Pressan - 03.09.1992, Side 34

34
FIMMTUDAGUR PRMSSAN 3. SEPTEMBER 1992
... á séryfirleitt enga stoð íraunveruleikanum
þótt mörgum hafi kannski einhvern tíma fundist það.
Raunveruleikinn getur hins vegar breyst í martröð án þess að við
nokkuð verði ráðið. Getur það verið að martröðin nálgist einhvern
tímann veruleikann og veruleikinn nálgist drauminn eða
erum við bara að gera okkur rellu að óþörfu?
Katrín Ingvadóttir
útsendingarstj ór i
Ekkert blað
og enginn
mættur
„Ég hef fengið martraðir og þá
er fer ég inn í stúdíó án blaðs og
enginn er mættur. Það versta sem
raunverulega gæti komið fyrir er
að fréttamenn láti ekki sjá sig eða
að þeir séu ekki tilbúnir með það
efni sem á að vera í fréttatíman-
um. Þá þyrfti að grípa til skiltisins
„afsakið hlé“ eða eitthvað í þeim
dúr. Þetta hefur sem betur fer
aldrei gerst en það er oft mikið að
gera og þá þarf stundum að breyta
uppröðun fréttanna, sem skapar
ákveðna streitu. Það kemur fyrir
að ekki gengur allt snurðulaust
fyrir sig en það er þá oftast eitt-
hvað smávægilegt. Það getur til
dæmis komið fyrir að fréttamenn
lesi vitlausan inngang eða að vit-
laus tími er á fréttinni þegar farið
er í svart, eins og kallað er. Það
hefur líka komið fyrir að fréttin er
allt í einu búin eða þá að klippt er
á hana i' miðjum klíðum. Oft er
tíminn líka naumur þegar frétt-
irnar eru í vinnslu og verið að
klippa. Þær geta til dæmis verið
tíu á lista, klukkan orðin korter í
átta og fjórar eru ekki að fullu til-
búnar. Það er alger martröð að
hugsa til þess að það þurfi ef til vill
að klára fréttatímann of snemma.
En einhvern veginn sleppur þetta
alltaf. Ég verð þó alltaf voðalega
pirruð þegar eitthvað fer úrskeiðis
og tek það mjög nærri mér. Það
virðist líka vera þannig að ekkert
gerist vikum saman en svo byijar
eitthvað og það heldur áfram dag
eftir dag.“
Tekur allt klúður ákaflega nærri
sér.
Vill helstfara niður úr jörðinni
þegar boltinn fer í gegnum klof-
ið.
Bjarni Sigurðsson,
markvörður Vals
Verst að f á
boltann
gegnum
klofið
„Það versta er að fá boltann í
gegnum klofið í bikarúrslitaleik og
tapa leiknum á því. Það er talið
mjög neyðarlegt að fá boltann í
gegnum klofið, hvernig svo sem á
því stendur. Þetta hefur ekki kom-
ið fyrir mig í bikarúrslitaleik eða
öðrum leikjum (sjö, níu, þrettán),
en það hefur gerst á æfingu og er
alltaf leiðinlegt. Það versta sem
komið hefur fyrir er þegar við vor-
um að leika deildarleik á móti
Stjörnunni ’89 eða ’90, ég fékk þá
skot beint á mig og missti boltann
inn. Hann fór nánast í gegnum
klofið! Þá vill maður helst bara
fara niður úr jörðinni og finnst
maður vera algerlega einn í heim-
inum.“
Hlynur Óskarsson,
framkvæmdastjóri við
kvikmyndagerð
Smáatriði
geta orðið
risavaxin
„Það eru svo margir þættir sem
hafa valdið streitustundum í starf-
inu og ýmislegt sem getur orðið til
þess að áætlun fer úr skorðum.
Fjölmörgum þáttum þarf að huga
að, hvort sem verkefnin eru stór
eða lítil, en streitunni veldur oft
ákveðin fortíðarhræðsla sem
maður upplifir aftur og aftur án
Martraðir verða til þess að
menn eru vakandi og reyna að
hafa vaðið fyrir neðan sig.
þess í raun að hafa nokkra ástæðu
til þess... og setur jafnvel í verk
sem verið er að vinna að. Þess
vegna er maður oft ekki rólegur
þegar filmur eru sendar út til
framköllunar, af því að einhvern
tímann hefur heyrst að eitthvað
hafi einhvers staðar farið úrskeið-
is. Veður getur líka sett allt úr lagi
og skil, svokallað „deadline“, geta
þanið taugarnar. Svo þegar upp er
staðið gengur allt upp eins og til
hefur staðið allan tímann og
áhyggjurnar voru til einskis! A
hinn bóginn má segja að jafnvel
þótt þetta sé á margan hátt óþægi-
legt veldur það því að menn eru
vakandi fyrir hlutunum og reyna
að hafa vaðið fyrir neðan sig. Þeg-
ar verið er að vinna að kvikmynd
er ábyrgð meiri en við minni verk
og það kemur stundum fyrir að
maður vaknar upp á nóttunni og
man allt í einu að gleymst hefur að
bjarga einhverju sem á að vera til
staðar. Slíkt getur eyðilagt heilan
tökudag, sem er mjög alvarlegt
mál. Það er enginn til að muna
hlutina með manni. Það eru svo
margir þættir sem þarfað skipu-
leggja vel, og smáatriði sem
gleymast geta orðið risavaxin þeg-
ar til kastanna kemur. Martrað-
irnar verða hins vegar til þess að
hugsun fer af stað, misfellurnar
koma í ljós og allt fer á besta veg.“
Hannes Hólmsteinn
Gissurarson lektor
Aö vera grip-
inn við vit-
leysu
„Ég held að það versta sem
komið getur fyrir sé að vera grip-
inn við að segja einhverja vitleysu
upp við töflu. Það væru þá vitleys-
ur í þeim dúr að menn væru að
skreyta sig með stolnum fjöðrum.
