Morgunblaðið - 09.07.2006, Blaðsíða 43

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 9. JÚLÍ 2006 43
MINNINGAR
Jeep Cherokee Sport 2,5
Árgerð '96, ekinn 106 þús. km,
4 cl, sparneytinn, toppeintak. Ný-
skoðaður. Ásett verð 490 þús.
Upplýsingar í símum 662 8453 og
587 3438.
Smáauglýsingar 5691100
Porsche 911 Carrera 3.0
200 hestöfl. Ekinn aðeins 60 þús.
km. Litur: Brons. Ljós leðurinn-
rétting. Glæsilegur klassískur
sportbíll. Verð 2.490 þús. Uppl. í
síma 863 8333 og
www.porsche.is/notadir.
Subaru árg. '04 ek. 36 þús. km
Til sölu Forester XT turbo (177
hö). Leður, lúga, cruise o.fl. Alltaf
þjónustaður! Skemmtilegasti
smájeppinn í sínum flokki. Upp-
lýsingar í síma 862 8892.
Subaru Legacy '98 ekinn 101
þús. km. Ný tímareim, þjónustu-
bók, sumar- og vetrardekk á felg-
um. Áhvílandi ca 500 þús., grb.
á mán. 18 þús. Verð 680 þús.
Uppl. í síma 661 7193.
✝ Þórunn ÓlafíaSigurjónsdóttir
fæddist í Reykjavík
8. febrúar 1923.
Hún lést á Landspít-
ala – háskólasjúkra-
húsi í Fossvogi 11.
júní síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Sigurjón Jóns-
son, f. 5. apríl 1894,
d. 29. janúar 1947,
og Sólveig Róshild-
ur Ólafsdóttir, f. 13.
júlí 1900, d. 26. mars
1984. Systkini Þór-
unnar eru Vilhelmína, f. 1920,
Ólafur Jón, f. 1921, d. 2006, Sig-
urður, f. 1924, d. 1936, Soffía, f.
1925, Hörður, f. 1927, Gunnsteinn
f. 1931, d. 2001, Kristinn, f. 1932,
d. 2005, Sigurður Sævar f. 1936,
Þóranna Erla, f. 1940 og Vilhjálm-
ur, f. 1918, d. 2004.
Þórunn giftist 12. október 1942
Jóhanni Garðari Björnssyni, f. 7.
febrúar 1917, d. 17. febrúar 1977
og áttu þau saman
10 börn, þau eru: 1)
Erna Stefanía, f.
1942, maki Magnús
Elíasson, 2) Jóhann,
f. 1944, maki Sig-
ríður Sveinsdóttir,
3) Sigurrós, f. 1947,
4) Birna, f. 1949,
maki Magnús Gísla-
son, 5) Svala, f.
1951, maki Frank
Georg Curtis, 6)
Örn, f. 1951, maki
Kristjana Rós Þor-
björnsdóttir, 7)
Hanna, f. 1954, maki Sigfús Birg-
ir Haraldsson, 8) Már, f. 1958, 9)
Ómar, f. 1960, maki Sigríður Her-
mannsdóttir, og 10) Garðar, f.
1962.
Barnabörnin eru 31 og barna-
barnabörnin 21.
Þórunn átti heimili í Skipa-
sundi 14 til æviloka.
Útför Þórunnar var gerð í
kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Mamma er dáin. Farin frá stóru
Skipóhjörðinni sinni, sem staldrar
nú við sorgmædd og ráðvillt.
