Dagblaðið Vísir - DV - 07.12.2002, Blaðsíða 11

Dagblaðið Vísir - DV - 07.12.2002, Blaðsíða 11
-f LAUGARDAGUR 7. DESEMBER 2002 11 Skoðun Nú ljóma aftur ljósin skær Jónas Haraldsson aöstoöarritstiórí Laugaidagspistill „Eigum við ekki að fara snemma í útidótið í ár, elskan," sagði minn betri helmingur nokkru áður en að- ventan gekk í garð. „Við eigum þetta allt í geymslunni. Það er bara að drifa sig í að greiða úr flækjunni og ganga frá þéssu. Ekki ætti veðrið að stoppa okkur, það er þessi ein- muna blíða hvern einasta dag, hiti eins og í suðurlöndum." „Úff," sagði ég, „er virkilega liðið ár frá því að við settum þetta seríu- dót upp síðast? Mér finnst það nán- ast hafa verið í gær. „Það er vegna þess, minn kæri," sagði konan, „að þú tókst jólaskrautið ekki niður fyrr en í vor. Þú varst langsíðastur aUra í götunni að koma því upp en bættir það hressilega upp með því að halda jólaljósunum á trjánum fram að jafndægri á vori. Þannig á þetta ekki að vera. Væri ekki til- breyting," sagði hún, „að reyna að gera þetta eins og hinir? Þá á ég við," hélt hún áfram, „að láta ljósin loga á aðventu, um jól og áramót en taka þau síðan niður strax eftir þrettánda. Ég get ekki séð að slíkt sé ofverk annarra svo þú hlýtur að ráða við þetta líka." „Það er ofmælt," sagði ég, „að ljósin hafi logað fram á vor. Ég kippti dótinu úr sambandi í febrú- ar. Það getur vel verið að eitthvað hafi dregist að krafsa seríurnar úr trjánum en ég man að jólasveinum og snjókalli stakk ég áður inn í skúr. Ég get viðurkennt að þeir stungu svolítið í stúf eftir að sólin var komin hátt á loft og farfuglar farnir að tínast til landsins. Deyja frændur „Notum helgina," sagði konan, „þetta er bara gaman. Það er nauð- synlegt að lýsa upp svartasta skammdegið." Hvað segir maður svo sem við frómri ósk. Áður en ég vissi var ég kominn á kaf í geymsl- una að leita að útidótinu. Það stefndi allt í að ég yrði fyrstur í göt- unni þetta árið. Hver hefði trúað því? Seríurnar voru í hrúgu í köss- um. Ég sá svolítið eftir að hafa ekki nennt að gera þær upp í vor. Jóla- sveinarnir biöu þögulir í horninu en snjókallinn glotti til mín. Hann stóð enn á plötu sem ég hafði skrúf- að upp undir hann fyrir síðustu jól. Hún gerði hann stöðugri. Ég kom jólasveinunum og snjó- kallinum fyrir meðfram heimtröð- inni. Mér til furðu kviknaði ljós á allri hjörðinni. Sama gilti ekki um seríurnar. Ég dreifði þeim á stofu- gólfið og setti í samband, eina af annarri. Þaö varð ljós og ljós á stangli. Jólaseríur eru undarlegustu raftæki sem ég hef umgengist, sér- vitur og duttlungafull fyrirbrigði. Það má heita hending ef á þeim logar átakalaust. Svo sérkennilega er þetta dót samansett að drepist á einni peru deyr heill frændgarður líka. Það er því ekki fyrir óþolin- móða að reyna að finna sökudólg- inn. Kaupum nýjar í seríukösinni var ein með þokka- legu lífsmarki, aðrar daufar. Ég fór í úlpu, setti á mig húfu og vettlinga og tók þá líflegu með mér. Af ára- tuga baráttu við jólaseríur veit ég að það er kaldsamt verk að hengja Jólasveinarnir lágu Ijós- lausir á víð og dreif, þar af tveir ígarði grannans. Gloitið var horfið af snjó- kallinum. Hann hafði slitnað af plötunni og hékk uppi í tré." þær á tré, jafnvel þótt konan haldi þvi fram að veðrátta hér sé suðræn. Ég valdi mér fallegt birkitré fyrir seríuna. Fyrst stakk ég henni í sam- band. Jú, hún logaði þokkalega. Þó vakti það nokkurn ugg í brjósti að serían blikkaði þegar ég tók á henni. Ég lét mig samt hafa það og tróð henni á tréð. Til þess notaði ég tiltæk hjálpartæki, stiga, tröppur og strákúst svo ná mætti í hæstu hæð- ir. Ég leit stoltur yflr verkið þegar niður kom. Serían lýsti upp tréö. Ég leit upp og niður eftir götunni. Það fór ekki milli