Morgunblaðið - 14.12.2002, Blaðsíða 55

Morgunblaðið - 14.12.2002, Blaðsíða 55
MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 14. DESEMBER 2002 55 ? Guðbjörg Jó- hannesdóttir fæddist í Múlakoti í Lundarreykjadal 3. mars 1907. Hún lést á Ljósheimum á Sel- fossi 2. desember síð- astliðinn. Foreldrar hennar voru Jóhann- es Jónsson, bóndi í Múlakoti í Lundar- reykjadal, f. 10.9. 1870, d. 30.11. 1937, ættaður frá Kollslæk í Hálsasveit og Helga Þórðardóttir, f. í Brekkukoti í Reyk- holtsdal, 4.12. 1876, d. 6.12. 1960, ættuð frá Kjalvarastöðum í Reyk- holtsdal. Systkini Guðbjargar eru Halldóra, f. 2.11. 1898, d. 27.10. 1991, Ingibjörg, f. 21.1. 1900, d. 22.1. sama ár, Þórður, f. 6.2. 1901, d. 1.6. 1986, Guðlaug, f. 4.5. 1902, d. 28.9. 1990, Kristinn, f. 21.10. 1904, d. 18.1. 1986, Jón, f. 22.11. 1905, d. 2.4. 2002, Guðmundur, f. og sjö barnabörn, 3) Valdimar Ingiberg, f. 7.2. 1942 maki Árný Elsa Tómasdóttir, f. 14.10. 1940, þau eiga 4 börn og níu barnabörn, 4) Helga Ásta, f. 31.10. 1944, maki Albert Guðmundsson f. 22.9. 1922, þau eiga þrjú börn og átta barna- börn, 5) Grétar Hafstein, f. 17.3. 1947, maki Jónína Sigrún Bjarna- dóttir, f. 8.6. 1944, hún á einn son og þrjú barnabörn, 6) Uppeldis- dóttir Henný Þórðardóttir (bróð- urdóttir Guðbjargar), f. 24.6. 1932, d. 17.3. 1998, maki Kristófer Ás- grímsson, f. 22.11. 1926, d. 12.6. 2001, þau eignuðust þrjú börn, átta barnabörn og tvö barnabarnabörn. Fyrstu hjúskaparárið bjuggu þau Guðbjörg og Jón í Reykjavík, svo fimm ár á Voðmúlastöðum, þaðan fóru þau að Brúnum undir Eyjafjöllum en fluttu þaðan eftir hálft annað ár vegna vatnságangs að Lambastöðum í Flóa 1947. Árið 1954 fluttist fjölskyldan á Selfoss og reisti Jón þar brátt íbúðarhúsið Birkivelli 5 þarsem þau bjuggu svo síðan. Síðasta mánuðinn sem Guð- björg lifði dvaldi hún á Ljósheim- um á Selfossi. Útför Guðbjargar verður gerð frá Selfosskirkju í dag og hefst at- höfnin klukkan 13. 10.7. 1908, d. 24.7. sama ár, Haraldur, f. 17.2. 1910, d. 16.8. 1982, og Steinólfur, f. 27.9. 1914, búsettur í Reykjavík. Guðbjörg giftist 21.9. 1929 fyrri manni sínum, Guðjóni Guð- mundssyni frá Kúlu- dalsá, f. 13.1. 1904 d. 1.6. 1936. Hún giftist 21.7. 1939 seinni manni sínum, Jóni Kristjánssyni frá Voð- múlastöðum í Austur- Landeyjum, f. 30.5. 1906, d. 26.9. 1973. Foreldrar hans voru Kristján Böðvarsson frá Þor- leifsstöðum, f. 6.8. 1877, d. 14.7. 1921, og Sigríður Guðmundsdóttir frá Austur-Hjáleigu, f. 6.5. 1880, d. 1. 10. 1966. Börn Guðbjargar og Jóns eru: 1) Guðjón Jóhannes, f. 1.9. 1938, 2) Kristján Sigurður, f. 2.12. 1939, maki Áslaug Eiríksdótt- ir, f. 29.7. 