Óðinn - 01.01.1924, Blaðsíða 21

Óðinn - 01.01.1924, Blaðsíða 21
OÐINN 21 að hann hafi engan átt. — Ef þeir að eins þurftu einhvers með, sam hann gat í tje látið, þá íaldi hann sjálfsagt að bæta úr þörf þeirra. Ekki ljet hann við það sitja að flytja yfir, þá sem þeim megin komu að firðinum og þurftu yfir að komast. Hann leyfði einnig bóndanum, sem bjó hins vegar við fjörðinn, að gefa merki, ef þar kom einhver sem þurfti eða óskaði fjarðflutnings. Gjald tók hann aldrei fyrir greiða, en ef einhver sótti það fast að borga fjarðflutning, þá voru síðustu svör Carls, sem ekki varð um þokað: »Eg tek ekkert, en auðvitað get jeg ekki bannað þjer að gleðja piltana mína ef þú vilt«. Carli var svo ljúft og ljett að láta í tje hverskonar hjálpsemi og greiða. Hann var þannig innrættur, að hann vildi hvers manns böl bæta, og kona hans var gædd sömu höfðings-, rausnar- og líknarlund sem hann sjálfur. Hvorugt þurfti hitt leyfis að biðja til að hjálpa eða gefa. Hvort um sig átti vísa samúð og samþykki hins þegar búið var, oq hvort um sig sagði hinu til, ef það vissi af einhverjum sem hjálparþurfi var, en þrátt fyrir alt þeirra örlæti og rausn eru þau búin að gera mýrarblettinn, sem þau keyptu 1896, að höfuðbóli sveitarinnar. Kaupmenskan hygg jeg að Carli hafi aldrei hugnæm verið. Hann gerði sjer sjald- an far um að fá menn til að kaupa af sjer — latti oft — en þó vildi hann alt af birgur vera af allri nauðsynjavöru. Hygg jeg það hafi minna verið sprott- ið af gróðavoninni en þeirri löngun að láta engan synjandi frá sjer fara. Enda var honum ekkert orðtak eins tamt og þetta forna: „Ef þú finnur fátækan á förnum vegi, þá gerðu' honum gott, en grætt 'hann eigi; guð mun launa á efsta degi". Þessi staka var honum mjög munntöm og hann minti stundum aðra á hana, ef honum fanst þeir hvarla af mannúðarinnar braut. Sjálfur ljet hann aldrei aðra hendina vita hvað hin gerði. Sjávarútveg og landbúnað stundaði Carl aftur á móti með miklum áhuga og dugnaði, enda mun hon- um á þeim atvinnuvegum, miklu fremur en á versl- uninni, hafa fjenast það sem til þess þurfti, að halda lafn stórt og örlátt heimili, sem þeirra hjóna jafnan var. og láta eftir sig á dánardægri töluverð efni. Carl hafði jafnan gaman af kappræðum. Var hann þá oft fyndinn og meinlegur í orðum, en græskulaust var það þó alt af, því ef hann fann að þeim, sem hann átti orðastað við, sveið undan því, sem hann sagði, þá hafði hann ágætt lag á því að snúa orðum sínum » meinlaust gaman og sníða af þeim alla beiskju brodda. Carl hafði mikinn áhuga á lands- og hjeraðs-málum. Fylgdi hann sinni skoðun oft með allmiklu kappi, en hafði þó í fylsta mæli þann kost, sem sjaldgæfan má telja meðal áhugamanna í politík, að geta litið and- stæðinga sína »rjettu auga«, sem kallað er, og sýnt þeim sömu alúð og velvild sem sínum skoðanabræðr- um, að því einu undanskildu, að víkja hársbreidd frá því sem hann taldi rjett vera. Var hann oft ómildur í dómum, en sneið þó jafnan af broddana, eins og áður er sagt, ef hann varð þess var að undan sveið. Þegar honum var otað til forustu, skoraðist hann jafn- an undan. Kvaðst ekki vera því vaxinn að fara með hana, svo sjer sjálfum Iíkaði, og því síður taldi hann sig líklegan til þess að geta gert öðrum til hæfis. Vildi hann að þeir reyndu sig sem þóttust »öðrum snjallari«, en áskildi sjer rjett til að segja þeim »til syndanna« þegar þeir væru búnir að »hlaupa af sjer hornin«. Haft er eftir gríska spekingnum Sólon, að engan mætti sælan telja fyrir sitt endadægur. Eg tel Carl sælan á sínu endadægri. Hann lætur eftir sig víð- frægt rausnarheimili, sem allir sem þekkja minnast með hlýum hug og þakklátsemi. Hann lætur eftir sig 6 uppkomin efnileg börn og nokkur fósturbörn. Er það mjög álitlegur arfur til fósturjarðarinnar. Hann lætur eftir sig hlýjar og þakklátar endur- minningar ástvina, vina og allra, sem hann þektu. — Og hann mun hafa flutt yfir landamæri lífs og dauða án þess að honum hafi fylgt óvild eða þungur hugur nokkurs manns. B. R. St. Flotar. Svellur mjer í sálu sárum hreimi hafsins hrannagnýr; stend jeg á strönd og stari hljóður út í heimsins húm. Ótal sje jeg öldur ægilegar, komnar langa leið. Fleyta þær fúnum flekum áfram undir múga manns.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.