Óðinn - 01.01.1924, Blaðsíða 12

Óðinn - 01.01.1924, Blaðsíða 12
12 ÓÐINN Um síðhveld sat jeg í víðitó. Silfraði sjó. Sunnanbliku í loftið dró. Rautt og blátt rann hvert ský i lofti hátt í norðurátt. Fyrstu blóm á bölum bliknuðu niðri' í dölum. Framan úr fjallasölum flutti mjúkan vatnagný suðræna hlý. Svanur dyngju hlóð í slý. Týbrá titrandi um teiga glitrandi lagði faðm, Ijek við baðm Ijúf og hljóð. Lækur hver í blóma stóð. Vestmannsvatn glóði sem gull í sjóði og hvöldroðaskikkja fjell um Hvítafell. Lækur streymdi; lífsins þraut jeg gleymdi — langaði þó til manna. »Dansar mín Anna« Dansar hún litla Anna. Upp til fjalla. Upp til fjalla, hátt til heiða hug minn dular raddir seiða. Mjúk enn þróttug þagnarljóð — þau eru lík og klukknahljóð — upp til heiða, upp til fjalla eru stöðugt mig að kalla. Er á vorin grösin gróa, geng jeg oft um tún og móa. Vatnaljóð úr heimahlíð hljóma um dali ár og síð. En mjer finst jeg alt af heyra eitthvað bak við stærra og meira. Og jeg geng mig upp til fjalla, alt af duldar raddir kalla, geng mig lengra og hærra í hlíð, hlusta, spyr og legg í stríð. Efst á fjallsins breiðu bungu brátt jeg stend með þögn á tungu. Uppi á fjallsins breiðu bungu býr mjer þögul spurn á tungu. — Fell við fell í fjarskans ró fram til heiða og út að sjó standa hljóð í helgi-lotning. Hjer er þögnin einvaldsdrotning. Og þó finst mjer æ jeg heyra eitthvað bakvið, stærra og meira. Þau hin sterku þagnarljóð, þessi dular-klukkna hljóð, sem óma stöðugt upp til fjalla, á hvað mundu þau vera að kalla? - Hvers kynns útsýn stækkar, stækkar. Storðarbarnsins harmur smækkar. Leitar sjerhver lífskend mín Iífsins herra! á veg til þín. Ómur dular-klukkna-kliðar kallar, býður, laðar, niðar. Sigurjón Friðjónsson. Til hjónanna Þorsteins Gíslasonar og Þórunnar Pálsdóttur vorið 1921. > h- Er leiðirnar skilja, á liðna tíð er litið sem skygnst sje á hafið, þar sem örlagadísirnar ár og síð í önn vefa forlagatrafið. Æ geymast þær minningar lengst í lund, sem liggja í björtustu skini. Og best er að muna hvern fyrri fund þar sem fagnað er einlægum vini. Svo oft.er hið ljúfasta', er lífið á til, í ljósi, sem margnum er falið. í víðsýnis heiði við hamingjuspil er í hóf stilt um dómana' og valið. Um hálendið grýtta í hamraskor allra háværast vatnsstrengur kliðar. En hljóður fer andinn sín aflmestu spor að útsævi kærleiks og friðar. >

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.