Sjómannablaðið Víkingur - 01.10.1984, Side 77

mætti til með að fara og athuga þetta nánar.
Hann iét það gott heita svo framariega sem ég
héti þvíað skaffa sér vísu þegar ég kæmi aftur.
Ég hét því og dreif mig upp á uppfyllinguna og
þaðan yfir í fjörukrikann fyrir framan hótel
þeirra Imslandshjóna Mörtu og Kristjáns. Þar
nam ég staðar við gamlan tunnufleka sem var
að mestu kominn á kaf í sandinn en hafði ein-
hverntímann borið uppi tæki til að berja niður
staura í bólverk. Ég horfði á þá leikbræðurna
nálgast. Yfir förþeirra varsamskonar stemning
og í kvikmyndinni þegar Hillary og Tenzing
komu til baka frá því að sigra fjallið Everest.
Lúlli, Gísli og Ingólfur voru að koma frá því að
sigra skötuselinn. Þeir drógu hann að flekanum
og snöruðu honum upp á hann.
Ég mátti til með að vera dálítið dónalegur og
sagði:
,,Aldrei á minni lífsfæddri ævi hef ég séð
stærri marhnút. “
Þeir horfðu á mig eins og ég væri sjálfur
marhnútur.
,,Þetta er skötuselur, “ sagði Ingólfur.
,,Já, þetta er hann Skötti karlinn," sagði Gísli
og klappaði Skötta á kollinn.
Ég spurði hvernig þeir hefðu náð honum.
„Við náðum honum í þara þak við stein,"
sagði Gísli. ,,Sá var Ijótur þegar hann gapti.
Lúlli hrökk við. “
,,Þið hrukkuð líka við,“ sagði Lúlli. ,,Ég tók í
sporðinn á honum. “
„ Var hann lifandi?"
,,Já, alveg sprell."
„Hann hefði getað drepið ykkur. “
,,Já,“ sagði Gísli, ,,en við urðum á undan.
Dúndruðum hnullungi í hausinn á honum. “
,,Þá var hann búinn að gapa þrisvar," sagði
Ingólfur.
„Það var svakalegt," sagði Lúlli.
,,Má bjóða þér að sjá hann gapa?“ spurði
Gísli.
,,Já,“sagðiég.,,Mikið væruðþið vænirefþið
vilduð lofa mér að sjá hann gapa. “
Þeir glenntu sundur skoltana á Skötta. Full-
orðinn maður hefði getað rekið höfuðið upp í
hann. Tennurnar voru oddhvassar og ægilegar
og eintómar skögultennur íþokkahót. Mér kom
í hug hin fræga áletrun á infernóinu hjá Dante:
„Gefið upp alla von, þið sem hér inn gangið. “
„Svakalegt, “ sagði ég.
„Samter þetta ekkertað marka," sagði Gísli.
„Nei, ekkert að marka," sögðu Lúlli og
Ingólfur.
„Ekkert að marka?"
,,Ekki núna,“ sagði Gísli.
,,Af hverju ekki?“
„Afþvíað núna erhann dauður," sagði Gísli,
,,steindauður. “
Að svo mæltu skellti hann saman skoltunum
á Skötta.
Hænsnahópur hafði verið að prómenera um
fjöruna, og eins og við var að búast um svo
fróðleiksfúsa fugla þyrptust þau nú að til að
skoða Skötta, horfðu á hann til skiptis með
hægra og vinstra auga og hölluðu heimspeki-
lega undir flatt. Og þegar þeir félagar veltu
Skötta á bakið urðu hænsnin eftirvæntingarfull
og gögguðu lágt.
,, Við ætlum að slægja hann,“ sagði Gísli.
Skýringin var auðvitað ætluð áhorfendum,
mér og hænsnunum. En Ingólfur sagði:
„Nei. Við ætlum að skera hann upp. “
„Já, “ sagði Gísli, „skera hann upp. “
„Nei,“ sagði Lúlli. ,,Við ætlum að kryfja
hann."
„Já," sögðu Gísli og Ingólfur, „kryfja hann. “
Þeir horfðu á kviðinn á Skötta og voru aka-
demískir á svipinn.
„Þetta fer að verða spennandi," sagði ég.
Hænsnin kinkuðu kolli.
Aftur á móti stóð æðarkolla í flæðarmálinu
Hænsnahópur haföi
veriö aö prómenera
um fjöruna, og eins
og viö var aö búast
um svo fróöleiksfúsa
fugla þyrptustþau
nú aö til aö skoöa
Skötta, horföu á
hann til skiptistmeö
hægra og vinstra
auga og hölluöu
heimspekilega
undurflatt.
Víkingur 77