Morgunblaðið - 21.09.2008, Qupperneq 43

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 21. SEPTEMBER 2008 43
✝ Benedikt ReynirValgeirsson
fæddist í Reykjavík
30. maí 1941. Hann
lést á Líknardeild
Landspítalans í
Kópavogi 22. ágúst
2008.
Foreldrar hans
voru Jón Valgeir
Guðmundsson, vöru-
bifreiðastjóri og síð-
ar birgðavörður hjá
Vita- og hafnamála-
stofnun, frá Múla við
Suðurlandsbraut, f.
19. janúar 1920, d. 8. mars 2002, og
Unnur Ragna Benediktsdóttir hús-
móðir, f. í Reykjavík 7. október
1922.
Systir Benedikts er Guðríður
Þorbjörg, f. 24. ágúst 1946, gift
Gunnari Birgi Gunnarssyni, f. 9.
nóvember 1943.
Hinn 23. ágúst 1961 kvæntist
Benedikt Ragnheiði Huldu Karls-
dóttur frá Neðri-Torfustöðum í
Miðfirði, V-Hún., f. 13. mars 1943.
Foreldrar hennar voru Karl Krist-
Hann lærði bifvélavirkjun í Iðn-
skólanum í Reykjavík og hjá Vega-
gerð ríkisins. Hann hlaut meistara-
réttindi og vann í nokkur ár við iðn
sína. Hann starfaði sem kranamað-
ur við hafnargerð víða um land hjá
Vita- og hafnamálastofnun. 1967
hóf hann rekstur eigin vörubíls og
keyrði hjá Vörubílastöðinni Þrótti í
yfir aldarfjórðung. Einnig keyrði
hann mikið fyrir Vita- og hafna-
málastofnun og þjónustaði vita og
hafnir um allt land. Í nokkur ár var
hann verkstjóri hjá þeirri sömu
stofnun og vann m.a. að viðhaldi
vita um allt land. Síðustu árin var
Benedikt vagnstjóri hjá SVR.
Hann stundaði hestamennsku í
mörg ár og var mikill dýravinur.
Áhugamál hans voru mörg m.a.
göngu- og hjólreiðatúrar, steina-
söfnun, tónlist, dans og þau hjónin
stunduðu saman ferðalög innan-
lands og utan. Fyrir nokkrum ár-
um eignuðust þau húsbíl og ferð-
uðust mikið um á honum m.a. með
Flökkurum.
Benedikt var jarðsunginn í kyrr-
þey 5. september sl.
jánsson, húsvörður
frá Breiðabólsstað á
Fellsströnd, f. 2. jan-
úar 1898, d. 23. mars
1961, og Guðrún Að-
alheiður Benedikts-
dóttir frá Neðri-
Torfustöðum í Mið-
firði, húsmóðir, f. 27.
janúar 1912, d. 7. des-
ember 1981.
Dætur Benedikts
og Huldu eru tvær.
Unnur Ragna, f. 16.
júní 1962, gift Guð-
mundi Ingimund-
arsyni, f. 8. nóvember 1956. Þeirra
börn eru Benedikt Karl, f. 13. apríl
1987, Guðrún Hulda, f. 9. janúar
1989, unnusti hennar er Helgi Rafn
Hróðmarsson, f. 2. maí 1987, og Jón
Valgeir, f. 26. janúar 1991. Benný
Hulda, f. 25. september 1972, gift
Guðmanni Ísleifssyni, f. 27. janúar
1970. Synir þeirra eru Ísleifur, f.
31. júlí 1996, og Hafsteinn, f. 25.
apríl 2002.
Benedikt ólst upp í Laugarnes-
hverfinu og gekk í Laugarnesskóla.
Þegar ég sest niður að skrifa nokk-
ur kveðjuorð til sonar míns, þá flýgur
hugurinn. Ég hugsa um hvað ég átti
góðan son sem allt vildi gera fyrir
mömmu sína og allt sitt fólk. Hér sit
ég ein á rúmi mínu og hugsa um
manninn minn og son sem báðir eru
farnir. Nú er ég tilbúin að fara til
þeirra.
Ég kveð elsku son minn og bið Guð
að vernda konu hans, dætur og fjöl-
skylduna alla. Ég kveð hann með
bæn sem stjúpfaðir minn orti. Ég bið
að heilsa pabba.
Mýktu sjúka og sára und
svo ég ylinn finni
Gef þú mér nú góðan blund
Guð af miskunn þinni.
(Ingþór Sigurbjörnsson.)
Innileg kveðja frá mömmu,
Unni Rögnu Benediktsdóttur.
Elskulegur bróðir minn hefur
kvatt þetta jarðlíf langt fyrir aldur
fram. Mér er það huggun harmi gegn
að hugsa til orða hans í sumar þegar
hann sagði af æðruleysi að hann hefði
vonast til að fá tvö ár enn, en lífið ver-
ið skemmtilegt og hann notið þess.
