Morgunblaðið - 14.12.2002, Blaðsíða 72

Morgunblaðið - 14.12.2002, Blaðsíða 72
UMRÆÐAN 72 LAUGARDAGUR 14. DESEMBER 2002 MORGUNBLAÐIÐ AÐ undanförnu hafa farið fram heitar umræður um hugmyndir fé- lagsmálaráðs og Félagsþjónustunn- ar í Reykjavík um breytingar á fé- lagsstarfi í borginni. Það er ánægjulegt að fólk láti sig varða starfsemi á vegum Félagsþjónust- unnar og nýti lýðræðislegan rétt sinn til virkrar þátttöku um ákvarð- anir kjörinna stjórnvalda. Þó hafa komið fram bæði misskilningur og rangfærslur um málið sem nauðsyn- legt er að leiðrétta, ekki síst til þess að reyna að draga úr áhyggjum sem þau hafa skapað hjá öldruðu fólki og aðstandendum þess. Hvers vegna félagsstarf? Félagsþjónustan í Reykjavík hef- ur að undanförnu boðið upp á fé- lagsstarf á 14 stöðum í borginni. Lengst af var félagsstarfið einungis ætlað öldruðum en fyrir tveimur ár- um var ákveðið að opna það fólki á öllum aldri. Sú breyting var gerð til þess að ná til þeirra sem helst þurfa á þátttöku í félagsstarfi að halda, óháð aldri. Þau markmið sem Fé- lagsþjónustan hefur sett sér um fé- lagsstarfið er fyrst og fremst að því sé ætlað að rjúfa félagslega einangr- un fólks og um leið að vera vettvang- ur mannlegra samskipta og skap- andi athafna. Sem sagt forvörn í víðasta skilningi. Tilgangurinn er ekki að hafa ofan af fyrir fólki eða skemmta því heldur að skapa tæki- færi fyrir virkni og vináttu þvert á kynslóðirnar, þ.e. ?blómstrandi mannlíf? þar sem maður er manns gaman. Breytinga er þörf Í starfsáætlun Félagsþjónustunn- ar fyrir árið 2003 er að finna mark- mið um að breyta áherslum í fé- lagsstarfinu á margvíslegan hátt, annars vegar að efla hið almenna og opna starf á níu félags- og þjónustu- miðstöðvum en hins vegar leita nýrra leiða í félagsstarfinu á hinum fimm stöðunum. Eins og flest mann- anna verk byggist félagsstarfið á hefðum og nálgun þess tíma sem það er sprottið úr. Fyrir um 35 árum voru það hugsjónakonur hjá Reykja- víkurborg sem komu því á laggirnar og í fyrstu byggðist það eingöngu á starfi sjálfboðaliða. Það var sniðið að þörfum aldraðra þess tíma, einkum aldraðra kvenna. Síðan hefur það bæði vaxið að umfangi og þróast úr sjálfboðnu starfi í launaða starfsemi. Einnig hafa karlarnir bæst í hópinn, þótt þeir hafi verið mun óduglegri en konurnar að taka þátt í hinu hefð- bundna félagsstarfi. Með tilkomu nýrra kynslóða aldraðra og nú eftir að félagsstarfið er ætlað öllum ald- urshópum hefur orðið æ augljósara að breytinga er þörf. ?Félagsstarfið er barn síns tíma? er setning sem hefur heyrst oft að undanförnu, ekki síst úr röðum þeirra sem gleggst þekkja starfið. Breyttar hugmyndir um félagsþjónustu á nýrri öld, þar sem byggt er á þátttöku notenda í skipulagi og framkvæmd þjónust- unnar, kalla líka á breytingar. Óneit- anlega hefur innihald félagsstarfsins fram til þessa fyrst og fremst byggst á ákvörðunum starfsfólks fremur en þátttakenda. Hvernig verður nýtt fyrirkomulag? Þeir sem kjósa að taka þátt í hinu hefðbundna opna félagsstarfi t.d. sérhæfðum námskeiðum eða handa- vinnu geta áfram valið að fara á fé- lags- og þjónustumiðstöðvar á níu stöðum í borginni í stað fjórtán staða fram til þessa. Þeim sem þurfa að- stoð við að komast á milli stendur til boða að fara með leigubíl fyrir gjald eins og greitt er hjá Strætó bs. Á fimm stöðum verður félagsstarfið með nýju sniði, í þremur þjónustuí- búðakjörnum sem reknir eru á veg- um Félagsþjónustunnar og tveimur litlum þjónustumiðstöðvum í tengslum við eignaríbúðir aldraðra. Tekið skal fram að áfram verður boðið upp á alla einstaklingsbundna þjónustu s.s. heimaþjónustu, mat, leikfimi, aðstoð við böðun og aðra persónulega aðhlynningu. En í fé- lagsstarfinu verður fyrst og fremst lögð áhersla á félagslega samveru og starf sem stýrt er af íbúunum sjálf- um, allt eftir áhuga þeirra og þörf- um. Hægt væri að nefna ?kaffikarl- ana? sem hittast á sama tíma á hverjum