi), er skilafrestur sem hér segir: I sunnpdags- og
þriðjudagsblað þarf grein að berast fyrir hádegi á föstudag. í miðviku-
dags-, fimmtudags-, föstudags- og laugardagsblað þarf greinin að ber-
ast fyrir hádegi tveimur virkum dögum fyrir birtingardag. Berist grein
eftir að skilafrestur er útrunninn eða eftir að útför hefur farið fram, er
ekki unnt að lofa ákveðnum birtingardegi. Þar sem pláss er takmarkað
getur þurft að fresta birtingu greina, enda þótt þær berist innan hins
tiltekna skilafrests.
__________________________
Þú leist hann, þegar lýsti
af lífs hans fyrsta degi.
- Svo mörg þú smábörn mundir
og mismun greindir eigi.
En hjarta mitt sló hraðar
og hörmungunum gleymdi
það frægðar drauma dreymdi.
Þú sást hann vappa um vengi
og veita mörgu gætur.
- Þú vissir veika byrjun
og vanans djúpu rætur.
En ég sá vísi viljans
til verka stórra og nýrra
og fannst í heimi hlýrra.
Þú sérð hann flytja frá mér
í fógrum æskublóma.
Þú sérð þar öran ungling
og engan frægðarljóma.
En ég sé giftu og gáfur
á göfugmenni skarta
og ég gef hálft mitt hjarta!
(Jakobína Johnson)
Vegir Drottins eru órannsakan-
legir. Hvers vegna er burt kallaður
ungur efnilegur piltur sem var rétt
að byrja að takast á við lífið sem
fuilorðinn einstaklingur? Til hugg-
unar ástvinum er oft sagt að þeir
sem guðirnir elska deyi ungir. Víst
eiga þau orð við um Jóhann Árna,
þennan hjartahreina dreng sem var
aðeins 22 ára þegar hann lést 8.
nóvember sl.
Við Sævar, faðir Jóhanns Ái-na
eða Jóa eins og hann var kallaður,
erum æskuvinir. Eftir að við félag-
arnir festum ráð okkar höfum við
f'ylgst hvor með annars börnum,
þroska þeirra og framgangi. Jói var
ætíð ljós í húsi og hvers manns hug-
ljúfi. Hann átti foreldra sem lögðu
sig fram um að hlúa að og laða fram
það besta í börnum sínum. Hann
var einnig svo lánsamur að umgang-
ast mikið ömmur sínar, sem veittu
honum gott veganesti fyrir lífið.
Mér er sérstaklega minnisstætt
þegar við Sævar tókum á móti son-
um okkar ungum eftir dvöl í sumar-
búðum. Þeir voru fegnir að sjá feð-
ur sína, enda höfðu þeir haft áform
um að strjúka úr þessari fyrstu vist
sinni fjarri heimahúsum. Fyrir
nokkrum árum fór Jói til Kanada
sem skiptinemi. Sú dvöl í fjarlægu
landi var lærdómsiTk og þroskaði
hann mikið. Þar lærði hann að
standa á eigin fótum og bjarga sér í
framandi menningaramhverfi. Nú í
haust hóf Jói nám við Kennarahá-
skóla Islands og hafði þar með valið
starfsvettvang þar sem góðir eðlis-
kostir hans, glaðværð og umhyggja
fyrir öðram, hefðu notið sín vel.
Ástvinir Jóhanns Árna eiga bjart-
ar minningar um góðan dreng. Við
hjónin vottum Sævari, Svandísi,
Olgu Dís, Jónínu og Olgu okkar
dýpstu samúð.
Bjarni Reynarsson,
Jóhanna Einarsdóttir.
Farinn er góður drengur.
Óvæntur og miskunnarlaus er
dauðinn og nú hefur hann höggvið
svo nálægt mér. Við Jói vinur minn
höfðum þekkst í tæp tuttugu ár.
Þriggja og fjögurra ára strákar í
Miðtúninu sem stigum spor okkar
saman út í lífið. Engin orð fá lýst
þeim tilfinningum sem gripu um sig
er ég frétti af láti hans. Stutt er síð-
an ég hitti hann og kvaddi með þeim
orðum að við heyrðumst fljótlega
aftur. Þvílíkt reiðarslag að vera
hrifinn á brott svo snögglega.
