Morgunblaðið - 21.09.2008, Qupperneq 23

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 21. SEPTEMBER 2008 23
M
yndlistarnámið hef-
ur gefið mér mikið
þegar. Ég ráðlegg
þeim sem hyggja á
nám í þeim fræð-
um erlendis að skoða skólann sem
ég valdi, City and Guilds of Lond-
on Art School. Hann var fyrir
nokkru kosinn í hóp þriggja bestu
myndlistarskóla Englands,“ segir
Arnar Snær Davíðsson.
Lengi hefur verið lenska að Ís-
lendingar legðu leið sína til út-
landa til að læra og forframast.
En nú hefur þetta orðið erfiðara
að undanförnu vegna þess hve
krónan hefur fallið og námslánin
orðið rýrari í reynd að sama
skapi.
„Því er ekki að neita að þetta er
að verða erfiðara, það á sér-
staklega við um framfærslulánið,“
segir Arnar Snær, sem ásamt
unnustu sinni, Bryndísi Helgadótt-
ur leiklistarnema, er búsettur á
Englandi. Arnar hefur verið við-
loðandi tónlist undanfarin tíu ár,
m.a. í hljómsveitinni Soðinni fiðlu.
„Þar var ég söngvari og gít-
arleikari á móti Agli Tómassyni.
Lengi var ég líka bassaleikari í
hljómsveitinni Vinyl,“ segir Arnar
Snær.
Bryndís hefur líka komið við
sögu í sönglist og starfað sem
módel.
„Við búum í Sidcup sem er á
landamærum London og Kent.
Ég er að taka BA-gráðu í list-
málun og að hefja mitt annað ár í
fyrrgreindum skóla en Bryndís er
á þriðja ári í Rose Bruford-
leiklistarskólanum. Skólinn hennar
er í sjö mínútna göngufæri frá
heimili okkar en ég þarf að fara
með lest 55 mínútur hvora leið,
skólinn minn er í Kennington.“
– En hvað kom til að þú snerir
frá tónlistinni og fórst í myndlist?
„Mér finnst mér tveir vegir sér-
lega færir; tónlistin og myndlistin,
og fannst ég búinn að eyða tals-
vert löngum tíma í hið fyrrnefnda.
Reyndar er þetta spurning um
hvert fólkt beinir sinni listrænu
orku,“ segir Arnar.
Það stingur í hjartað...
En hvernig líkar honum að fara
úr hringiðunni inn í námsferil af
þessu tagi?
„Það var frekar erfitt. Ég hafði
ekki verið í námi í ein sjö ár og
það var virkilegt átak að fara að
skrifa ritgerðir á ný. Að öðru leyti
hefur þetta verið gott, það er
gaman að mála.
Reyndar valdi ég þennan skóla
af því að mér finnst hann halda í
gamlar hefðir. Ég settist við tölv-
una og byrjaði að „gúgla“ og nið-
urstaðan varð sú að mér leist
langbest á þennan skóla því
áherslurnar þar eru mér að skapi.
Mér finnst Listaháskóli Íslands
einblína um of á hugmyndir lista-
manna en ekki handbragðið sem
slíkt. Það er eins og Pablo Picasso
sagði: „Til þess að brjóta regl-
urnar þarftu að kunna þær.“
– Hvað ertu að mála?
„Fyrsta árið fór í að gera mis-
tök og kennararnir gera ráð fyrir
slíku, maður klífur ókleifa veggi.
Mest er áherslan á að við njörvum
okkur ekki alltof mikið niður held-
ur prófum allar leiðir og gerum
tilraunir með öllum mögulegum
efnum og miðlum.
Skólinn er í gamalli og fallegri
byggingu þar sem lekur sum-
staðar en það gerir umhverfið
bara rómantískara. Þarna hefur
lengi verið skólahald en þessi
myndlistarskóli var stofnaður 1938
og er rekinn af styrkjum og skóla-
gjöldum eingöngu. Skólinn er
einkarekinn og því eru skólagjöld-
in nokkru hærri en gengur og ger-
ist í skólum sem eru ríkisreknir.
En þarna veit maður þó í hvað
peningarnir fara og ég sé ekki eft-
ir krónu af því sem ég hef látið af
hendi í þetta nám. Peningarnir
fara í kennsluna og þarna eru
miklu fleiri kennsluráðgjafar en
gerist í öðrum skólum. Í hverju
sex vikna verkefni gat ég leitað
ráða hjá fjórum ráðgjöfum sem
allir eru starfandi listamenn og
vita hvað þeir segja. Til að komast
inn í þennan skóla þarf maður að
vera góður í handverkinu auk ann-
ars.“
– En er dýrt að búa á þessu
svæði?
„Já, bæði að borða, borga leigu
og fara á milli. Við erum þó hepp-
in að því leyti að leigan í Sidcup
er miklu lægri en í miðborg Lond-
on – og bara annað okkar á dag-
legt erindi inn í borgina. En ég er
með sérstakt skólalestarkort, það
er gert vel við námsmenn þarna.“
– Saknar þú ekki tónlistarinnar?
„Jú, ég geri það. Það stingur í
hjartað að sjá einhvern annan
uppi á sviði en sjálfan sig, ég fer
því sjaldan á tónleika. Ég fer hins
vegar töluvert í leikhús með kær-
ustunni.“
– Hvað áttu langt í land með
námið?