1942, þau eiga þrjú börn Látin er í hárri elli amma mín, Guð- björg Jóhannesdóttir. Hún var fædd í Múlakoti í Lundarreykjadal árið 1907. Hún var aðeins sjö ára gömul þegar æskuheimili hennar var leyst upp vegna fátæktar og henni var komið fyrir að Skálpastöðum í sömu sveit. Atlæti barna sem komið var fyrir af sundruðum fjölskyldum á þeim tíma var með margvíslegum hætti og oft skorti hlýju og skilning þeirra sem tóku þau að sér. Ekki átti hún kost á skólagöngu en sótti ung námskeið í saumaskap og saumaði upp frá því mikið af fatnaði. Lífsafkoman fólst í nægjusemi og nýtni og kom það vel fram hjá henni alla tíð. Hún giftist ung unnusta sín- um, Guðjóni Guðmundssyni, og sett- ust þau að á Akranesi. Ungu hjónin voru barnlaus en tóku í fóstur bróð- urdóttur hennar. Framtíðin virtist blasa við þeim þegar Guðjón veiktist af berklum og lést. Við þau tímamót í lífi ömmu réð hún sig sem ráðskona austur í Land- eyjar. Þar kynntist hún afa mínum, Jóni Kristjánsyni frá Voðmúlastöðum í Landeyjum. Þau hófu búskap í Reykjavík en fljótlega tóku þau við búi á Voðmúlastöðum en fluttu síðan á Selfoss þar sem þau bjuggu til ævi- loka. Jón afi starfaði lengst af í smiðju KÁ á Selfossi en hann lést árið 1973. Þegar foreldrar mínir hófu búskap og ég, elsta barnabarnið, var komin til sögunnar bjó ég fyrstu árin á Birki- völlum 5 heima hjá ömmu og afa. Ég tengdist ömmu þar sterkum tilfinn- ingaböndum sem ég hef ávallt metið að verðleikum. Eflaust hef ég oft sýnt henni mikla tilætlunarsemi, flest sem mér datt í hug lét hún eftir mér. Það virtist eins og hún þyrfti alltaf að hafa mikið fyrir stafni og í minn- ingunni kemur hún mér fyrir sjónir sem hraust og orkumikil kona. Aðal- áhugamálið var garðrækt og gróður hvers konar og undi hún sér mjög vel í garðinum þegar tækifæri gafst og vel viðraði. Þrátt fyrir aðskilnað frá systkinum sínum á uppvaxtarárum ræktu þau góð samskipti á fullorðinsárum og alltaf var gestkvæmt á heimilinu. Skyldmenni, vinir og sveitungar þeirra voru þar tíðir gestir og oft glatt á hjalla. Æskumynd heimahéraðsins var ekki í stíl við Flóann. Haustlita- stemmning hrauns, kjarrs og lág- gróðurs var líkari í Grímsnesinu og á Þingvöllum og á hverju hausti var ferðinni heitið á þá staði til að upplifa dýrðina. Langt líf er nú að baki, líf sem oft krafðist þrautseigju og sjálfsaga. Það kom vel í ljós síðustu árin að henni var eðlilegt að þrauka. Sögulok lífsgöng- unnar eru langþráð og tímabær. Blessuð sé minning Guðbjargar ömmu minnar. Hafdís Kristjánsdóttir. Elsku amma okkar. Nú ertu farin til englanna. Það var svo notalegt að halda í hlýju höndina þína og kyssa hlýjan vangann þinn. Elsku amma við vitum að þú horfir á okkur hjá Guði og englunum og við vitum að afi, Henný frænka og Kiddi hafa tekið vel á móti þér. Elsku amma nú kveðjum við þig með þessum fallegu orðum: Margs er að minnast, margt er hér að þakka. Guði sé lof fyrir liðna tíð. Margs er að minnast, margs er að sakna. Guð þerri tregatárin stríð. