Árbók Hins íslenzka fornleifafélags - 01.01.1918, Síða 19

19
er svipað 80. er. (B.) sem F. J. álítur alt innskot, en heilt erindi.
Það virðist helst vera vísuhelmingur og langlinan með 3 frábrigð-
um; þar mun línan *þeims gerþo ginnregen« vera frumleg, en hjer
hin, »es fáþe fimbolþulr«. 011 hin langlínu-frábrigðin í hvoru
erindinu fyrir sig verður þá að telja óupprunaleg. — Annars er það
um þessi erindi, 138.—145. (B.) að segja, að þau virðast ekki eiga
saman og lítt eiga hvert við annað skylt. 144. er með málahætti
og síðari hlutur hins 139. og 145. eru með fornyrðislagi, og geta
því engin þessara komið til mála sem frumleg í Hávamálum, sem
öll eru með eðlilegum ljóðahætti, nema aflagað sje eða aukið við.
— En út í þetta verður ekki farið frekar hjer.
í 155. er. (B.) er aftan við síðustu línu aukið frábrigði frá henni:
sinna heim-hama,
sinna heim-huga.
í 156 er. (B) er loka-langlínan með þrennu móti:
heiler hildar til,
heiler hildi frá,
koma þeir lieiler hvaþan.
F. J. álítur að síðasta línan ein sje upprunaleg. Eru þá báðar
hinar frábrigði og önnur þeirra þó jafnframt af hinni.
162. er. (B.) er svona:
Þat kank seytjánda,
at mik seint mon firrask
et manunga man.
Ljóþa þessa
mont, Loddfáfner,
lenge vanr vesa,
þó sé þér góþ, ef getr,
nýt, ef nemr,
þörf, ef þú þiggr.
F. J. álítur þetta alt innskot, nema máske 1. línuna, og hann
álítur að hún verði að minsta kosti ekki tekin saman við 2. og 3.,
en 4. og 9. álítur hann, að því er virðist, eitt erindi. — Ætla mun
þó mega, að hinar 3 fyrstu heyri saman, »at* í merkingunni »svá
at« eða »til þess at«. Og ekki virðist heldur ómögulegt að ætla, að
4. og 6. sje beint framhald af hinum fyrstu 3, og 7. lína viðauki,
en 2 síðustu línurnar að eins frábrigði frá 7. línu, þannig að slept
sje að endurtaka orðin »þó sé þér*. Þessi viðbót og frábrigðin af