Við vorum svo heppin að fá að alast
upp í þeim hluta Reykjavíkur sem þá
rúmaði bæði sveitina og þéttbýlið.
Foreldar okkar voru frumbyggjar í
Sigtúninu og var frelsið til athafna í
leik og gleði mikið. Þegar við systk-
inin voru börn að aldri fluttu heið-
urshjónin Guðrún Benediktsdóttir og
Karl Kristjánsson í risíbúðina í húsi
foreldra okkar og með þeim einka-
dóttirin Ragnheiður Hulda, þá 6 ára
gömul. Þar með má segja að örlög
bróður míns hafi verið ráðin og eftir
að Hulda flutti, er faðir hennar tók
við starfi húsvarðar í MR, voru ekki
mörg ár liðin þegar tíðar ferðir
Benna á brúna Moskvitsnum sögðu
okkur í hvað stefndi þeirra á milli.
Við systkinin og makar hófum bú-
skap í Sigtúninu. Benni með sína fjöl-
skyldu í risinu og ég í kjallaranum.
Náinn og mikill samgangur var milli
fjölskyldnanna og samvera á ferða-
lögum og í hestamennsku. Benni varð
fljótlega áhugasamur um bíla og náði
að fara ökuferðir einn síns liðs löngu
fyrir bílprófsaldurinn. Setti á sig six-
pensara og púða undir rassinn og
fékk sér bunu á stórum kassabíl sem
stjúpafi okkar átti. Hann hafði yndi af
ferðalögum innanlands sem utan og á
seinni árum eignuðust þau hjón
ferðabíl sem þau skírðu Dalakofann,
nafnið sótt norður í Miðfjörð þar sem
rauð braggabygging með sama nafni
var höfð til dansleikjahalds, en bróðir
minn átti þar rómantískar stundir
með kærustunni.
Benni hafði gaman af glensi og
gamni og var vægast sagt stríðinn.
Má alveg segja að hann hafi verið ögn
hrekkjóttur samanber þegar hann
fullorðinn maðurinn lét sig hafa það
með fótinn í gifsi að príla út um kvist-
gluggann í risinu í Sigtúninu, koma
sér fyrir í rennunni, láta síðan rétta
sér fulla fötu af ísköldu vatni til þess
eins að hella yfir saklausan sóldýrk-
anda sem lá í makindum í grasinu.
Hann var alla tíð sem kletturinn í
fjölskyldunni og gat verið dulur á eig-
in tilfinningar. Hann var mikill verk-
maður og fannst dætrum hans að það
sem pabbi þeirra réði ekki við væri
varla framkvæmanlegt. Benni og
pabbi áttu margt sameiginlegt í starfi
og leik. Báðir áttu og ráku vörubíla,
stunduðu hestamennsku saman og
ekki síst skemmtilega sérvisku, sem
meðal annars fólst í því að ráðast ekki
í nein verk fyrr en í seinni hluta vik-
unnar, helst á föstu– eða laugardegi.
Hann var einlægur dýravinur og
næmur á allt lifandi í umhverfi sínu
og vinmargur. Hann hafði yndi af
dansi og tónlist og var oftar en ekki
með tilbúinn disk til að gauka að syst-
ur sinni.
Systkinaböndin styrktust þegar
við ásamt Huldu okkar sem alltaf hef-
ur reynst mér sem besta systir hlúð-
um að föður okkar á hans síðustu
ævimánuðum og kom þá vel í ljós
andlegur sem líkamlegur styrkur
Benna.
Guð geymi elsku bróður minn.
Guðríður Þ. Valgeirsdóttir
(Gauja.)
Tilkynning um lát góðs vinar er
ekki góð tíðindi. Mér varð mjög um er
Hulda vinkona mín hringdi og tjáði
mér lát Benna.
Kynni mín af Huldu og Benna hóf-
ust fyrir tæpum 50 árum er þau
Hulda voru að draga sig saman, en
við Hulda vorum skólasystur og vin-
konur. Samband mitt við Huldu og
Benna hefur síðan verið eins og órjúf-
andi band. Heimili þeirra í Sigtúni og
fleiri stöðum var alltaf opið fyrir mér
og mínum. Margar voru ferðir farnar
til að láta athuga bíla, eða fá Benna á
mitt heimili til að laga eða athuga
ýmsa hluti, sem framkvæmdir voru
af alúð, og ekkert látið frá sér fara
nema að öruggt væri til notkunar.