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V. Briem.) Elsku amma, Guð veri með þér. Þín barnabörn Thelma Dögg, Jón Óskar, Guðbjörg Kristín og Ágústa. Okkur langar að minnast hennar ömmu sem nú hefur kvatt þennan heim. Ofarlega í huga okkar koma upp myndir af henni þegar hún var upp á sitt besta, að baka pönnukökur eða flatkökur og við systkinin sátum við eldhúsborðið og borðuðum þær jafnóðum, henni þótti gott að einhver væri hjá henni á meðan til að svara í símann, ef hann skyldi nú hringja, henni þótti hún vera svo lengi að svara vegna þess að hún þurfti að þvo sér um hendurnar áður en hún svar- aði. Hún hafði gaman að því að sitja við borðstofuborðið og leggja kapal og oftar en ekki var kapallinn spurður út í veðrið eða eitthvað annað og ef hann gekk upp þá var svarið já, oft sat hún við kapalinn þegar við mamma komum að sækja hana til að fara út í búð að versla, og stundum datt einn Opal pakki í lófann á heimleiðinni úr búðinni frá ömmu. Á sumrin fórum við með ömmu, Guðjóni og Grétari í Borgarnes að heimsækja frændfólk, þá var farið á tveimur bílum og með stoppi í Mos- fellssveit hjá Dóru systir hennar á leiðinni, þetta var hið mesta ævintýri. Alltaf var amma með eitthvað á prjónunum, ef það voru ekki vettling- ar, þá var það lopapeysa, sokkar eða eitthvað annað, oft var nóg að sýna ömmu mynd í einhverju blaði af peysu og hún prjónaði hana af mikilli snild, og ekki vafðist það fyrir henni að prjóna grifflur þegar þær voru sem mest í tísku. Oft fengum við systkinin að gista hjá ömmu sem var mjög gaman, ann- aðhvort var okkur komið fyrir í stof- unni eða við fengum að gista uppi í kvistherberginu hennar ömmu sem var stórt og flott, og þegar við vökn- uðum og trítluðum niður stigann, sat Lína vinkona ömmu inni í eldhúsi í kaffi og þær töluðu um heima og geima, þetta fannst okkur svo spen- namdi. Fyrir ca 17 árum þegar ömmu fannst orðið erfitt að vera ein heima þá voru ekki fáar ferðirnar á Birki- vellina með bók í hönd eða ísaum og sitja hjá ömmu á meðan enginn annar var heima, og þá var nú líka spjallað um lífið og tilveruna. Og þegar við eignuðumst okkar fyrstu börn og komum með þau til ömmu og þau hlógu hvort framan í annað, það eru þessar stundir sem maður minnist einna helst, gleðinnar og hlátursins. Og ekki var það minna þegar börnin urðu fleiri og við komum í heimsóknir á Birkivellina með börnin, ömmu þótti gaman að sjá börnin og hafði gaman að þeim og þeirra uppátækj- um alveg undir það síðasta, þótt hún væri ekki alltaf í okkar samtíð og var eiginlega hætt að þekkja sitt nánasta skyldfólk, en alltaf gat hún hlegið að börnunum og þótti gaman að þeim. Elsku amma, við kveðjum þig með söknuði, en gleðjumst um leið yfir þeim tíma sem við áttum saman. Margs er að minnast, margt er hér að þakka. Guði sé lof fyrir liðna tíð. Margs er að minnast, margs er að sakna. Guð þerri tregatárin stríð. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V. Briem.) Megir þú hvíla í friði. Kristín Alda, Jón Valdimar og Guðbjörg Hulda. Elsku langamma, við eigum eftir að sakna þín og það verður skrýtið að koma á Selfoss og þú ert þar ekki. Takk fyrir allt. Nú legg ég augun aftur, ó, Guð, þinn náðarkraftur mín veri vörn í nótt. Æ, virst mig að þér taka, mér yfir láttu vaka þinn engil, svo ég sofi rótt. (Þýð. Sveinbjörn Egilsson.) Elsa María, Margrét Rún