Morgunblaðið - 14.12.2002, Blaðsíða 54

Morgunblaðið - 14.12.2002, Blaðsíða 54
MINNINGAR 54 LAUGARDAGUR 14. DESEMBER 2002 MORGUNBLAÐIÐ ? Kristján Sigurð- ur Gunnlaugsson fæddist í Hallkels- staðahlíð í Kolbeins- staðahreppi 10. mars 1929. Hann lést á hjúkrunarheimilinu Ljósheimum á Sel- fossi 5. desember síð- astliðinn. Foreldrar hans voru Margrét Ólöf Sigurðardóttir hús- freyja, f. 15.11. 1906, d. 16.6. 1989, og maður hennar Gunn- laugur Magnússon bóndi , f. 21.4. 1897, d. 28.8. 1955, þau bjuggu í Hallkelsstaðahlíð og síðar í Miðfelli í Hrunamanna- hreppi. Sigurður var næstelstur af fimm bræðrum en bræður hans eru: Skúli, f. 25.10. 1927, kvæntur Arndísi Sigríði Sigurðardóttur, þau eiga sjö börn, Magnús, f. 14.6. 1930, kvæntur Elínu Stefánsdótt- ur, þau eiga sjö börn, Karl, f. 17.11. 1931, kvæntur Guðrúnu Sveinsdóttur, þau eiga fimm börn, og Emil, f. 11.2. 1933, var kvæntur Guðrúnu Magnúsdóttur, d. 1982, þau eignuðust fjögur börn, í sambúð með Elínu Hannibals- dóttur. Sigurður tók hér- aðsskólapróf frá Héraðsskólanum á Laugarvatni árið 1949. Sigurður stóð fyrir búi með móður sinni í Miðfelli frá andláti föður síns en tók alfarið við búi 1973. Einnig í vann hann í fjölda ára hjá Sláturfélagi Suður- lands í haustslátrun. Á yngri árum tók Sigurður þátt í frjálsum íþróttum ásamt bræðrum sínum og keppti þá fyrir hönd Ungmennafélags Hrunamanna. Hann söng í kirkju- kór Hrepphólakirkju í ríflega 40 ár ásamt því að syngja með ýms- um kórum þar í sveit, svo sem Flúðakórnum og kór kiwanis- manna. Sigurður var stofnfélagi í kiwanisfélagi Hrunamanna og tók virkan þátt eftir því sem heilsa leyfði. Útför Sigurðar verður gerð frá Hrepphólakirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14. Föðurbróðir okkar, Sigurður Gunnlaugsson, hefur kvatt þennan heim. Hvíldin hefur sjálfsagt verið honum kærkomin en hann var orð- inn lélegur til heilsunnar síðast- liðin ár. Þegar við eldri systkinin í Mið- felli 4 fæddumst bjó fjölskyldan á loftinu í ömmuhúsi þar sem Siggi bjó einnig. Við munum eftir honum sem kátum og góðum frænda, sem glettist við okkur og var alltaf tilbúinn í glens og gaman. Ein okkar mesta skemmtun á þessum árum var setjast ofan á hann á legubekknum og ýta honum fram úr, þar sem hann hafði lagt sig eft- ir matinn, og velta honum fram á gólf. Tók hann þátt í þessum leik okkar, okkur krökkunum til óblandinnar ánægju. Seinna meir fengum við sem yngri erum oft að sitja í bíl með Sigga. Hvort sem það var til að hvíla lúin bein á eftir safninu heim úr réttunum eða til að fá far með honum í Flúðabíó en þar var Siggi fastagestur árum saman. Oft fengum við að fylgja honum í fjárhúsin og gefa á garð- ann og hjálpa honum við að nostra við féð en hann hafði mikla ánægju af fjárbúskapnum. Á vorin vorum við meira að segja stundum form- lega ráðin í vinnu hjá Sigga við að hjálpa honum við búskapinn því honum fannst ekki annað hægt en að greiða okkur fyrir og það voru oft stoltir vinnumenn sem luku vist með laun í vasa eftir sauðburð eða rúning. Framkoma hans við okkur krakkana