Ég hef svo margs að minnast frá
árunum okkar Jóa. Minningar sem
ég mun varðveita nú. Þegar við vor-
um yngri voru þær ófáar ferðirnar
okkar austur í Álftaver með pabba,
til að veiða og heimsækja hann
Gísla bónda í Skálmabæ. Oft feng-
um við að veiða í tjörninni hans og
voru þeir ófáir fiskarnir sem voru
dregnir á land. Það_ er birta yfir
þessum minningum. Ég minnist líka
allra skemmtilegu gamlárskvöld-
anna, sem við áttum með foreldrum
okkar beggja. Þá var glatt á hjalla
og mikið sprengt og skotið upp af
flugeldum. Margir voru kassabíiarn-
ir sem Rúnar vinur okkar í Miðtún-
inu smíðaði og lét okkur keyra og
ýta. Svo allir boltaleikirnir í götunni.
Seinna fór Jói sem skiptinemi til
Kanada 1992 og 1993. Upp frá því
varð sambandið heldur strjálla, en
nú síðast var Jói kominn í Kennara-
háskólann og líkaði honum mjög vel
þar.
Árin 1996 og 1997 eru mér líka
minnistæð. Þá áttum við báðir tví-
tugsafmæli. Hann í júní og ég í des-
ember. Hann var hrókur alls fagn-
aðar í báðum þessum veislum og lék
á als oddi. Vorið 1997 útskrifaðist
Jói sem stúdent frá Fjölbrautaskól-
anum við Armúia og er eftirminnileg
veislan sem haldin var í tilefni þess.
Sævar, Svandís og Olga, sorg
ykkar er mikil. Ég bið Guð um að
styrkja ykkur öll á erfiðum tímum.
Kveikt er ljós við ljós,
burt er sortans svið.
Angar rós við rós,
opnast himins hlið.
Niður stjörnum stráð,
engill fram hjá fer.
Drottins nægð og náð
boðin alþjóð er.
Guð er eilíf ást,
engu hjarta er hætt.
Ríkir eilíf ást,
sérhvert böl skal bætt.
Lofið Guð sem gaf,
þakkið hjálp og hlíf.
Tæmt er húmsins haf,
allt er ijós og líf.
(Stefán frá Hvítadal.)
Sigurður Þórarinsson.
Jónsmessa 1976. Lítill stúfur við
móðurbrjóst. Grannir fingur, mjó-
sleginn kroppur. Sæla, friður, ylur
og öryggi. Væntumþykjan fyllir
loftið. Ailir fagna þessum litla
dreng. Ekki síst ég, „fjarskyldi
frændinn", og á milli okkar mynd-
uðust tilfinningabönd sem vöraðu æ
síðan.
Tíminn leið. Ég fylgdist með
hvernig hann óx úr grasi: Þriggja
mánaða kveisan; fyrsta tönnin og í
útlöndum frétti ég af þegar hann
tók fyrstu sporin. Árin tóku við
hvert af öðra: Jói þriggja ára í
heimsókn úti í Svíþjóð; Jói fimm ára
úti í ingningunni með Siggu dóttur
minni fjögurra ára; Jói byrjaður í
skólanum og fyrr en varir fermdur.
Svo grunnskóli og íjölbrautaskóli
með stúdentsprófi - og alit í einu
var Jói litii orðinn fullorðinn fríð-
leiksmaður, einhvem veginn átaka-
laust.
„Lítiliátur, ljúfur og kátur“ eign-
aðist hann fljótt vini og „vinageng-
ið“ skipti hann máli. Sjaldan kom ég
í Miðtúnið án þess að þar væri fullt
hús af vinum hans - eða þá að hann
væri úti hjá einhverjum vina sinna.
Eitt skiptinemaár í Ameríku breytti
engu þar um. I eðli sínu var hann
staðfastur á þann liðlega máta sem
kallst lempni og lítið gefinn fyrir
rugl eða óraunverulega hluti. Hann
tók eitt fyrir í einu og vann úr því á
sinn hátt með góðum árangri. Jói
var æðrulaus og þegar hann þurfti
að gangast undir ei'fiða og hættu-
lega æðaaðgerð, sem bragðið gat til
beggja vona, var hann fljótur að ná
sér aftur, að því er virtist. En kvill-
inn blundaði og beið.
Og nú hefur hinn stóri, hvíti
vængur sveipað sig um hann og
borið hann yfir á þau svið sem við
þekkjum fæst - en vitum öll að okk-
ar bíða. Við söknum hans. En í huga
okkar hljómar þýð, kankvís rödd
hans. Minningin um hann yijar okk-
ur. Án hans hefði líf okkar verið
snauðara.
Guð blessi minningu Jóhanns
Árna Sævarssonar og styrki okkur
öll sem stóðum honum næst og unn-
um honum.
Hafsteinn Hafliðason.
Það mun taka langan tíma að átta
sig á því að góður vinur okkar, Jó-
hann Árni Sævarsson, sé dáinn.