Alltaf var hægt að skreppa inn í
Skipó, hvenær sem var, mamma var
alltaf heima. Það var svo stór partur
af rútínu dagsins hjá mér að skjót-
ast til hennar, aðeins að sjá hvernig
hún hefði það. Tilfinningin um að ég
eigi enn eftir að skjótast til hennar í
lok dags á eftir að vara lengi, ég finn
það. Jú, ég get sem betur fer enn
skroppið inn í Skipó, en mamma er
ekki þar lengur. Hún var auðvitað
orðin þreytt, og ég hlýt að gleðjast
hennar vegna enda var hún löngu
búin að skila sínu og miklu meira en
það. Hluti af henni dó fyrir ellefu ár-
um þegar blóðtappi tók af henni
málið og upp úr því fór þróttur
hennar að dvína. Annar tappi fyrir
þremur vikum lamaði hægri hand-
legg og þar með gat hún ekki tjáð
sig lengur. Hún hafði verið svo dug-
leg að skrifa það sem henni lá á
hjarta. Viku síðar kom annar tappi
og þá varð hún alveg rúmföst. Hún
tók samt nokkrar syrpur fram úr
rúminu og ætlaði sér heim. Því mið-
ur tókst okkur ekki að fá hana heim
áður en hún dó, við vorum að und-
irbúa það. Sængina og koddann sinn
var hún þó komin með og varð hún
rólegri eftir það.
Mamma talaði oft um það hve lán-
söm hún væri að eiga öll þessi heil-
brigðu börn, barnabörn og barna-
barnabörn. Það væri svo sannarlega
ekki sjálfgefið. Ég vissi að hún bað
ætíð fyrr okkur öllum áður en hún
lagðist til svefns og hefur það
örugglega verið okkur mikil bless-
un. Hún vakir eflaust áfram yfir
okkur ef hún á þess kost. Alltaf bak-
aði mamma sínar góðu pönnukökur
á sunnudögum, þó vissi hún aldrei
fyrirfram hvort einhver kæmi. Auð-
vitað kom alltaf einhver og oft var
fullt hús af fólki, þá kláruðust
pönnsurnar líka fljótt.
Það voru oft erfiðir tímar hjá
mömmu með öll þessi börn og mann
sem þótti sopinn góður. En hún var
kletturinn okkar og reyndi að leyna
okkur því hvað henni leið oft illa.
Skemmtilegu minningar mínar úr
æsku voru þegar rafmagnið sló út.
Það gerðist oft rétt fyrir jól eða í
vondu veðri. Þá greip eitthvert
systkinanna gítarinn og við rauluð-
um helst tregablandin róleg lög,
sem voru svo skemmtileg að radda.
Þar sem húsverkin voru erfið í
framkvæmd í myrkrinu, settist
mamma þá niður hjá okkur um
stund og naut þess að raula með.
Hún hafði ágæta söngrödd og spil-
aði sjálf á gítarinn á árum áður. Ég
man að mér fannst að rafmagnsleys-
ið mætti alveg vara lengur og oftar.
Margar minningar koma upp í
hugann en ég geymi þær fyrir mig.
Þú gafst mér akurinn þinn,
þér gef ég aftur minn.
Ást þína á ég ríka,
eigðu mitt hjartað líka.
Eg gef og allan þér,
æ meðan tóri eg hér,
ávöxtinn iðju minnar
í akri kristninnar þinnar.
Eins bið ég, aumur þræll,
að unnir þú, Jesú sæll,
liðnum líkama mínum
legstað í akri þínum.
Hveitikorn þekktu þitt,
þá upp rís holdið mitt.
Í bindini barna þinna
blessun láttu mig finna.
Mamma mín, ég er viss um að nú
getur þú aftur sungið og raulað eins
og áður og ég veit líka að þér líður
vel núna. Kannski þú og Óli bróðir
þinn takið dúett saman núna, þar
sem hann fylgdi þér eftir yfir landa-
mærin daginn fyrir jarðarförina
þína.
Guð varðveiti þig, mamma mín og
Óla frænda, hittumst síðar.
Þín
Svala.
Með þessum fáu orðum langar
mig að minnast elsku ömmu minnar.