einkenndist alltaf af þolinmæði og ljúfmennsku. Siggi var góður söngmaður og söng í kirkjukór og öðrum kórum sem starfað hafa í Hrunamanna- hreppi. Þetta söngstarf veitti hon- um mikla ánægju á erfiðum tímum í lífi hans. Stóran hluta ævi sinnar átti Siggi við andlega vanheilsu að stríða sem varð til þess að hann varð að bregða búi allt of snemma. Bjó hann samt áfram í Miðfelli hjá móður sinni, ömmu okkar, og síðan einn eftir að hún féll frá. Vann hann þá við ýmis störf á meðan kraftar leyfðu. Góðmennska hans og framkoma við okkur bræðra- börnin sín, sem voru orðin æði mörg, breyttist samt ekkert. Hann fylgdist ævinlega með hverjum og einum, hvað hver aðhafðist, hvern- ig gengi, og þótt börnum okkar fjölgaði stöðugt fylgdist hann einn- ig vel með þeim. Siggi var alltaf einhvern veginn stór hluti af lífi okkar og erum við þakklát fyrir það. Síðustu mánuðina í lífi sínu dvaldist Siggi á dvalarheimilinu Ljósheimum á Selfossi og naut þar góðrar umönnunar. Við heimsótt- um hann stuttu áður en hann lést og talaði hann þá um að sig lang- aði heim að Miðfelli um jólin. Ekki verður þó af því í þetta skiptið en hann kíkir þangað áreiðanlega annað slagið ásamt Margréti ömmu og Gunnlaugi afa til að fylgjast með frændgarðinum og búskapnum. Blessuð sé minning Sigga og megi friður og ró ríkja í sálu hans þar sem hann dvelur nú. Systkinin frá Miðfelli 4. Látinn er kær vinur og frændi, Sigurður í Miðfelli eða Siggi, eins og hann var gjarnan nefndur. Móðir hans og faðir minn voru systkini, ættuð úr Mýrasýslu. Foreldrar Sigga fluttu að Mið- felli í Hrunamannahreppi árið 1935 úr Kolbeinsstaðahreppi í Hnappadalssýslu ásamt fimm son- um og var Siggi næstelstur. Síðan hafa verið mikil samskipti og vin- átta milli frændfólksins í Miðfelli og Syðra-Langholti. Ekki munu veraldleg efni hafa verið mikil hjá hjónunum í Miðfelli með synina fimm frekar en hjá öll- um þorra bændafólks á þessum ár- um, en með dugnaði og þraut- seigju tókst þeim að koma sonunum vel til manns, enda lögðu þeir fljótlega hönd á plóginn við búskapinn og svo síðar með vinnu út á við. Allir urðu bræðurnir góðir íþróttamenn í hinum ýmsu grein- um íþrótta, en sérgrein Sigurðar var kúluvarp enda var hann sterk- ur vel og kraftalega vaxinn. Gunn- laugur, faðir þeirra, lést árið 1955 langt um aldur fram, en um það leyti voru þrír bræðranna að taka við búskapnum í Miðfelli. Þeir Skúli og Magnús reistu nýbýli ásamt konum sínum, en Sigurður var ókvæntur og bjó með móður sinni. Tveir yngstu bræðurnir, Karl og Emil, reistu garðyrkjubýli á Flúðum með sínum konum. Haft hefur verið á orði að það hafi verið mikill happafengur að fá þessa fjölskyldu í sveitina og frá henni er þegar kominn mikill ætt- bogi. Siggi varð snemma félagslynd- ur, hann var söngmaður góður og söng lengi í ýmsum kórum hér í sveit eða eins lengi og heilsan frekast leyfði. Hann gerðist einn af stofnfélögum Kiwanisklúbbsins Gullfoss og var félagi til dauða- dags. Hann var góður félagi og mætti manna best á fundi og aðrar samkomur klúbbsins og var ótrauður