Dagblaðið Vísir - DV - 03.03.2001, Blaðsíða 20

Dagblaðið Vísir - DV - 03.03.2001, Blaðsíða 20
20 LAUGARDAGUR 3. MARS 2001 Helgarblað DV Að baki Winsons var röddin i firðtjaldinu enn að rausa um stangajárn og að farið hefði verið fram úr níundu þriggja- ára-áœtluninni. Firð- tjaldið var í senn við- og senditœki. Það nam hvert hljóð frá Winston, ef hann hafði hœrra en sem svaraði lágum hvísl- ingum. Auk þess var líka hœgt að sjá hann meðan hann var innan sviðs málmþynnunnar. Að sjálfsögðu var ekki hœgt að vita hvort hafðar vœru gœtur á mönnum á einhverju vissu augna- bliki. Enginn vissi hversu oft eða hvenœr Hugsana- lögreglan tók sambandið við hvert einstakt firð- tjald. Það var einnig hugsanlegur möguleiki að hafðar vœru gœtur á öllum mönnum samtím- is. Víst var að minnsta kosti að hún gat sett sig í samband við hvaða firð- tjald sem var, hvenœr sem henni bauð svo við að horfa. Menn urðu að lifa - lifðu raunar, af vana, sem var orðinn að eðlisávísun - í þeirri sannfœringu að lögreglan heyrði hvert hljóð og fylgdist með öllum hreyf- ingum nema þegar myrkt var. ... GEORGE ORWELL - 1984 Dagur í lífi „litla bróður“: Einhver fylgist með mér Ingólfur Margeirsson vekur mig flissandi á hverjum morgni klukkan 6.44. Hann á heima í útvarpsklukkunni minni sem ég er skráður fyrir hjá Ríkisút- varpinu í heljarstórum gagna- grunni. Þeir hafa nafnið mitt, kennitöluna og heimilisfangiö. Þeir vita hvemig ég stend í skilum við stofnunina. Eflaust hafa þeir einnig yfirlit yfir það hvernig þeir börðust hetjulega fyrir því að komast inn á heimili mitt þann 12. maí 1998 til að komast að raun um að ég ætti Ignis- sjónvarpstæki sem var framleitt í Hollandi árið 1977. Ég kveiki á lampanum og gef þannig rafmagnsmælinum í geymslunni inn. Mælirinn bíður heimsóknar frá starfs- manni Orkuveitunnar, hann mun banka upp á einhvern tímann í næstu viku og skrá rafmagnsnotkun mina. í gagnagrunni Orkuveitunnar er líka safnað upplýsingum um vatnsnotkun mína. Ég verð að hætta þessum sí- felldu baðferðum og nota sturtuna meira. Morgunblaðið er komið inn um lúg- una. Blaðburöarstelpan kemur til mín hvemig sem viðrar. Hún veit sem er að ef hún kemur ekki er ég fljótur að taka upp tólið og kvarta. Kvartanimar rata í gagnagrunn um mig og blessað- an blaðakrakkann. Ég ber blaðið með mér að eldhúsborðinu og kveiki á sjón- varpstækinu. Ég er í M-12 klúbbnum og með sérstakt kreditkort frá þeim sem veitir þeim upplýsingar um mig og það sem ég kaupi - allt til að mér verði betur þjónað. Ég skelli á eftir mér dyrunum að ibúðinni sem er 30,7% af allri eigninni. íbúar hússins, fermetratala og þau lán sem hvíla á eigninni, allt er þetta vand- lega skráð hjá Fasteignamati ríkisins. Um daginn kom vinur minn mér á óvart með því að hringja í mig og segja mér allt um húsið. Og upplýsingamar kostuðu skít og ingenting, sagði hann hlæjandi. Þótt égfari Ég verð að drífa mig með bílinn í skoðun, hugsa ég þegar ég kem niður stigann og að bílhræinu. Ef ég fer ekki bráðum í skoðun með það þá verða númerin klippt af. Ég er sjálf- ur skráður fyrir bílnum frá því í nóv- ember þegar mamma lét hann af hendi, góðfúslega. Öll tjónin sem hún hafði lent í eru vandlega skráð í gagnagnmninn