Tíminn - 20.05.1973, Page 34

34
TÍMINN
Sunnudagur 20. mai 1973
Lánsami Siggi
hann missti bæði heyrn og
sjón og vissi ekki, hvort
hann var heldur piltur eða
stúlka, en í því kom slátrari
gangandi með grís. Hann
aumkaðist yfir Sigga og
spurði hann, hvað að hon-
um gengi og gaf honum
jafnf ramt að dreypa á pela
sínum. Siggi sagði honum
hvernig komið var, en
slátrarinn sagði, að ekki
væri að búast við mjólk úr
svona gamalli kú, henni
yrði að slátra sem fyrst.
„Já", sagði Siggi, „en það
verður ekki mikið varið í
steik af henni, svona eld-
gamalt hró, sem hún er! Þú
átt sannarlega gott, að eiga
þennan litla og feita grís,
þar er nú maturinn góður
og pylsurnar!"
„Góði vinur!", sagði
slátrarinn, „ef þér lízt á
grísinn minn, þá geturðu
fengið hann, ég skal skipta
á honum og kúnni að sléttu,
þykir þér það ekki gott?"
„Ágætt", sagði Siggi og
varð mjög glaður í bragði
yfir láni sínu. Nú hélt hann
aftur áfram kátur og
ánægður og hugsaði: „Þú
ert þó reglulega lánsamur
Siggi, alltaf færðu bættan
skaða þinn! En hvað svína-
steikin verður góð".
Skömmu síðar náði
maður Sigga, sem var á
sömu leið, hann hélt á stórri
hvítri gæs undir hendinni.
Hann heilsaði Sigga og
þegar þeir fóru að tala
saman þá sagði hann Sigga
að gæsin væri ætluð í af-
mælisveizlu. Það væri
bezta steik undir sólinni og
svo lofaði hann Sigga að
taka á gæsinni og finna
fitukeppinn undir
vængjunum á henni.
„Þetta er góð gæs," sagði
Siggi, „en svínið mitt er nú
ekki heldur neitt óhræsi"
„Hvaðan er svínið þitt?"
spurði hinn, og Siggi sagði
honum, að hann væri ný-
búinn að fá það i skiptum.
Þá leit hinn í kringum sig
með áhyggjusvip og sagði:
„Heyrðu lagsmaður, okkar
í milli sagt, þá var grís stol-
ið frá fógetanum í þorpinu
þarna. Þjófurinn hefur
narrað þig og þegar
lögregluþjónninn kemur á
eftir okkur— mér sýnist að
ég sjái blika á byssuhlaupið
hans þarna hjá hæðinni —
þá heldur hann að þú sért
þjófurinn og þú lendir með
grisinn í tukthúsinu í
staðinn fyrir heima hjá
móður þinni".
,,Æ, guð minn góður!
Skelfing er ég ógæfu-
samur", kallaði Siggi.
„Blessaður góði vinur
minn, hjálpaðu mér nú í
öllum hamingju bænum!"
„Veiztu hvað", sagði
maðurinn, „fáðu mér fljótf
grísinn og taktu gæsina, ég
þekki leynistig hér nálægt
og ég get falið mig".
Þetta gerðist í einni
svipan, og að vörmu spori
voru allir horfnir,
maðurinn, svínið og Siggi.
„Gæfan eltir mig hreint
og beint!" sagði Siggi og
hló með sjálfum sér og bar
gæsina áfram. Hann sá
hvorki lögregluþjón né
neinn annan, sem elti hann.
Hann hafði allan hugann á
steikinni góðu, fitunni,
fjöðrunum og móður sinni
svo ánægðri og nú kom
hann í siðasta þorpið á
leiðinni. Þar stóð maður við
hverfistein, sem hann steig
og dró hníf á. Hann var að
sjá mjög ánægður, dró á og
blístraði og blístraði og dró
á og söng fjöruga visu í
hljóðfalli við stigið.