til starfa er með þurfti. Vil ég fyrir hönd klúbbsins þakka honum mikla og góða samfylgd og sakna nú klúbbfélagar vinar í stað. ?Margs er að minnast, margt er hér að þakka? segir í kunnum út- fararsálmi eftir sr. Valdimar Briem. Undir þau orð geta án efa margir tekið er við nú kveðjum sómadrenginn Sigurð Gunnlaugs- son. Far vel, vinur og frændi, og hafðu þökk fyrir allt. Jóhannes Sigmundsson. Þegar einhver manni kær hverf- ur héðan á vit annarra heima reik- ar hugurinn til baka og varð sú raunin með mig þegar pabbi hringdi og sagði mér frá andláti Sigga frænda. Langar mig að minnast hans og rifja upp æsku- minningar mínar af honum. Ég held að af öllum ólöstuðum var Siggi sá þolinmóðasti þegar börn áttu í hlut því oft vorum við mörg í kringum hann. Hann og amma bjuggu saman í Miðfelli og þegar ég fékk að fara í heimsókn og gista var það ekki síður spennandi að vera hjá honum. Það var gaman að fá að fara með honum í fjár- húsin til að gefa kindunum og ekki skemmdi það nú fyrir að ég átti eina kind, hana Tönn, sem hann hugsaði um fyrir mig. En erfitt átti ég nú með að trúa því að hann gæti alltaf sagt mér hvar hún væri því næstum allar voru kindurnar hvítar. Ég ákvað því að fylgjast með Tönn í nokkurn tíma og spyrja Sigga síðan hvar hún væri, hann horfði yfir hópinn og benti; þarna er hún Tönn þín. Eftir þetta rengdi ég hann aldrei. Margt meira kemur upp í hugann en ekki er hægt annað en minnast þeirra mörgu stunda er við áttum saman í ömmu herbergi. Þá sat amma við gluggann og saumaði út, Siggi lá á bekknum og var um margt spjall- að þar. Siggi fylgdist vel með bræðrabörnum sínum eins og hann ætti þau sjálfur. Siggi var fé- lagslyndur, var í kirkjukórnum og mætti á flestar samkomur sem haldnar voru hvort sem fullornir eða börn áttu í hlut. En síðustu ár hans voru erfið og vegna vanheilsu varð hann að yfirgefa Miðfellið og sveitina sína. Síðast þegar við hitt- umst á Ljósheimum virtist hann vera ánægður. Þegar hann spurði um strákana mína af áhuga og hvernig þeim gengi, ekki af minni áhuga og umhyggju en hann fylgd- ist með móður þeirra. Elsku Siggi, ég þakka þér fyrir það sem þú gafst mér og veit ég að þú fylgist áfram með okkur og vakir yfir vel- ferð okkar og þykir mér það gott. Ég og fjölskylda mín þökkum þér samfylgdina. Kær kveðja. Margrét Emilsdóttir. KRISTJÁN SIGURÐUR GUNNLAUGSSON ? Jón Haraldur Ólafsson fæddist á Ytra-Hvarfi í Svarf- aðardal 9. mars 1958. Hann lést á Dalvík 5. desember síðastlið- inn. Foreldrar hans eru Ólafur Sigurvin Tryggvason bóndi og organisti, f. 9. júní 1920, og Friðrika Vigdís Haraldsdóttir húsfreyja, f. 2. janúar 1915, d. 21. október 1992. Systkini Jóns eru Ævarr Hjartar- son, f. 26. júní 1940, búsettur á Akureyri, maki Frey- dís Laxdal og eiga þau þrjú börn, Hrafnhildi Líney, Friðriku Hörpu og Harald Berg; Kristín, f. 6. maí 1951, búsett á Akureyri og á hún þrjú börn, Kjartan Ingvar, Kára Má og Berghildi Ösp; Jóhann, f. 2. október 1952, bú- settur á Ytra-Hvarfi, sambýliskona Her- dís A. Geirsdóttir og á hann sex