„Þetta er þriggja ára nám þann-
ig að ég verð þarna í vetur og
næsta vetur. Svo ætla ég að reyna
fyrir mér í listaheimsborginni
London og sjá til. Líklega verð ég
þó með sýningu hérna heima að
námi loknu.
Ég sakna svo sem einskis héðan
að heiman nema dóttur minnar,
Heiðar Önnu, hennar sakna ég
mikið. Hún er átta ára og býr á
Laugum í Þingeyjarsýslu hjá móð-
ur sinni. Eigi að síður er það svo
að heimili manns er þar sem til-
gangur lífsins er.“ gudrung-
@mbl.is
Tveir vegir færir og annar valinn
Stundum tekur fólk
krappa beygju. Það
gerði Arnar Snær Dav-
íðsson. Hann sagði Guð-
rúnu Guðlaugsdóttur
frá umskiptum sínum
úr tónlist yfir í myndlist-
arnám í London.
Í HNOTSKURN
»Arnar Snær er 31 árs,fæddur í Kópavogi og bjó
þar lengst af. Hann hefur spil-
að inn á hljómdiska og tekið
þátt í fjölmörgum tónleikum á
Íslandi og líka erlendis.
»Afi Arnars var Pálmar Ís-ólfsson, bróðir Páls org-
elleikara og tónskálds. Pálmar
var tónlistarmaður og eft-
irsóttur píanóstillingamaður
enda með „einstaklega gott
tóneyra“ að sögn afabarnsins.
Morgunblaðið/Valdís Thor
Listnemar Bryndís Helgadóttir og Arnar Snær Davíðsson sem er í myndlist í London eftir viðburðarík ár í tónlistarheiminum hér.
Þ
að var yfirveguð
ákvörðun hjá Bryndísi
Helgadóttur að læra
leiklist í London, hjarta
leikhúslífsins.
„Það hefur alltaf verið í mér
áhugi á leiklist, allt frá því að ég
fór barn með foreldrum mínum að
sjá sýningar. Einnig var ein elsta
vinkona mín dóttir Þórunnar El-
ísabetar Sveinsdóttur bún-
ingahönnuðar, með þeim mæðgum
fór ég oft í leikhús,“ segir Bryndís.
„Ég varð snemma gagntekin af
töfrum leikhússins en var ekki
endilega með neinar hugmyndir
um að læra leiklist, það var líklega
leyndur draumur,“ bætir hún við.
Hún kveðst hafa einbeitt sér frá
barnæsku að tónlist, lært á fiðlu og
píanó.
„Lengi vel einblíndi ég líka á
sönginn og endaði í FÍH. Þar var
ég í hátt í sex ár og lærði söng,
bæði klassískan söng og djasssöng.
Ég var í Kvennaskólanum í
Reykjavík og á fjórða og síðasta
ári mínu þar tók ég þátt í uppsetn-
ingu á leikritinu Strætið eftir Jim
Cartwright. Það var mín „prufu-
keyrsla“ á því hvort áhugi minn á
leikhúsi myndi kvikna að því marki
að ég myndi vilja leggja leiklist
fyrir mig. Svo reyndist vera.
Mamma vinkonu minnar benti mér
á Rose Bruford, þaðan sem sonur
hennar Sigurður Hrannar Hjalta-
son var að útskrifast sem leikari
um þær mundir. Rose Bruford er
ríkisrekinn skóli og var nýlega val-
inn í hópi þriggja bestu sem slíkur
í leiklist.
Ég sótti um skólavist þarna, tók
einhverja „mónologa“, annan úr
nútímaverki og hinn frá Shake-
speare og fór með þetta við inn-
tökuprófið. Og þetta gekk. Haustið
eftir var ég komin til Lundúna.
Arnar Snær kom með mér í byrjun
en fór svo heim og vann þar til
þess að komast í myndlistarnám í
London síðar.“
Er þetta skemmtilegur skóli?
„Já, þetta er æðislegur skóli og
satt að segja eru menn hér hrifnir
af Íslendingum, enda eru hér land-
ar við nám á ýmsum stigum skól-
ans. Það er notalegt að hafa sitt
fólk hér og geta hist og spjallað við
og við.“
Hvaða form leiklistar heillar þig
mest?
„Ég er í sígildri leiklist, það er
ekki ósvipað því sem kennt er við
Listaháskóla Íslands. En ég er með
opinn huga og vil gjarnan prófa
mig áfram, bæði í sjónvarps- og
kvikmyndaleik, og líka sviðsleik.
Hvað verður kemur í ljós þegar
ég útskrifast í vor,“ segir Bryndís.
Líklega leyndur draumur
Í HNOTSKURN
»Bryndís Helgadóttir erfædd 20. febrúar 1986.
Hún ólst upp í Þingholtunum
og á einn bróður, Baldur, sem
var að taka mastersgráðu í
teikningu frá háskóla í San
Francisco.
»Bryndís segist elska tónlistog ætla að stunda hana
jafnframt leiklistinni. Hún
kveður Arnar Snæ elda góðan
mat og þau hafi bæði mikinn
áhuga á öllu sem telst til skap-
andi áhugamála.
Þín hjartans þrá,
veistu hver
hún er?
Bókin er komin
í verslanir
Upplýsingar og pantanir
www.upptok.com
upptok@gmail.com
sími 698 9952
Hildur H. Karlsdóttir