mála. Ég var fyrstur, hafði skotið grónnunum ref fyrir rass. Öðru vísi mér áður brá. Jóla- sveinarnir kmkuðu kolli þegar ég gekk heim tröðina. Snjókallinn glotti á plötunni. „Komdu og kíktu á jólaljósin," sagði ég við konuna. „Koma þau ekki vel út hjá mér?" Kona hins myndarlega manns lét ekki á sér standa, gekk út og leit yfir garðinn. „Á hvaða tré hengd- irðu seríuna, góði minn?" Það var von að frúin spyrði. Þegar ég leit á tréð loguðu engin ljós. Lif seríunnar var slokknað. Hún var dauð eins og hún lagði sig. Ég starði á dagsverkið, stolt mitt. Orðalaust gekk ég að trénu og reif niður seríuna, reyndi ekki einu sinni að koma lífi í hana. „Við kaupum nýjar," sagði ég við konuna sem hafði horft á aðfarirnar. „Þetta er einnota drasl. Það borgar sig að henda því eftir hver jól svo maður þurfi ekki að ergja sig endalaust. Konan mótmælti ekki enda höfðu hrotið af munni bónda hennar litt jólalegar athugasemdir. Bænaraugu jólasveina Ég kláraði að setja nýju seríurnar upp á mánudagskvöldið. Þá hafði ég tekið gleði mína á ný. Litfagrar per- urnar nutu sín vel á trjánum. Engin þeirra blikkaði. Jólasveinarnir undu sér vel við garðstíginn og síst hafði dregið úr glottinu á snjókallin- um. Ég sofnaði sæll um kvóldið. Rokið vakti mig um morguninn. Það var eiginlega ekki rok heldur bálviðri. Það var með hálfum hug að ég lyfti gardínunni og kíkti út í garðinn. Þar blikkuðu nokkur ljós, ekki á trjám heldur í hrúgum á jörð- inni. Jólasveinarnir lágu ljóslausir á víð og dreif, þar af tveir í garði grannans. Glottið var horfiö af snjó- kallinum. Hann hafði slitnað af plöt- unni og hékk upp í tré. Ég sá ekki betur en hann hefði hengt sig í ser- íusnúru. Mér féllust hendur. Satt að segja fór ég í vinnuna án þess að skera snjókallinn úr snörunni eða bjarga jólasveinunum. Dugði lítt þótt þeir horfðu á mig bænaraugum. Seríu- hrúgöldin lágu þar sem þau voru komin. „Manni hefnist fyrir þaö að byrja á undan öðrum," tautaði ég við konuna um kvöldið og snerti ekki á draslinu, „næst hengi ég þetta upp á Þorláksmessu." Fölnað glott „Við verðum að koma skikki á jóladótið," sagði konan degi síðar. „Þetta er okkur til vansæmdar, sér- staklega snjókallinn." Ég mannaði mig upp og sótti kauða i tréð. Hann glotti á ný eftir peruskipti. Sama gilti um jólasveinana, einkum þá sem ég sótt í nágrannagarðinn. Þeir Ijómuðu. Merkilegt nokk lifnaði að mestu á seríunum eftir að ég hafði þurrkað þær, hrist hæfilega og skipt um fjórar perur. Konan dásamaði mann sinn fyrir dugnaðinn. „Batn- andi manni er best að lifa," sagði hún. Heitt kakó beið hins veður- barða. Sæll í hjarta hvarf ég í draumalandið. Allt hafði farið á besta veg. Gnauðið vakti mig. Veðurham- urinn var ekki minni um morgun- inn en tveimur sólarhringum fyrr. í svefnrofunum heyrði ég að útvarpið var á. Fréttamaður sagði frá þvi að björgunarsveitir hefðu átt annríkt alla nóttina, neglt niður þök og fest plötur. Lausamunir höfðu fokið um alla borg. Með hálfum huga kíkti ég út um þakgluggann en hrökk frá. Fölnaö glottið á snjókallinum blasti við mér. Hann hafði fokið upp á þak. Ég sá ekki jólasveinana. Serí- urnar voru dauðar. Bjartsýnn þulur „Hvað með inniseríur þetta árið?" sagði ég við konuna áður en ég fór í vinnuna. Hún svaraði engu. Snjókallinn hafði runnið frá glugg- anum niöur á þakkantinn. Hvergi sá til jólasveinanna. Ég kveikti á út- varpinu um leið og ég bakkaði frá húsinu. „Við höldum þá áfram með jólalögin," sagði útvarpsþulurinn, eins og það væri sjálfsagt mál, „næst hlustum við á hið fallega jóla- lag og Ijóð Emmy Köhler, í þýðingu Gunnlaugs V. Snævarr: „Nú Ijóma aftur ljósin skær". Ég slökkti áður en fyrstu tónarn- ir heyrðust. « 4- .«ttf- í4l* <
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.