Óðinn - 01.01.1924, Blaðsíða 24

Óðinn - 01.01.1924, Blaðsíða 24
24 ÓÐINN samfara dugnaði og þó einkum það, að.honum virtist aldrei verða ráða fátt. Það fór og að vonum svo, að ekki voru til lengdar látnir ónotaðir kraftar og hæfileik- ar hins hygna úrræðamanns, til opinberrar starfsemi, enda stóð hann jafnan meðal hinna fremstu að áhuga í hvívetna, sem að gagni mátti verða og til framfara horfði. Og ávalt var það rúm vel skipað þar sem Finnur stóð í fylkingu. Hann var einn af hvatamönn- um þess, að búnaðarfjelag var stofnað í hrepnum, enda í stjórn þess frá byrjun. Því starfi gegndi hann til dauðadags, meira en um aldarfjórðung. Hrepps- nefndarstörfum gegndi hann og til dauðadags, og hafði þá setið óslitið í hreppsnefnd á annan aldar- fjórðung. Á því tímabili urðu tíð mannaskifti í nefnd- inni, en aldrei var reynt að þoka Finni úr sæti. Sýn- ir þetta traust sveitunga hans, og að þeir töldu hann ómissandi mann þar. Og svo var um fleiri trúnaðar- störf, sem valda menn þurfti til. Þannig gegndi Finn- ur til langframa bæði fræðslunefndar- og sóknarnefnd- arstörfum, enda dó hann sem formaður sóknarnefndar. Auk hinnar opinberu starfsemi var Finns oft leitað af sveitungum hans um margt. Hann var vel hagur maður, bæði á járn og trje, og voru þau vik og greiðar ótaldir, sem hann ljet grönnum sínum í tje á því sviði, oft fyrir lítið gjald eða ekkert. Alþekt var það og, að ef einhver hinna fátækari bænda sveitar- innar þurfti að byggja upp hjá sjer, eða ef einhver varð fyrir vinnutjóni fyrir sjúkdóm eða óhöpp, þá varð Finnur jafnan manna fyrstur til að stinga upp á, að hlaupið væri undir baggann af sveitungum og veitt ókeypis hjálp. Og þetta vildi Finnur oftar en úr varð. Mjög vel fylgdist Finnur með í þjóðmálum, þó ekki gæfi hann sig fram opinberlega, og var þar heilbrigð- ur og skarpur í hugsun. Hann unni mjög sjálfstæði þjóðarinnar, enda var jafnan þeim megin í þjóðmáladeil- um. Hins vegar fjell honum það mjög þungt, er honum virtist sjálfstæðisstjórn landsins fara miður vel úr hendi. Og það þótti honum grátlegt, ef svo ætlaði að reynast, að vjer værum ekki færir um að stjórna voru unga sjálfstæði. En á það virtist honum sumt í stjórn- arfarinu benda. Hve hjartfólgið áhyggjuefni honum voru þessi mál, má marka á því, að þegar sveitungar hans og grannar voru að heimsækja hann og sitja hjá honum, síðustu dagana sem hann lifði, þá hnje tal hans mest að því hve tímarnir væru varhugaverðir og hverja nauðsyn bæri til, að vanda sem best til alls, fyrst og einkum til þingkosninga, og hver hætta vofði yfir landi og þjóð, ef sú nauðsyn væri eigi rækt. Finnur var meðalmaður á vöxt, herðibreiður og þrekvaxinn og svaraði sjer vel; ljóshærður, bjartur yfirlitum og skarpleitur. Lundin var ljett og góð, átti til kýmni og glettni, er svo bar undir, en þó góðlát- lega svo að jafna fór vel á. Oft brosti Finnur, þegar aðrir hefðu þráttað, enda var jafnaðargeðið og still- ingin, á hverju sem gekk, eitt af einkennum hans. En jafnframt góðlyndinu átti hann til fulla einurð, og sagði þá skoðun sína með skarpri alvöru, og fylgdi þá orðum hans svo mikill þungi að venjulega hreif. Hann var hagyrðingur góður, prýðilega verki farinn, smiður og vefari góður og ágæt skytta. — Mátti svo segja, að alt ljeki í höndum honum. Bergþóra Helgadóttir, kona Finns, er fædd á Geir- ólfsstöðum í Skriðdal 20. mars 1852, og því rjettum 3 mánuðum yngri en Finnur. Hún er uppalin á Geir- ólfstöðum, fyrst hjá foreldrum sínum og síðar hjá móður sinni, eftir að hún varð ekkja, þangað til hún giftist Finni 1880. Helgi faðir Bergþóru var Hall- grímsson, hreppstjóra í Stóra-Sandfelli, Asmundssonar, bónda á Hvalnesi í Lóni, Helgasonar, bónda á Svert- 'ngsstöðum í Eyjafirði, Olafssonar. Kona Helga og móðir Bergþóru var Margrjet Sigurðardóttir, hrepp- stjóra á Mýrum í Skriðdal, Eiríkssonar, bónda á Stóra- steinsvaði, Hallssonar, bónda í Njarðvík, Einarssonar, Guðmundssonar, Hallssonar, lögrjettumanns í Njarðvík, Einarssonar digra, lögrjettumanns s. st., Magnússonar, bónda í Njarðvík, Þorvarðssonar, bónda s. st., Björns- sonar skafins s. st. Jónssonar. — Þaðan Njarðvíkur- ætt. — Um ættfærslu Bergþóru lengra fram má vísa til aldarminningar móður hennar, sem bráðlega mun út koma. Bergþóra var mjög vel gefin kona, skörungur í lund og að allri gerð. Sótti hún það sjálfsagt til móður sinnar og móðurafa, Sigurðar hreppstjóra á Mýrum, sem var afburðamaður á sinni tíð og mesti merkis- bóndi. Bergþóra var ekki síður vel verki farin á kvenna vísu, en Finnur á karla, nema fremur væri, enda ein af allra fremstu konum Fljótsdalshjeraðs á sinni tíð um alla handavinnu kvenna. Auk þess var hún fróð kona og fræðigjörn, og einkum mjög vel heima í sögu og ættfræði, eins og móðir hennar. Bergþóra var höfðingi í lund og að risnu, sem hvor- ugt gat leynst, þó að þröngur efnahagur og erfið að- staða væru henni oft fjötur um fót. Hún var frænd- rækin kona, vinföst og hollráð, vönd mjög að virðingu sinni og sinna og frábitin öllu tildri. Ahrifin frá henni á mann sinn voru ávalt hvetjandi til þess, sem betur mátti og áfram horfði, og altaf vildi hún hans sæmd sem mesta. Vafalaust voru sumar framkvæmdir og

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.