degi, spila- og skákklúbba, handavinnuhópa, bókmenntaklúbba og til framtíðar örugglega hópa eða einstaklinga sem vilja vafra um ver- aldarvefinn. Á hverjum stað verður áfram vel útbúið húsnæði til afnota fyrir íbúana og/eða gesti þeirra til þess að sinna félagsstarfinu. Með þessu nýja fyrirkomulagi verður mun meira svigrúm fyrir íbúana að nýta aðstöðuna eftir þörfum og á hvaða tíma sem þeir kjósa, en ekki bara á dagvinnutíma eins og nú er raunin. Þeir munu í raun fá lykla- völdin og geta sinnt starfinu á eigin forsendum, enda hafa komið fram óskir um það frá íbúum. Starfsmenn Félagsþjónustunnar og/eða sjálf- boðaliðar, eins konar þjónustu- fulltrúar, munu leggja íbúunum lið við að skipuleggja ?hið nýja fé- lagsstarf?. Þá hefur einnig verið ákveðið að ráða tímabundið sérhæfð- an starfsmann til þess að vinna með íbúum og starfsfólki að því að und- irbúa og þróa þessa breytingu. Að lokum Umræða um aldraða og þjónustu við þá er oft á villigötum hér á landi. Umræða sem annaðhvort einkennist af því að ?vandamálagera? ellina eða fjalla um hana undir formerkjum forsjárhyggju. Hvorugt gagnast öldruðum en þeir verðskulda aftur á móti bæði virðingu og tiltrú þeirra sem yngri eru. Aldraðir í fé- lagsstarfi ekki þiggjendur Eftir Láru Björnsdóttur Höfundur er félagsmálastjóri. ?Umræða um aldraða og þjónustu við þá er oft á villigöt- um.? FYRIRSÖGNIN ?Ekki í skólan- um? vísar til þess að grunnskólinn á að vera laus við neyslu og sölu fíkni- efna. Nú er að störfum starfshópur gegn fíkniefnadreifingu í skólum samkvæmt tillögu okkar borgarfull- trúa Sjálfstæðisflokksins. Verkefni hópsins er að gera tillögur um hvern- ig koma megi í veg fyrir neyslu og sölu fíkniefna í grunnskólum og til hvaða aðgerða skólarnir grípa komi til þess. Tafarlaus viðbrögð Tilefni tillögunnar voru upplýsing- ar sem fram komu á fundi fræðslu- ráðs fyrir skömmu um að fimm grunnskólanemendur hefðu orðið uppvísir að sölu eiturlyfja í grunn- skólum Reykjavíkur. Framkvæmda- stjóri Barnaverndar Reykjavíkur sagði málið enn alvarlegra og að nýj- ar upplýsingar væru um 15?20 ung- linga sem segðust útvega efni til unglinga gegn ákveðinni þóknun. Þetta töldum við alvarlegar fréttir sem krefðust tafarlausra viðbragða af hálfu borgaryfirvalda. Skólaskylda verndar ekki lögbrot Grunnskólanemendur og starfs- fólk skólanna eiga skýlausan rétt á að starfsumhverfi þeirra stafi ekki ógn af slíkum vágesti sem fíkniefnin eru. Ég dreg í efa að reglugerð um skólareglur eigi við ef grunnskóla- nemendur eru staðnir að neyslu eða sölu fíkniefna innan veggja skólanna eða á skólalóðinni. Í skólareglum er kveðið á um almenna umgengni, samskipti, stundvísi, ástundun náms og heilbrigði og hollar lífsvenjur. Þar er örugglega ekki að finna ákvæði um að bannað sé að selja fíkniefni í skólanum og á þá að draga þá álykt- un að ekki sé um brot á skólareglum að ræða? Nei, skólaskylda verndar ekki lögbrot og það sem ekki er liðið utan skólanna á ekki að líðast innan þeirra. Mikilvægt er að foreldrar séu vel upplýstir því að eins og fram kemur í viðtali við dr. Sigrúnu Aðalbjarnar- dóttur í Morgunblaðinu 8. desember sl. skiptir uppeldi miklu máli, bæði um þroska barna og áhættuhegðun. Hún leggur ríka áherslu á tengslin á milli uppeldisaðferða foreldra og vímuefnaneyslu unglinga. Lykilat- riði er að trúnaður og traust ríki á milli forráðamanna nemenda og starfsfólks skólanna. Ábyrgð skólayfirvalda Sem betur fer gefa kannanir til kynna að dregið hafi úr vímuefn- anotkun unglinga en við megum hins vegar ekki sofna á verðinum og það er skylda borgaryfirvalda að tryggja að nemendur séu óhultir á meðan þeir eru á ábyrgð þeirra sem reka skólana. Fræðsluyfirvöld eiga að móta sér skýrar verklagsreglur, bæði að því er varðar aðgerðir til að koma í veg fyrir neyslu og sölu fikni- efna í reykvískum skólum og einnig til að tryggja að nemendum, foreldr- um og starfsfólki skólanna sé