Ef menn þykjast vita meira en þeir
gera og eru staðnir að því hlýtur
það að vera martröð eða í öllu falli
það sem mönnum þykir óþægi-
legast. Ég hef sjálfur ekki lent í
þessu en þetta er aðstaða sem ég
myndi síst af öllu vilja upplifa. Ég
er hins vegar mjög ánægður í þau
örfáu skipti sem nemendum tekst
að benda á galla í rökstuðningi
mínum... sem sýnir að þeir eru
nokkuð góðir.“
Hlýtur að vera martröð að vera
staðinn að því að þykjast vita
meira en maður veit.
Raunveruleikinn kemur manni
oft gjörsamlega á óvart.
Ámundi Sigurðsson,
grafískur hönnuður
Raunveru-
leikinn slær
oft allt út
„Maður er svo mikið í nútíð-
inni og það gengur allt svo hratt
fyrir sig að það gefst ekki tími til
að velta því mikið fýrir sér hvort
eitthvað geti komið upp á. Fyrir
mér hefur raunveruleikinn oft
verið martröð og komið manni
gjörsamlega á óvart. Ég man eftir
tveimur atvikum sem hafa lamað
mig fullkomlega. I annað skiptið
hafði ég skipulagt blaðamanna-
fund ásamt öðrum og við vildum
vera mjög stórhuga. Við leigðum
krana og æduðum að láta hljóm-
sveit svífa niður úr loftinu á skýi.
Þennan dag fór hins vegar allt úr-
skeiðis sem úrskeiðis gat farið og
þetta var einn versti dagur sem ég
hef lifað. Kraninn, sem átti að
koma á óvart, kom allt of seint og
fannst ekki fyrir hann stæði,
þannig að það vissu allir um hann
löngu áður en nokkuð var farið að
gerast. Þegar „skýið“ var látið síga
niður festist hluti þess í þaki húss.
Karlakór, sem þama átti að mæta,
lét ekki sjá sig og telpnakór, sem
átti að syngja aríur, söng
„Krummi krunkar úti“. Það er
ekki hægt að segja annað en þetta
hafi verið ákveðin lífsreynsla. Hitt
skiptið var ég að gera blaðaauglýs-
ingu fyrir skemmtun sem átti að
halda í Broadway og allt gekk á
afturfótunum. Það byrjaði á því að
setningartölvan bilaði og komst
ekki í lag fýrr en tveimur tímum
eftir að auglýsingin átti að vera
komin í prentsmiðju. Ég las hana
því ekki yfir, h'mdi hana bara upp
og sendi af stað. Ég taldi átján
prentvillur þegar hún birtist dag-
inn eftir og var ekki mjög upplits-
djarfur! Raunveruleikinn slær oft
allt út, en í starfi er reynt að bjarga
hverri stund fýrir sig. Ef það er svo
eitthvert ímyndunarafl eftir er það
notað í eitthvað allt annað.“
Ragna Sæmundsdótt-
ir, fyrrum fyrirsæta
Upplifun ein-
staklings-
bundin
„Það er margt sem getur komið
á daginn, en upplifun í starfinu er
mjög einstaklingsbundin. Allir
kannast við martröð fýrirsætunn-
ar um aukakíló og bólur en það er
ekki þar með sagt að allar stelp-
urnar velti þessu mikið fyrir sér.
Nú þegar ég hef fjarlægst þetta
starf er margt sem ég lít allt öðr-
um augum. Hlutir sem mér fannst
ákaflega alvarlegir, eins og að
mæta of seint, finnst mér einfald-
lega mannlegir í dag. Þetta starf
kallar á ungar og ferskar stelpur
og á nýjum stöðum vefjast tungu-
málið og aðstæður oft fýrir þeim,
sem getur skapað ákveðin vanda-
mál. I því sambandi man ég eftir
veru minni í Japan, því þar var allt
mjög nákvæmt og allt fór í hönk af
minnsta tilefni. Ef fýrirsæta kom
of seint gat hún þurft að borga öll-
um laun þann tíma sem beðið var
Hlutir sem voru alvarlegir áður
eru einfaldlega mannlegir í dag