hjá Bifreiðaskrá. Það er nokkur spölur i vinnuna úr Breiðholtinu en ég vinn niðri í bæ. Malbikið er sums staðar að syngja sitt síðasta auk þess sem teljaramir sem lagðir eru yfir göturnar á nokkram stöðum gefa mér smá stuð í hryggsúluna. Lögreglan er á hverj- um gatnamótum þennan morguninn. Yfirleitt sér maöur ekki nema einn lögreglubíl á morgni en nú eru þeir mun fleiri - sérstakt átak segja þeir glaðir. Skyldu þessar umferðarmyndavél- ar vera stöðugt í gangi, hugsa ég þeg- ar ég ek yfir gatnamót Kringlumýrar- brautar og Miklubrautar. Ég sé að bíllinn á eftir mér lýsist upp þegar rauða ljósið verður of rautt. Líklega hef ég sloppið við að lenda inn í þess- ari spjaldskrá. Ég reyni að vera kurteis á morgn- ana líka þótt mér gangi það oft illa. Eftir að hafa heilsað konunum í af- greiðslunni stimpla ég mig sam- viskusamlega inn í klukku fyrirtæk- isins. Númerið mitt er óþarflega hall- ærislegt - of hailærislegt til að ég geti beðið aðra um að stimpla mig inn og út. Tölvupóstur bíður mín í hrönnum. Ég opna, hendi og opna. Vinnuveit- endumir mega skoða póstinn minn. Ég veit ekki hvort þeir eru búnir að skoða þessi bréf, eiga það eftir eða skipta sér yfirhöfuð af mér. En tölv- an mín er nettengd og því auðvelt að athuga með mig og hversu heilbrigð tölvupóstskrif mín era. Ég er reynd- ar ekkert hræddur við tölvupóstinn. Mér þykir óþægilegra að tölvumeist- arinn geti séð hvaða heimasíður ég heimsæki. Ég reyni að stilla afbrigði- leik mínum í hóf. Ég nota mest amazon.com en er alltaf skíthræddur um að kreditkortanúmerið mitt dreifist um allan heim. Um dimman dal Ég hringi í hárgreiðslustofuna til að bóka hárskurð. Stuttu eftir að ég nefni nafnið mitt stynur stúlkan í símanum og fer í annan og einlægari gír. Tölvukerfið kannast við mig. Ég legg tólið á símtækið, reyni að tala stutt þessi óþarfasímtöl sem ég hringi. Annars gæti ég fengið sund- urliðaðan símareikning í hausinn. Klukkan 11.11 skrái ég í tölvuna að ég sé út úr húsi og komi kl. 12.30. Ég rölti niður í verslun. Búðin tekur mér opnum örmum með eftirlits- myndavélar í hverju horni. Ætli þessi aðgerð verslananna vegi með hagnaði upp þá ónotatilfinningu sem ég fæ í hvert sinn sem ég lít í auga vélarinnar? í hvert skipti sem ég ht upp og sé þær þá verð ég vandræða- legur, finnst ég hafa hagað mér gran- samlega og hugsa: vonandi verður ekki brotist inn í nótt. Þegar ég kem að kassanum þá rétti ég fram kreditkortið mitt með ágætri mynd af mér sem er geymd í stórum gagnagrunni Reiknistofu bankanna með kennitölu minni og bankareikn- ingum. Kortinu er rennt í gegnum lesarann og að því loknu er Fríkortið meðhöndlað á sama hátt. Með Fríkortinu safna ég saman punktum og upplýsingar um verslunarhætti mina fara í sérstakan gagnagrunn sem eiga að auðvelda aðstandendun- um að þjóna mér betur. I dag er ég dálítið stoltur af sjálfum mér: ég er búinn að fylla út helvítis skattaframtalið. Ég skila því ixm til skattstjórans með brosi á vör. Ég er búinn að reikna mig til botns og fjár- málalegt líf mitt síöasta árið liggur allt á nokkrum blöðum. Eftir nokkra mánuði geta allir sem hafa vilja og geta valdið vettlingi skoðað tekjur minar; rennt forvitnum fmgrum yfir nafnið mitt og