ljóst til hvaða aðgerða er gripið komi slík mál upp. Ekki í skólanum Eftir Guðrúnu Ebbu Ólafsdóttur ?Skóla- skylda verndar ekki lögbrot.? Höfundur er borgarfulltrúi og fulltrúi Sjálfstæðisflokksins í fræðsluráði. HIN íslenska þjóð hefur löngum verið áhorfandi að hildarleikjum þjóða heims en ekki beinn þátttak- andi. Það þótti sýnt eftir seinni heimsstyrjöldina að hlutleysið væri ekki lengur virt svo að hald væri í. Það var því mat ráðamanna þjóðar- innar, að við skyldum ganga í Atl- antshafsbandalagið þegar það var stofnað þó nokkur andstaða væri gegn því. Í þeim samningi var þó klárlega gengið frá því, að Íslending- ar væru vopnlaus þjóð, sem aldrei hefði haft eigin her og ætlaði sér ekki að stofna her þrátt fyrir inngöngu í bandalagið. Þetta virðist nú hafa gengið vandræðalaust lengst af síð- an. Nú virðist þó svo komið að núver- andi ríkisstjórn er farin að teygja og toga þennan gjörning í allar áttir og ef svo heldur fram sem horfir, er ís- lenska þjóðin komin mitt í hringiðu styrjaldarátaka og stjórnvöld með fingurna beint upp í loftið til sam- þykkis og þátttöku í hverju því sem stórveldið í vestri telur sig þurfa að aðhafast á hinu hernaðarlega sviði. Allt virðist opið fyrir heræfingum hér og það um háferðamannatímann og bjargfuglinn truflaður til stór- skaða um varptímann af herþotum í æfingaflugi. Nú virðist líka eiga að opna gáttir enn frekar eftir nýafstað- inn NATO-fund. Utanríkisráðherra hefur verið óspar á að benda á þá ógn sem okkur sé búin ef við höldum ekki dauðahaldi í herinn og gengur þar raunar lengra en stórveldið sjálft, sem virðist vilja minnka viðbúnað hér. Þetta flokkast þó að sjálfsögðu ekki undir hryðju- verk. Eflaust værum við ekki örugg hér, ef engar varnir væru. Ekki eyk- ur það heldur á öryggið, að dvergþjóð eins og við séum með tilburði um að segja milljónaþjóðum stríð á hendur. Það mætti ætla að menn öfluðu sér frekar óvina með þeim hætti. Á því tel ég því miður nokkra hættu, fái þessi stjórn umboð þjóðarinnar í næstu kosningum, að svo geti farið að skammt verði í að stofnaður verði ís- lenskur her, þótt það verði kannski dulbúið með einhverjum hætti. Eða eru menn búnir að gleyma því að einn úr stjórnarliðinu gerði það að tillögu sinni ekki alls fyrir löngu, að kanna hvort æskilegt teldist að stofna ís- lenskan her? Það hefur verið eitt mesta stolt og gæfuspor íslenskrar þjóðar að hún hefur aldrei haft her eða borið vopn á aðrar þjóðir. Fyrir það hefur hún vakið aðdáun víða um heim. Þennan okkar dýrasta þjóðararf þurfum við að vernda og hefja til vegs á ný frá því tvísýna viðhorfi sem nú blasir við og virðist vera að glutra þessari dýrustu arfleifð úr höndum okkar. Það er ástæða til að vekja máls á þessu nú, þar sem skammt er orðið til kosninga og kjósendur geta því tjáð vilja sinn í kjörklefanum. Því er æski- legt að taka það inn í umræðuna nú. Sé nokkur fótur fyrir því að nota eigi íslenskar farþegaflugvélar í þjónustu hersins, er öryggi flugfarþega ógnað. Ekki verður því trúað að óreyndu að uppi séu áform um slíkt. Orðrómur um það sýnir þó, að stjórnvöld eru nú þegar rúin trausti í þessum málum. Sé eitthvað til í þessu, þá hefur nú ?bakari verið hengdur fyrir smið? hérna um kvöldið. Það ætti að vera alveg nægjanlegt að við veitum NATO-þjóð þá aðstöðu sem hún hef- ur hér og því óþarfi af okkar hendi að láta leiða okkur lengra. Það hlýtur að vera mikill ábyrgðarhluti að leiða þjóðina út í slík ævintýri að henni for- spurðri og líklega algjör lögleysa. Hvað er að gerast á Íslandi? Eftir Gunnþór Guðmundsson ?Það ætti að vera alveg nægjanlegt að við veit- um NATO- þjóð þá aðstöðu sem hún hefur hér.? Höfundur er rithöfundur á Hvammstanga. Ármúla 29 - Sími: 568 7054 www.ppforlag.dk Kynning á bókinni í Pennanum Eymundsson Austurstræti í dag klukkan 15:00 TILBOÐSVERÐ KR: 2.690.- KYNNING Í DAG GREEN www.forval.is
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.