og Finnur Leó. GUÐBJÖRG JÓHANNESDÓTTIR Reynir Ármanns- son, fyrrverandi for- maður Neytendasam- takanna, er látinn. Með fátæklegum orðum vil ég minnast mæts manns og góðs vin- ar, ég vil einnig þakka honum fyrir sitt mikla og óeigingjarna starf í þágu neytenda. Reynir var félagslyndur maður og tók mikinn þátt í félagsstarfi, ekki síst á þeim vettvangi þar sem gæta þurfti hagsmuna fjöldans. Hann var meðal annars formaður Póstmannafélags Íslands um tíma, því honum var umhugað um hags- muni samstarfsmanna sinna. Einn- ig bar hann hag hins almenna neytanda mjög fyrir brjósti og sat í stjórn Neytendasamtakanna á árunum 1975?1984, þar af sem for- maður 1976?1982. Reynir var farsæll í störfum sín- um fyrir samtökin. Þegar hann tók við formennsku höfðu þau verið í lægð og því vildi Reynir breyta. Reynir vann vel og urðu samtökin áberandi í allri umræðu. Einnig beitti hann sér fyrir stofnun neyt- endafélaga víða um landið. Það var einmitt í tengslum við stofnun þeirra félaga sem ég komst í kynni REYNIR ÁRMANNSSON ? Reynir Ármanns- son, fv. deildar- stjóri hjá Póststof- unni í Reykjavík, fæddist á Signýjar- stöðum í Borgarfirði 11. ágúst 1922. Hann lést á Grund 4. des- ember síðastliðinn og var útför Reynis gerð frá Dómkirkj- unni 12. desember. við Neytendasamtök- in. Ég minnist ánægjulegra ferða- laga með Reyni, þar sem við kynntum starfsemi þeirra. Ekki síst minnist ég ferðar okkar um Austfirði þar sem stofnuð voru sjö neytendafélög á jafn mörgum dögum. Reynir var góður samferðamaður í þessu sem öðru. Þó svo að neytendafélög- in hafi nú flest hætt starfsemi sinni var þetta mikilvægt skref til að efla samtökin og neytendavitund al- mennings á þeim tíma. Fé- lagsmönnum fjölgaði og hægt var að efla starfsemina. Þannig lagði Reynir góðan grunn að því afli sem Neytendasamtökin eru dag. En ég kveð ekki aðeins í dag mann sem lagði mikið af mörkum fyrir okkur neytendur. Ég hef ver- ið svo lánsamur að þekkja hann síðan ég byrjaði að muna eftir mér. Faðir minn og hann voru nánir vinir og unnu saman hjá póstinum í áratugi. Vinskapurinn var ekki aðeins á milli þeirra held- ur einnig milli móður minnar og Reynis og Stefaníu konu hans sem látin er fyrir rúmum þremur ár- um. Fyrir þetta góða samband er ég þakklátur. Ég og kona mín sendum börnum Reynis og fjölskyldum þeirra sam- úðarkveðjur okkar, nú þegar við kveðjum Reyni hinsta sinni. Jóhannes Gunnarsson, formað- ur Neytendasamtakanna. Þegar ég sagði Eiríki einn dag að ég hefði verið smeyk við hann sem barn hló hann við og sagði: ?Maður þarf nú ekkert að vera í fýlu þótt maður sé ekki brosandi allan daginn.? Þessi setning er mér ofarlega í huga þegar ég hugsa til baka nokkur ár þegar ég vann með Eiríki í garðyrkjustöðinni á Espiflöt. Við vorum að tala um skapferli manna og hvernig við bregðumst við svipbrigðum hvert annars. Þar var margt rökrætt og ekki allir sammála eins og vera ber. En ég lærði fljótt að á bak við harð- jaxlinn var maður sem hafði ríka EIRÍKUR ÁGÚST