ýmist hlegið eða grát- ið. Óttast ég ekkert Heimilislæknirinn minn er aldrei þessu vant ekki nema einum sjúk- lingi á eftir áætlun en samt er dagur- inn hálfnaður. Við skeggræðum um veðrið og þerrnan kvilla sem hrjáir mig. Hann hefur haldið ítarlegt bók- hald um mig frá því ég var sex ára. Ég treysti honum fullkomlega en þykir alltaf verra að í nær hvert skipti sem ég kem þá hefur hann skipt um starfsfólk. Mér finnst stund- um að heilu fjölskyldurnar hafi lesið sjúkraskýrsluna mína. Ég slepp frá lækninum án teljandi vandræða. Ég hata tryggingar. Það þarf alltaf að segja tryggingafélögunum allt. Þau þurfa að vita meira en læknir- inn, liggur við. Ég fyllti út óendan- lega nærgöngulan spumingalista i gærkvöldi vegna líftryggingar sem ég ætla að reyna að herja út úr kvikind- unum. Kannski leyfa þeir mér að fá tryggingu, kannski ekki. Ég þyldi neitun frá þeim, ég þyldi há iðgjöld en ég á erfitt með að þola allar upp- lýsingamar um mig í skápum úti í bæ. Samt skelli ég umslaginu í póst- kassann og held til vinnu að nýju. Ég hætti snemma þennan dag. Ég á erindi við byggingarfulltrúa vegna þess aö ég ætla að breyta gluggunum í íbúðinni minni. Hann vill vita hvar gluggapósturinn verður, liklega svo hann fái ekki áfall næst þegar harrn á leið um hverfið. í leiðinni dettur mér í hug að fá teikningar af íbúð- inni fyrir neðan mig. Ég hef aldrei komið inn hjá þeim en langar dálítið til aö sjá hvemig íbúðin er skipulögö. Það kostar heldur ekki mikið að láta ljósrita teikningamar. Ég verð bara að muna að tala ekki af mér við ná- búana næst þegar ég hitti þá. Á leiðinni heim hlusta ég á útvarp- ið þar sem fjallað er um gagnabanka lögreglunnar og tollsins um fólk sem hefur verið í eiturlyfjum eða í besta falli verið statt í partíum þar sem eit- urlyf fundust á fólki. Ég vona að ég hafi ekki lent í neinni vitleysu ein- hverja laugardagsnóttina. Það er nóg samt. Ég kem heim, borða og þríf mig hátt og lágt. Miðbærinn bíður eftir mér. Á leiðinni niður eftir skila ég víd- eóspólunni og tek aðra til að horfa á þegar ég kem heim í nótt. Þegar stúlkan á leigunni hefur slegið inn kennitöluna mína litur hún á mig í forundran. Þú hefur tekið þessa spólu tvisvar áður, segir hún. Ég kinka bara kolli, borga og fer. Því þú ert hjá mér i miðbænum þræði ég barina. Ég borga með kortinu. Ég verð að fara að hætta að nota þetta kort þegar ég skemmti mér því þegar ég fæ kredit- kortareikninginn sé ég hvemig ölvun- in hefur færst yfir mig stig af stigi. Ég stansa stutt á hverjum stað - finnst það alla vega vera stutt. I hvert sinn sem ég kem út og stika að næsta bar lít ég upp í loftið og horfi í augu eftirlits- myndavéla miðbæjarins. Þær eru þama til að vemda mig, tauta ég með sjálfum mér og held áfram skemmtun- inni. Ef ég skyldi verða drepinn veit ég þó að eftir nokkra daga myndi Mogg- inn fyllast af greinum með viðkvæm- um persónuupplýsingum um mig og mína nánustu; nafn mitt kæmi á dán- arvottorðið og þótt ég myndi þurrkast úr hugum allra ættingja minna og vina gæti ég þó verið viss um að nafn- ið mitt væri skýrum stöfúm í legstaða- skrá hins opinbera. Alltaf mun ein- hver fylgjast með mér. -sm
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.