Sjómannablaðið Víkingur - 01.10.1984, Síða 34

JóhannMár
Guömundsson
Þeir fóru laumulega
og þokuöu sér
saman meöan þeir
helltu útí glösin og
sættu færis þegar
maöurinn viö
skenkinn sneri sér
undan.
34 Víkingur
PETER KLATT
Sagan afPeterKlattsegir frá atburöum sem geröustíReykjavík fyrirall mörgum árum
og voru þá mikiö á síöum dagblaöanna. Vafalaust eru þeir margir, sem muna eftir
stroki kokksins á Erfurt, og því fjaörafoki sem þaö olli. Höfundur sögunnar kynntist
Peter Klatt talsvert og kemur reyndar viö söguna og kallar sig þar „Kommúnistann".
Söngkonuna meö þjörtu augun kannast sjálfsagt ýmsir glöggskyggnir lesendur viö
og sömuleiöis munu margir kannast viö þraginn á skemmtanalífinu, eins og honum er
lýstí sögunni.
Vetrarsvalinn kom á móti Peter Klatt þegar
hann kom upp á þilfarið. PeterKlatt var matsveinn
á togaranum Erfurt frá Rostock og hafói haft
svínakjöt í matinn fjóröa daginn í röö. Hann sá
borgina framundan og fjöllóttaróbyggöirtil vinstri,
allar hvítar af snjó. í slíku landi hlaut að ríkja frelsi
og mönnum hlutu að standa dyr opnar. Peter Klatt
horföi á sólina hniga i vestri. Hann átti frí eftir
klukkan sjö. Þaö var skammdegi og Peter Klatt
varö hugsaö til þess aö þaö voru fimm dagar til
jóla. Veöriö var lygnt og sléttur sjór og hafiö rann
saman viö snjóinn yfir landinu.
Þeir höföu veriö á Dohrnbanka viö Graenland en
ekki fiskaö sérlega vel og svo kom upp bilun í vél-
inni og skipstjórinn ákvaö aö stíma til Reykjavikur.
Líklega yröu þeir þar í nokkra daga og myndu
halda jólin aftur á útleiö. Peter Klatt stóö á þilfar-
inu á meöan þeir biöu eftir hafnsögubátnum og
horföi á borgina og sá Ijósin kvikna eitt af ööru
þegar rökkriö féll yfir.
Þegar Peter Klatt steig upp á þryggjuna
skömmu fyrir klukkan átta þótti honum gott aö
hafa fast land undir fótum. Miklu þægilegra en
vagga á sjónum og vita sig króaöan af á skipinu
og komast ekkert. Hann gekk upp frá höfninni eftir
aö hafa sett á sig staöhætti og vissi aö þetta var
ekki svo stór fiskimannabær aö þar væri hætta á
aö villast. Peter Klatt sló því föstu aö þaö mundi
vera stutt i eitthvert sentral eins og íöörum slíkum
plássum, sentral sem byöi upp á öl og félagsskap.
Hann sá þrönga götu milli hárra steinhúsa sem
voru meö litlum líflausum gluggum og flötum þök-
um. Peter Klatt tók stefnu inn á milli húsanna og
þaö voru engar gangstéttir en malbikiö náöi á milli
þeirra. Hann sá aö annaö stórhýsiö var byggt í
vinkil og hann sá inn malbikaö portiö og að þaö
voru svalir umhverfis þaö meö háum handriöum.
Hann hélt áfram og gatan breikkaöi og þetta var
gamall bæjarhluti meö lágreistum verslunarhús-
um meö útstillingu í gluggum, sem höföu veriö
stækkaðir þar til þeir náöu yfir alla húshtiöina.
Peter Klatt kom aö þvergötu þar sem var umferö
og fór yfir hana. Á þessum tíma kvöldsins fara
stræti borgarinnar aö vakna til lífsins eftir dálítiö
hlé og Peter Klatt sá fáeina leigubíla standa iröö-
um á plani sem var til hægri handar og hann fylgd-
ist meö því aö þeir voru kallaöir burt einn og einn
meö dálitlu millibili. Peter Klatt sá hóp af fólki
koma hlaupandi í veg fyrir umferöina og yfir göt-
una og fylla tvo leigubíla. Þaö var hávaöasamt og
mjög kátt. Hann hélt áfram og yfir næstu þvergötu
sem virtist vera mikil umferöaræö svo honum datt í
hug aö hann hlyti aö fara aö nálgast fyrirheitna
landiö. Hann gekk yfir bílastæöiö ogsáaö borgar-
hverfiö afmarkaöist af nokkrum háhýsum sem
stóöu viö götu meö tveim akreinum. Peter Klatt
tók stefnu meö umferöinni og allt í einu kom hann
aö hurö meö stóru skilti sem á stóö Expressó og
hann stoppaöi. Dyrnar voru opnaöar afmanni sem
var aö fara út og Peter Klatt sá inn í kjallara með
rauöri birtu og heyröi lága tónlist. Hann gekk niöur
fjórar tröppur og steig inn fyrir. Beint á móti var
diskur meö vélum og margs konar kútar og könn-
ur sem framleiddu mismunandi drykkjarföng.
Borö til beggja handa meöfram veggjum og fólk
viö sum, og steindir gluggar. Hann heyröi að þaö
var töluö þýska viö eitt boröiö og staönæmdist og
litaöist um. Þar sátu tveir menn á sama aldri og
hann sjálfur og þeir höföu fariö i sparífötin. „Ein
Deutscher", sagöi hann. Þeir jánkuöu og bentu
honum aö setjast og annar sagöi „Ertu nýkominn
til Islands?" „Ég er á þýskum togara, sem kom
hingaö ídag", sagöi PeterKlatt, „hvaö geturmaö-
ur keypt sér hér?" Þeir hlógu. — Bara öl með
tveim prósentum og kókómalt.
Peter stóö upp og fór aö skenkinum. Hann
keypti sér flösku af pilsnernum meö tveimurprós-
entum. Þegar hann kom til baka spurði hann hvort
hann mætti sitja hjá þeim áfram og annar gaf
meira pláss meö því aö færa sig. Hann sagöist
heita Lothar Franz og vera Austurríkismaöur og
vera aö flækjast um. „En nær endamörkum
heimsins fer ég ekki", sagöi Lothar Franz. Þeir
supu á bjórnum og þaö kom í Ijós aö þeir áttu
flösku undir boröinu. Þaö var Negraromm og á
miöanum á flöskunni var mynd af stúlku sem var
aö dansa Húla Húla undir tré. Þeir fóru laumulega
og þokuöu sér saman meöan þeir helltu út í glösin
og sættu færis þegar maöurinn viö skenkinn sneri
sér undan. „Best aö hafa þaö sterkt", sagöi Lothar