SÆLAND ? Eiríkur Ágúst Sæland fæddist í Hafnarfirði 28. apríl 1922. Hann lést á Heilbrigðis- stofnun Suðurlands 22. nóvember síð- astliðinn og var út- för hans gerð frá Selfosskirkju 2. des- ember. samkennd með fólki þegar svo bar undir, en hann var ekkert að bera tilfinningar sínar á torg. Ég þakka fyrir að hafa kynnst Eiríki og fjölskyldu hans á Espi- flöt og bý að því alla tíð. Ég og börnin mín vott- um Huldu, börnum hennar og þeirra fjöl- skyldum okkar dýpstu samúð. Berglind Sigurðardóttir. 22. nóvember sl. kvaddi afi þennan heim. Þessi dagur var mér og fjöl- skyldu minni þungur í skauti. Þar sá ég á eftir afa mínum, en ég hafði átt heima í næsta húsi við hann í u.þ.b. 30 ár. Þegar ég hugsa til baka kemur margt skemmtilegt upp í hugann. Fyrstu minningar mínar um afa eru þegar ég var að leika mér innan um jólastjörnurnar í gróðurhúsunum, þar sem afi var að vökva. Á þessum árum bjó Stígur langafi minn á Espiflöt sín síðustu æviár. Hann tók mig oft með í gönguferðir frá Espiflöt og út í Aratungu og til baka. Þetta var dýrmætur tími en Stígur dó þegar ég var 5 ára. Síðan liðu árin og ég og bræður mínir vorum mikið hjá ömmu og afa á Espiflöt. Þegar ég var 10 ára fór ég að vinna svolítið við að taka upp gul- rætur, þá var afi með garðyrkjustöð- ina á Friðheimum á leigu. Hann var alltaf að segja okkur hvernig best væri að vinna hlutina þannig að ég lærði fljótt réttu handbrögðin og næstu árin vann ég við blómin hjá afa. Þetta var virkilega skemmtileg- ur tími. Á sumrin voru margir að vinna hjá þeim, þetta var stærsti vinnustaðurinn í sveitinni og mikið að gerast. Svo leið tíminn og eftir að ég varð eldri fór ég að hafa áhuga á ættfræði. Þá var gott að leita til afa, þar kom maður ekki að tómum kofunum. Á þessum tímamótum hugsa ég til afa með miklum söknuði. Ég vil þakka þér, afi minn, fyrir allan þann tíma sem við áttum saman og allar þær góðu ráðleggingar sem þú gafst mér og hafa nýst mér í lífinu. Amma, þú veist að þú átt stóra og sterka fjölskyldu sem mun ætíð styðja þig. Sigurjón Sæland og fjölskylda. Afmælis- og minningargreinum má skila í tölvupósti, netfangið er minning@mbl.is, svar er sent sjálfkrafa um leið og grein hefur borist. Ef greinin er á disklingi þarf útprentun að fylgja. Nauðsynlegt er að símanúmer höfundar og/eða sendanda (vinnusími og heimasími) fylgi með. Þar sem pláss er takmarkað getur þurft að fresta birtingu greina, enda þótt þær berist innan hins tiltekna frests. Nánari upplýsingar eru á mbl.is. Um hvern látinn ein- stakling birtist formáli og ein aðalgrein af hæfilegri lengd á útfarardegi, en aðrar greinar skulu ekki vera lengri en 300 orð, u.þ.b. 1.500 slög (með bilum) eða um 50 línur í blaðinu (17 dálksentimetrar). Tilvitnanir í sálma eða ljóð takmarkast við eitt til þrjú erindi. Einnig er hægt að senda örstutta kveðju, HINSTU KVEÐJU, 5?15 línur, og votta virðingu án þess að það sé gert með langri grein. Greinarhöfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.