Benni var afar bóngóður heim að
sækja en hafði sig lítt eftir að þiggja
frá öðrum. Benni hafði mest allan
sinn starfstíma vinnu við akstur
stórra bíla, og vann til dæmis verk
fyrir Vitamál við að fara með ýmsar
vistir í vita um allt land við ýmsar að-
stæður og oft erfiðar, en ró hans og
einbeitni skilaði honum alltaf að lok-
um í heimahöfn. Vandvirkni hans
vegna frágangs á verkum má lýsa í
einu litlu atviki, en Stefán maður
minn fór eitt sinn með Benna í ferð til
Stykkishólms að sækja vinnuskúra
og fleira dót þangað. Skúrarnir rétt
sluppu á pall vörubifreiðarinnar, og
þótti Stefáni Benni gefa sér dágóðan
tíma við að festa og ganga vel frá far-
angri með ótal tilfæringum, en þá
sagði Benni: betra er að festa vel í
upphafi og þurfa síður að hafa
áhyggjur á leiðinni sem og varð.
Benni og Hulda voru mikið útivist-
arfólk og ferðuðust utan sem innan-
lands mikið í Félagi húsbílaeigenda.
Benni átti til margra ára hesta og
hafði ánægju af. Dýravinir voru þau
hjón bæði. Andleg lína var mjög sterk
milli okkar Benna, og oft kom það
fyrir að ef ég var eitthvað óhress þá
annaðhvort hringdi síminn eða dyra-
bjallan, og var Benni þar á endanum
til að vita hvort ekki væri allt í lagi
hjá mér. Þá var gott að vita að ein-
hver skynjaði stundum óróleikann.
Minni fjölskyldu hafa þau hjón Hulda
og Benni reynst afburða vel í gegnum
tíðina, og ekki síst núna seinni ár eftir
lát Stefáns eiginmanns míns, þakkir
mínar eru miklar því af mörgu er að
taka á löngu tímabili.
Eiginkonu Benna, Huldu, dætrum,
tengdasonum, barnabörnum, móður
og systur sendum við Guðsblessun á
þessum erfiðu tímamótum og veiti
ykkur styrk til góðrar minningar um
frábæran mann á komandi árum.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(Vald. Briem.)
Hafdís B. Hannesdóttir
og fjölskylda.
Benedikt Reynir Valgeirsson
Elsku afi okkar.
Við vitum ekki alveg hvað
við eigum að segja. Fyndinn,
stríðinn og skemmtilegur,
það er afi okkar, besti afi í
heimi. Við eigum bara góðar
minningar um afa í „litla hús-
inu“ sem fór allt of snemma.
Takk fyrir allt, elsku afi
okkar. Við söknum þín.
Abbababb maður!
Sjáumst síðar.
Guðrún Hulda,
Jón Valgeir og
Benedikt Karl.
HINSTA KVEÐJA
✝ Sigurður Sig-urðsson fæddist
í Reykjavík 27. mars
1929. Hann lést á
Hrafnistu í Hafn-
arfirði hinn 27. júlí
síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
Sigurður Sigurðs-
son, útgerðarmaður
og skipstjóri í
Reykjavík, f. 20.
júní 1891, d. 9. júní
1943, og Ágústa
Jónsdóttir hús-
móðir, f . 19. feb.
1893, d. 27. ágúst 1991. Systkini
Sigurðar eru: Sigríður, f. 30. maí,
1920, d. 12. feb. 2001, maki Helgi
J. Sveinsson, f. 7. nóv. 1918, d. 22.
júní, 1999; Þórarinn Ingi, f. 4. apr-
íl, 1923, d. 28. ágúst 1999, maki
Sjöfn Guðmundsdóttir, f. 17. maí,
1935; Jón Gunnar, f. 14. júlí, 1924,
maki Oddný Sigríður Jónsdóttir,
f. 28. okt. 1926, d.
20. apríl, 2007; Vil-
borg, f. 21. apríl,
1926, d. 22. nóv-
ember, 1974, maki
Gunnlaugur B.
Björnsson, f. 27.
júlí, 1917, d. 21. des.
1990; og Ásgeir, f.
27. mars, 1929,
maki Sveinveig
Guðmundsdóttir, f.
22. des. 1942.
Sigurður kvænt-
ist 27. mars 1982
Guðbjörgu Há-
konardóttur, f. að Rauðkolls-
stöðum á Snæfellsnesi, 11. júní,
1925, d. 22. des. 1995.
Sigurður ólst upp í Reykjavík
og bjó þar mestan hluta ævinnar.
Hann vann almenna verkamanna-
vinnu til sjós og lands.
Útför Sigurðar fór fram í kyrr-
þey 31. ágúst.
Móðurbróðir minn Sigurður eða
Siggi frændi, eins og hann var gjarn-
an kallaður, var vesturbæingur. Á
fjórða tug síðustu aldar byggði Sig-
urður faðir hans veglegt þriggja
hæða steinhús á Túngötunni. Sigurð-
ur eldri var togaraskipstjóri og dvaldi
langdvölum á sjónum, m.a. á Græn-
landsmiðum. Hann féll frá á besta
aldri þegar Siggi var 14 ára. Sjó-
mennskan gerði honum ókleift að
taka virkan þátt í uppeldi barnanna
og féll það því mest í hlut móðurinnar.