Nú þegar amma er fallin frá lætur
maður hugann reika og rifjar upp
allt sem tengist henni, þá eru minn-
ingarnar skýrastar um jólaboðin,
sólríka sumardaga eða bara venju-
lega sunnudaga þar sem frábært
var að koma til ömmu í Skipó þar
sem alltaf var heitt á könnunni, og
hitta alla ættingjana samankomna í
þessu stóra húsi sem við svo ótrú-
lega mörg úr fjölskyldunni höfum
búið í, í lengri eða skemmri tíma. Ég
naut þeirra forréttinda að fá að búa í
risíbúðinni í 3 ár, þar fengum við að
mála hurðirnar bláar og stigagang-
inn bleikan og við spiluðum tónlist
hátt og ömmu fannst það í góðu lagi.
Fyrir 11 árum fékk amma heila-
blóðfall og eftir það hafði hún ekki
fullan líkamlegan styrk og varð mál-
laus, hún tjáði sig aðeins með
handahreyfingum og skrifaði orð
sín á blað. Nánast allan þennan tíma
var hún heima og hugsaði um sig
sjálf að mestu leyti, þó með góðri
hjálp frá ættingjum sínum og sér-
staklega síðustu misseri. Í þessum
veikindum reyndi mikið á hana og
sýndi hún þá vel hversu þolinmóð og
skapgóð hún var.
Í mínum augum var amma falleg,
alltaf fín, glaðlynd, þægileg í um-
gengni og afskaplega þrjósk og ég
er stolt af því að bera nafnið hennar.
Blessuð sé minning ömmu í Skipó.
Þórunn Magnúsdóttir.
Elsku amma. Mikið eigum við eft-
ir að sakna þín. Vonandi líður þér
vel núna og hittir alla þá sem farnir
eru. Við kveðjum þig með miklum
söknuði enda erfitt að geta ekki
komið við hjá þér í Skipó þar sem þú
sast í stólnum þínum inni í stofu með
prjónana og hlustaðir á útvarpið og
alltaf var heitt á könnunni, tala nú
ekki um nýbakaðar kleinur og
pönnsur. Ekki var maður búinn að
staldra lengi við þegar einhver ann-
ar var kominn.
Margs er að minnast frá því við
vorum í pössun sem börn og heimt-
uðum að fá að gista í Skipó þar sem
ýmislegt mátti sem ekki mátti
heima, t.d. lærðum við flest að
drekka kaffi þar sem sykurmolun-
um var dýft ofan í og sogið með at-
höfn, vinsælt var einnig að dýfa
kringlum í kaffið, appelsínur troðn-
ar með sykurmolum og ekki má
gleyma einum þekktasta rétti í
Skipó, þ.e.a.s. þegar rúgbrauði og
franskbrauði var skellt saman með
smjöri á milli.
Eins og sést hér að ofan þá var
ýmislegt brallað í Skipó. Hvar verð-
ur nú miðinn settur, sem við gátum
gengið að vísum á ískápnum hjá þér,
með öllum skilaboðunum þegar
ákveða átti útilegu, saumaklúbb, af-
mæli eða önnur mannamót. Aldrei
munum við gleyma jólaboðunum
þar sem þú varst búin að búa til
heitt súkkulaði eða þegar þú og afi
gáfuð okkur barnabörnunum páska-
egg eða öllu heldur súkkulaðihænur
sem þið voruð búin að raða upp á ar-
ininn. Takk fyrir alla þessar ynd-
islegu stundir sem þú gafst okkur.
Blessuð sé minning þín, elsku
amma.
Þín barnabörn
Nína, Sigrún, Ásmundur og Sif.
ÞÓRUNN ÓLAFÍA
SIGURJÓNSDÓTTIR
✝ RagnhildurGuðmunda Bót-
ólfsdóttir fæddist í
Keldudal í Dýrafirði
21. nóvember 1917.
Hún lést á Hrafnistu
í Laugarási 19. júní
síðastliðinn. For-
eldrar Ragnhildar
voru Kristín Mar-
grét Þorsteinsdótt-
ir, f. 12.6. 1886, og
Bótólfur Sveinsson,
f. 17.6. 1900. Systk-
ini Ragnhildar sam-
feðra eru: Fjóla
Ingibjörg, Sólveig Sveina, Erla
Auðlín og Erlingur.