Fyrir aðeins viku komum við saman
eins og svo oft áður, horfðum á
sjónvarp með veitingar í hendi og
skemmtum okkur vel. Kvöldinu
lauk ekki fyrr en morguninn eftir,
eftir mikla ánægjustund.
Svona eru minningamar sem við
höfum um Jóhann, þær eru allar
góðar og innihalda mikla gleði og
mikið sprell. Alveg frá því að við
kynntumst Jóa fyrst, hefur okkur
iiðið mjög vel í návist hans. Jói
kvartaði aldrei, var sjaldan í fúlu
skapi og kom fram við alla sem jafn-
ingja.
Jói hafði alltaf tíma fyrir okkur
og það sem við höfðum að segja. Ef
okkur lá eitthvað á hjarta, hversu
lítilfjörlegt sem það nú var, hlustaði
hann með athygli.
Jói var þeim einstaka hæfileika
gæddur að það var sama hvar hann
var og hvað hann var að gera, hann
gat alltaf aðlagast umhverfi sínu og
eignast nýja vini.
Við vitum að Jói, hvar sem hann
er staddur, er hrókur alls fagnaðar
og mun spjara sig.
Við kveðjum þig kæri vinur og
vonum að vegir okkar mætist síðar
meir. Við þökkum fyrir allar þær
góðu stundir sem við áttum saman
og minningin um þig lifir að eilífu í
hjörtum okkar allra.
Við vinirnir sendum fjölskyldunni
hans Jóhanns okkar dýpstu samúð-
arkveðjur og óskum þeim styrks á
þessari erfiðu stundu í lífi þeirra.
Helgi Sigurður Karlsson,
Nils Kjartan Guðmundsson.
Það var dimmur dagur þegar
okkur í 1. B var tilkynnt að Jóhann
væri látinn. Stórt skarð hafði verið
höggvið í samhentan hóp.
- Eitt andartak stóð tíminn kyrr
æddi síðan inn um glugga og dyr
hreif burt vonir, reif upp rætur
einhvers staðar engill grætur.
(Bubbi Morthens.)
Mikil og sterk vináttutengsl
höfðu myndast þrátt fyrir stutt
kynni. Jóhann var hvers manns
hugljúfi, alltaf jákvæður og blíður.
Hlutverk hans í bekknum var stórt.
Hann var ávallt þátttakandi í því
sem við gerðum saman og var gleði-
gjafi okkar allra. Okkur er sérstak-
lega minnisstætt þegar duldir leik-
hæfileikar hans komu í ljós þegar
við fluttum verkefni okkar í um-
hverfismennt. Jóhann sló í gegn og
var hrókur alls fagnaðar. Við horf-
um öll með söknuði til þeirra stunda
sem við áttum eftir hefðu örlögin
ekki gripið inn í. Minningin um Ijúf-
an og góðan dreng lifir í hjörtum
okkar allra.
Tárin eru leið til þess að lækna undir
lífið er aóeins þessar stundir
gangverk lífsins þau látlaust tifa
og við lærum öll með sorginni að lifa.
(Bubbi Morthens.)
Við vottum fjölskyldu Jóhanns og
vinum okkar dýpstu samúð.
Blessuð sé björt minning Jó-
hanns.
Bekkjarfélagar úr
Kennaraháskólanum.
Frændi, þegar fiðlan þegir,
fuglinn krýpur lágt að skjóli,
þegar kaldir veti'ar vegir
villa sýn á borgarhóli,
sé ég oft í óskalöndum,
eða skógum betri landa
ljúfling minn, en ofar öllum
Islendingum kunni að standa.
Hann, sem eitt sinn undi hjá mér,
eins og tónn á fiðlustrengnum,
eilíft honum fylgja frá mér
friðarkveðjur brottu gengnum.
Þó að brotni þom í sylgju,
þó að hrökkvi fiðlustrengur
eg hef sæmt hann einni fylgju,
óskum mínum, hvar hann gengur.
(Halldór Kiljan Laxness.)
Kveðjustund við æskumann, sem
allt í einu er horilnn, dáinn, er stund
sem enginn óskar sér að upplifa.
Eftir stendur sorg, tóm og biturð.
Svo streyma minningarnar fram og
þær ásamt mætti vináttu og hiýju,
gefa tilverunni þrátt fyrir allt, líf að
nýju.
Þetta eru minningar foreldra,
systkina, annarra ættingja,
leikfélaga, skólafélaga, vinnufélaga
og annarra vina.
Ljúflingurinn Jóhann Árni var
svo lánsamur í allt of stuttu lífi, að
skilja eftir það góða sem við öll
kjósum okkur að förunautum í safni
minninganna. Þær minningar
eigum við hvert og eitt og verða
ekki frá okkur teknar.
Vertu sæll, frændi.
Reynir Ingibjartsson.