Þó var Sigurður eldri talsvert meira í
landi síðustu æviárin vegna starfa í
bæjarstjórn Reykjavíkur. Systkinin
voru sex og var Sigurður yngstur
ásamt Ásgeiri tvíburabróður sínum.
Nokkru eftir að faðir hans féll frá
fluttist Ágústa móðir hans á Haga-
melinn og bjó Siggi hjá henni næstu
áratugina. Í húsinu bjuggu einnig for-
eldrar mínir og þess vegna þekkt-
umst við Siggi náið. Hann var grúsk-
ari, hugsaði margt og tók sér ýmislegt
fyrir hendur. Hann gerði upp gamla
bíla, safnaði frímerkjum og ýmsu sem
vakti forvitni. Ýmis hugtök er lutu að
frímerkjum og söfnun þeirra hafði
hann á hraðbergi. Hann talaði um
„fírblokkir“, að eiga seríur „komp-
lett“ og um ástand takka á frímerkj-
um. En honum gat snúist hugur varð-
andi áhugamálin, skyndilega misst
áhugann og selt frímerkjasafnið. Ári
seinna tók hann kannski upp þráðinn
af sama eldhug og fyrr. Þetta hvik-
lyndi einkenndi hann alla tíð. Hann
sinnti áhugamálum sínum í skorpum
með hléum inn á milli og sama gilti
um vinnu. Siggi var hörkuduglegur
þegar hann vildi það við hafa. Hann
var drengur góður, mannblendinn en
ekki allra, barngóður, heiðarlegur og
snyrtilegur til fara. Konu sinni Guð-
björgu eða Stellu reyndist hann ávallt
vel en hún greindist með MS-sjúdóm
og þurfti á mikilli umönnun að halda
og fékk hana m.a. frá Sigga. Lífs-
hlaup hans var nokkuð erfitt og
kannski dæmigert fyrir þá sem minna
mega sín í þjóðfélaginu. Framan af
naut hann góðs af sterkri móður sem
studdi hann með ráðum og dáð og
veitti honum nauðsynlegt athvarf á
heimili sínu. Einnig hafði hann sjálfur
til að bera einstakan dugnað og æðru-
leysi. Þetta voru hans aðalsmerki.
Siggi kærði sig lítt um veraldleg
gæði. Síðustu æviárin bjó hann á
Hrafnistu í Hafnarfirði. Þar hafði
hann þakherbergi undir súð, með
glugga til himins. „Það er stutt upp“
sagði hann hann og kímdi. Hann af-
þakkaði öll tilboð um flutning og var
sáttur við aðstæður sem flestum
myndu finnast óviðunandi. Þörf hans
fyrir að vera sinn eigin herra, út af
fyrir sig var sterkari en þörf fyrir
góðar ytri aðstæður. Á þessum síð-
asta hluta lífsleiðarinnar naut hann
góðs stuðnings Ásgeirs bróður síns og
Lillu, eiginkonu hans sem starfar á
Hrafnistu. Sú hjálp skipti sköpum.
Siggi skilur eftir sig góðar og marg-
brotnar minningar. Samfylgdina
þökkum við nú á kveðjustund.
Jóhann Helgason.
Sigurður Sigurðsson
✝
Ástkær faðir okkar, stjúpfaðir, tengdafaðir og afi,
NÍELS KRÜGER
skipasmiður,
Byggðavegi 136a,
Akureyri,
lést miðvikudaginn 10. september.
Útför hans fer fram frá Akureyrarkirkju mánudaginn
22. september kl. 13.30.
Kristjana Krüger Níelsdóttir, Sigurður Pálmi Randversson,
Haraldur Krüger, Bryndís Benjamínsdóttir,
Þorsteinn Krüger, Guðrún Heiða Kristjánsdóttir,
Auður Stefánsdóttir, Herbert B. Jónsson
og afabörnin.
✝
Móðir okkar,
ARNÞRÚÐUR GUNNLAUGSDÓTTIR
frá Eiði á Langanesi,
fyrrum húsfreyja á Hallormsstað,
andaðist að kvöldi þriðjudagsins 16. september.
Útför hennar verður gerð frá Egilsstaðakirkju
laugardaginn 27. september kl. 13.00.
Börnin.
✝
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar og afi,
ÞORLÁKUR SÆVAR HALLDÓRSSON
barnalæknir,
lést föstudaginn 19. september.
Sigrún Erla Skúladóttir,
Dóra Soffía Þorláksdóttir,
Linda Sif Þorláksdóttir
og barnabörn.