Ragnhildur fluttist til Reykja-
víkur árið 1937 og vann við ýmis
framreiðslustörf. Hún vann um
tíma á matsölustaðnum Central
sem var við Hlemm, þar kynntist
hún barnsföður sínum, Crystal
Green, f. 20.3. 1920, sem starfaði á
mannsson, f. 6.9. 1930 (þau slitu
samvistir). Fyrir átti Kristín son-
inn 1) Ragnar Leó, f. 1.8. 1961,
maki Alma S. Guðmundsdóttir, f.
18.5. 1957, dóttir þeirra Ragnhild-
ur Eva, f. 20.11. 1988. 2) Þórhildur
S. Þorgrímsdóttir, f. 12.5. 1964 ,
börn hennar og Kristbjörns Jóns-
sonar, f. 27.10. 1961, eru Guð-
mundur Birkir, f. 7.3. 1985, Björg-
vin Bjarki, f. 18.2. 1987,
Þorgrímur Gísli, f. 18.7. 1989, og
Anna Rún, f. 3.6. 1991. 3) Þorbjörg
K. Þorgrímsdóttir, f. 9.7. 1968.
Börn hennar og Heimis Hilmars-
sonar, f. 17.7. 1966 (slitu samvist-
ir), eru Helena Rós, f. 12.11. 1993,
Emelía, f. 13.1. 1997, og Benjamín,
f. 21.9. 2001. Sambýlismaður Þor-
bjargar er Ragnar Axel Gunnars-
son, f. 20.11. 1973.
Ragnhildur og Björgvin byrj-
uðu búskap í Kringlumýrinni þar
sem verslunarmiðstöðin Kringlan
stendur nú, en festu síðar kaup á
landspildu í Selásnum, þar sem
Árbæjarsundlaug stendur í dag.
Þar stunduðu þau blandaðan bú-
skap allt þar til Ragnhildur brá
búi 1977. Hún bjó þó áfram þar,
allt til ársins 1987 er Reykjavík-
urborg keypti landið.
Ragnhildur var jarðsungin frá
Fossvogskapellu 27. júní.
sviði heilsugæslu
innan Bandaríkja-
hers. Þau voru trú-
lofuð um tveggja
ára skeið, 1942–
1944, og hinn 22.
apríl 1943 fæddist
þeim dóttirin Krist-
ín J. Helena Green.
Crystal var síðar
sendur til Norm-
andí árið 1944 og
þaðan austur til
Kóreu þar sem
Bandaríkjamenn
háðu Kóreustríðið.
Á síldarárunum vann Ragnhild-
ur á Siglufirði og þar kynntist hún
lífsförunaut sínum, Björgvini Leó
Gunnarssyni, f. 8. sept. 1913, d. 4.
júlí 1964, og gengu þau í hjóna-
band árið 1948.
Dóttir Ragnhildar, Kristín J.
Helena Green, á þrjú börn. Henn-
ar maður Þorgrímur A. Guð-
Nú er hún amma mín og jafn-
framt fósturmóðir, Ragnhildur G.
Bótólfsdóttir, horfin á braut. Það
skarð er svo stórt að ég á enn erfitt
með að gera mér grein fyrir því á
þessari stundu, þegar svo skammt
er liðið frá missi mínum. Og þótt ég
hafi um tíma vitað hvert stefndi er
allt annað að upplifa það. En eitt
veit ég, ég ætla að minnast hennar
eins og hún var meðan hugur henn-
ar var skýr.
Hennar síðustu orð við mig voru:
„Er þér kalt Leó minn,“ þegar ég
klappaði henni á handlegginn og
kyssti hana á ennið. Þarna lá hún,
89 ára gömul, með nánast engar
eigur í kringum sig, búin að missa
annan fótinn og alein í ópersónu-
legu sjúkraherbergi. Og það eina
sem hún hugsaði um var hvernig
mér liði, og var það ekki einmitt
svona sem hún var. Alltaf að hugsa
um og hjálpa öðrum, hvort heldur
það voru menn eða málleysingjar.
