Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1961, Blaðsíða 23

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1961, Blaðsíða 23
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 603 „Mig langar til þess að spyrja þig hvernig á því stendur að þú lest aldrei versið, sem þú hafðir yfir kvölds og morgna meðan þú varst ungur" sagði hún. Mér varð ógreitt um svar, því að eg vissi ekki við hvaða vers hún átti. Þau voru mörg versin, sem mér höfðu verið kennd í æsku og eg látinn lesa kvölds og morgna. Eftir nokkra umhugsun gafst eg upp og sagði henni að eg vissi ekki hvaða vers hún ætti við. „Þá skal eg minna þig á", sagði hún. „Versið var þetta: Trúðu á tvennt í heimi tign sem hæsta ber: Guð í alheims geimi, Guð í sjálfum þér". Og með það fór hún. Mér heyrð- ist hún fara út um dyrnar, en hurðin hreyfðist ekki og ekkert heyrðist í henni. Mér þótti þetta svo undarlegt að eg fór á fætur og opnaði hurðina. í anddyrinu var enginn og útidyrahurðin var læst. Eg opnaði hana og sá þá að hin háu dyraþrep, sem þar eru, voru þakin snjó, og hvergi var nein spor að sjá eftir gestinn. En á neðsta þrepinu höfðu stokkandar- hjón hreiðrað um sig í mjöllinni og sváfu þar með nef undir væng. Eg gekk inn aftur og settist á rúm mitt og hugsaði um þessa heimsókn. Hún hafði sagt mér satt, dísin mín, að það var snjór úti. Hitt sagði hún líka alveg satt um versið. í æsku hafði eg farið með það kvölds og morgna. En í önnum lífsins á fullorðinsárunum, hafði eg lagt það niður, alveg óaf- vitandi. Þess vegna kom mér það ekki í hug þegar hún spurði mig um það. Nú var svo langt síðan. En eftir þetta hefi eg farið með versið bæði kvölds og morgna og mun halda því áfram þar til eg kveð bennan heim. . Á. Ó. ¦JL tti eunar ópurninaar w 9* Flest það líf sem lifir, Ijós og birtu þráir, hitt er illt og eitrað er í skuggann sœkir; upp vill eöli' hins góöa, upp til dagsins linda; hærra, sífellt hœrra, horfir andinn frjálsi. Eygjast endimörkin? Aldrei — bara leiöin; er sem andans grunur œtíö vísi' á hana. Þráin meira' aö þekkja þó vill ekki kefjast. Einlœgt, allt til banans, allt er lífið spurning. Þegar lýkur leiöum, leiöum inn í myrku góngin sem að sérhver síöast inn í hverfur, hvaöa lögum lýtur lífiö hinumegin? Spurningin er spyrjum spurning fœr aö svari. Gildir góöur vilji er gat ei náö til marksins? Eða veröur afrek áform við aö jafnast? Verður verksvið rýmra en var á þessu sviði? Og mun orkan meiri eitthvað gott að vinna? Mun þar mannúð glœðast, mannkærleiki þróast? Illvilji og öfund, eiga þau að dvína? Finnst þar meiri fegurð, fœrra' af því er lýti? Eflist innsta þráin upp á við aö leita? Er þar meiri ástúð? Er þar fœrra' er sundri? Eða ríkir enn þar eigingirnin lága? Finnst þar loks sá friður framtakinu' er lyfti? Bíður eilíf eining ástvina sem skildu? Ennþá eru ótal aðrar spurningarnar, ekki allar djúpar, ýmsar barnalegar, því við erum allir aðeins börn að vizku; þráum þó að fræðast, þráum nýja vissu. Láttu, Ijóssins faðir, Ijósið okkur skína, svo að við í sannleik sjáum dásemd þína; leyfðu löngun hárri að lyfta vœngjum betur; láttu okkur ekki í andans villast myrkri. Leyfðu' að brú við byggjum, brú til œðri heima; stýrðu hverjum huga hana' er smíða reynir; þó að hægt fram þoki þeirri smíð að vonum, láttu' að lokum verkið lánast svo hún haldi. Okkar heimur er nú allur sem í rókkri; sýnist sem að nóttin sé að leggjast yfir. Aldrei var hér áður eins frá þínu Ijósi þörf á gullnum geisla; gefðu' að hann nú skíni.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.