börn, Tryggva, Hafdísi, Heiðrúnu, Helga, Daníel og Sólveigu. Haraldur ólst upp í foreldrahúsum og vann að bústörfum með foreldrum sín- um og systkinum. Hann lauk unglinga- prófi frá Húsa- bakkaskóla en hóf síðan ungur störf á þungavinnuvélum hjá Steypustöð Dalvíkur og síðustu tvo áratugina hjá Jarðverki ehf. á Dalvík. Útför Jóns Haraldar fer fram frá Dalvíkurkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30. Jarðsett verður á Völlum. ?Einstakur? er orð, sem notað er þegar lýsa á því sem engu öðru er líkt faðmlagi eða sólarlagi eða manni sem veitir ástúð, með brosi eða vinsemd. ?Einstakur? lýsir fólki, sem stjórnast af rödd síns hjarta og hefur í huga hjörtu annarra. ?Einstakur? á við þá sem eru dáðir og dýrmætir og hverra skarð verður aldrei fyllt. ?Einstakur? er orðið sem lýsir þér best. Þetta ljóð kemur í huga mér þegar ég hugsa til Haraldar systursonar míns, það lýsir honum vel, svona var hann og skarðið sem hann skilur eft- ir verður vandfyllt. Sumarið sem hann var á öðru ári, var ég á Hvarfi sem kaupakona hjá systur minni og mági. Ég var á dráttarvélinni í heyskapnum og það brást varla að þegar ég fór út eftir hádegið trítlaði Haraldur á eftir mér og vildi helst sofa miðdegisblundinn sinn á hnjánum á mér. Snemma beygist krókurinn því síðar varð at- vinna hans að stjórna þungavinnu- vélum. Eftir að ég flutti til Reykjavíkur urðu samverustundirnar færri, en þegar ég kom norður í heimsókn var æði oft setið við eldhúsborðið í Lambhaga og spjallað og mikið hleg- ið, þar naut hann sín vel og var svo sannarlega hrókur alls fagnaðar. Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins degi, hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér. Þinn kærleikur í verki er gjöf, sem gleymist eigi, og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast þér. (Ingibj. Sig.) Með þessum örfáu orðum vil ég kveðja Harald systurson minn og um leið votta föður og systkinum inni- lega samúð. Minning þín lifir. Guð veri með ykkur. Hrönn. JÓN HARALDUR ÓLAFSSON Móðir okkar, LOVÍSA JÓHANNSDÓTTIR fædd á Skálum á Langanesi, til heimilis á Stýrimannastíg 13, Reykjavík, lést á Landakoti 7. desember sl. Útför hennar verður gerð frá Fossvogskirkju 17. desember næstkomandi klukkan 10.30. Fyrir hönd aðstandenda, Jóhann Guðmundsson, Þórarinn Guðmundsson. Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og hlýhug við andlát og útför GUNNARS ÁRNASONAR búfræðikandidats, Grundarstíg 8, Reykjavík. Fjölskylda hins látna. Innilegar þakkir til allra þeirra sem sýndu okkur samúð og hlýhug og studdu okkur við andlát og útför eiginkonu minnar og móður okkar, HEIÐRÚNAR SIGURDÍSAR SIGURÐARDÓTTUR, Sturluflöt, Fljótsdal. Sveinn Ingimarsson, Hjördís Sveinsdóttir, Hulda L. Hauksdóttir og aðrir aðstandendur. Innilegar þakkir til þeirra sem sýndu okkur samúð og hlýhug við andlát og útför eiginkonu minnar, CAROL SPEEDIE, Sólheimum 2, Breiðdalsvík. Guð gefi ykkur gleðileg jól. Fyrir hönd barna minna og annarra aðstandenda, Sigurður Haukur Garðarsson.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.