Hennar líf snerist um að annast um
aðra, hvort heldur það voru við
börnin eða kindurnar hennar, hund-
arnir, kettirnir, fuglarnir eða fisk-
arnir. Ekki það að hún tæki dýrin
fram yfir okkur börnin.
Hún var mér ímynd góðmennsku.
Ég hef aldrei kynnst manneskju
sem lagði eins mikið á sig fyrir aðra
og hún amma mín. Aldrei tamdi
hún sér neina ósiði, hún hvorki
reykti né drakk nokkurn tíma á
lífsleiðinni. Stundum sagði hún: „Ef
ég fæ nú vinning á happdrættismið-
ann skal ég gefa þér eitthvað fal-
legt,“ eins og þess hefði þurft.
Reyndar gaf hún alla peninga sem
hún eignaðist frá sér til okkar ætt-
ingjanna. Hún hafði óskaplega
gaman af því að horfa á sjónvarpið
og fara í bíó með dóttur sinni. Eins
þótti henni gaman að hlusta á lög í
útvarpinu og tók þá gjarnan upp á
spólur lög sem hún var hrifin af.
Þótt hún væri ekki rík af fé gat hún
alltaf gert sér að góðu það sem hún
hafði.
Ragnhildur giftist einu sinni og
var gift í 19 ár þar til maður hennar
lést. Hann hét Björgvin Leó Gunn-
arsson og var sjómaður á farskip-
um. Saman voru þau með búskap,
kindur, hesta, hænsni, að ógleymd-
um hundunum og köttunum. Þau
voru svo heppin að hafa sameig-
inleg áhugamál í hjónabandi sínu,
hún hélt svo áfram búskapnum í
Selásnum þegar maður hennar lést,
í hann fór tími hennar og uppeldið
á okkur krökkunum. Ég hef verið
spurður að því hvernig það sé að
alast upp föðurlaus og móðurlaus
og ég svara því að það skipti ekki
máli, því hún amma mín var á við
tvo. Eini missir minn er hún.
Guð almáttugur varðveiti hana og
launi allt það góða sem hún gerði á
lífsleiðinni. Amma mín eignaðist
eina dóttur, Kristínu J. Helenu
Green, sem eignaðist Þórhildi S.
Þorgrímsdóttur og Þorbjörgu K.
Þorgrímsdóttur og mig.
Hjá ömmu minni var gott að vera
og alltaf átti hún huggunarorð og
lausn á hverjum vanda. Hún var
ekki rík af fé, en því meir af mann-
gæsku. Hvíldu í friði elsku amma
mín og megi Guð varðveita þig um
alla eilífð.
Ragnar Leó K. Jusic.
RAGNHILDUR
GUÐMUNDA
BÓTÓLFSDÓTTIR
Morgunblaðið birtir minningargreinar alla útgáfudagana.
Skil Minningargreinar skal senda í gegnum vefsíðu Morgunblaðsins: mbl.is
(smellt á reitinn Morgunblaðið í fliparöndinni – þá birtist valkosturinn „Senda
inn minningar/afmæli“ ásamt frekari upplýsingum).
Skilafrestur Ef birta á minningargrein á útfarardegi verður hún að berast fyr-
ir hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á föstudegi ef útför er á mánudegi eða
þriðjudegi). Ef útför hefur farið fram eða grein berst ekki innan hins tiltekna
skilafrests er ekki unnt að lofa ákveðnum birtingardegi. Þar sem pláss er tak-
markað getur birting dregist, enda þótt grein berist áður en skilafrestur renn-
ur út.
Lengd Minningargreinar séu ekki lengri en 2.000 slög (stafir með bilum -
mælt í Tools/Word Count). Ekki er unnt að senda lengri grein. Hægt er að
senda örstutta kveðju, HINSTU KVEÐJU, 5-15 línur, og votta þeim sem kvadd-
ur er virðingu sína án þess að það sé gert með langri grein. Ekki er unnt að
tengja viðhengi við síðuna.
Minningargreinar