Að brýna hníf og brýna Ijá
er bezta skemmtun, sem ég
á.
Hvað er betra en hverfi-
steinn,
hann til fjár mér nægir
einn.
Siggi stanzaði þarna með
gæsina undir hendinni,
hann var hrifinn af glað-
lyndi mannsins, sem dró á,
svo sagði hann: „Þér liður
víst bærilega, sem getur
verið svona kátur og
glaður? Gaman væri að
vera það!"
„Og já, kunningi", sagði
maðurinn, „það liggur
alltaf vel á mér, ég hef
alltaf peninga í vasa og það
geturðu líka haft með
gæsina þina. Hvaðan er
annars gæsin?" „Ég fékk
hana fyrir svín", sagði
Siggi. „Og svínið?" „Það
fékk ég fyrir kú!" — Og
kúna?" — ,,Fyrir hest!" —
„Og hestinn?" — „Ég lét
fyrir hann gullklump, sem
var eins stór og höfuðið á
mér". „En þorparinn
þinn" — hvar náðirðu í
gullið?" — „Ég vann fyrir
því í sjö ár, þetta var
kaupið mitt." —
„Nú áttu ekki annað eftir
en að geta orðið brýninga-
maður eins og ég, þá
hefurðu peninga í öllum
vösum, en til þessa þarftu
ekki annað en hverfistein,
ég hef einn hérna, hann er
raunar nokkuð slitinn, en
það má þó notast við hann
enn nokkuð slitinn, en það
má þó notast við hann enn
nokkuð. Þú getur fengið
hann fyrir gæsina. Viltu
það?"
„Ég að skipta? Já, ég
held það nú", sagði Siggi
mjög glaður. „Peninga í
öllum vösum, það er ekki
amalegt starf".
AAaðurinn gaf nú Sigga
gamalt hverfisteinsbrot og
tinnustein, sem lá á veggn-
um og Siggi var mjög
ánægður. Hann var nú
sannfærður um að hann
hefði fæðzt undir einhverri
heillastjörnu, þegar allt
gekk honum svona vel.
En sólin skein heitt. Siggi
var orðinn bæði hungraður
og þyrstur og steinarnir
voru þungir, eins og gull-
klumpurinn hafði verið
fyrr og hann hrópaði:
„Bara að ég þyrfti ekki að
bera þessa þungu byrði!".
Brunnur var við veginn,
þar ætlaði Siggi að svala
þorsta sínum og beygði sig
niður, en í því missti hann
steinana, sem féllu í
brunninn og enginn varð
glaðari en Siggi, að geta
orðið svona allt í einu laus
við þessa þungu steina,
svona alvég af sjálfu sér.
Nú reis hann glaður á
fætur, laus við allar
áhyggjur og byrðar og leit
svo á, að hann væri gæfu-
samasti maður undir
sólunni og kom nú mjög
ánægður heim til móður
sinnar, — lánsami Siggi!!!
DAN
BARRV
Eftirlitssveit..W Þetta er fyrsti fljúg ~Y
_Trumanstöðin [ andi diskurinn, sem (ht
"Ikallar.pramleiddur er á jörðu
®§5P^Hann hefur náð hraða 3
djóssins, og,komizt i
Se&n um allar tilraunir
Y Hann kemst til baka, í
1ÍF
Eruein
hver vand 1Í Hvpllur, en ekki á rétt^
ræði með aftur; an stað. Stjórntækih1
komuna, ^maŒláta ekki að stjórn.
I
Jarðstöð komdu inn. Vandræði!
Reyndu að fylgjast með mér. Ég ætla
að reyna að lenda nálægt Filippseyj
um...nærri landi. Við
_______með þér^p
Fjandinn. Auðvitað f&Kj
þurfti ég að lenda i
stormi. Ég ætla að réyna ai
llenda hér við Mindanao.gáT
King F—tuiát SyndicaU, fnc., 1973. World right» roervcd.