Sjómannablaðið Víkingur - 01.10.1984, Blaðsíða 79

Hann Skötti
og hann tók magann úr Skötta, og það verð ég
að segja að enda þótt fiskur þessi væri býsna
Ijótur útvortis var hann ennþá Ijótari innvortis.
,,Hérna, “ sagði Gísli og rétti Lúlla magann og
var ákaflega akademískur. ,,Kreistu hann.“
Lúlli tók við maganum og sagði við Ingólf:
„Langar þig ekki að kreista hann?“
,,Jú,“ sagði Ingólfur. ,,Það er bezt að ég
kreisti hann. “
Lúlli fékk Ingólfi magann úr Skötta og
Ingólfur kreisti hann. Hálfmeltur smákoli féll úr
maganum niður í fjörusandinn.
,,Lúra,“ sagði Gísli og sþarkaði kolanum til
hænsnanna.
,, Smákoli, “ sagði ég.
,,Þú mátt kalla þetta kvikindi hvað sem þér
sýnist, gæzkur, “ sagði Gísli, ,,en við köllum það
lúru."
leiður á öllu, jafnvelþvíað horfa upp ískötusel,
og þeir skelltu saman skoltunum á Skötta íallra
síðasta sinn, og Gísli þreifí sporðinn og fleygði
Skötta, kviðristum og krufnum og magalaus-
um, framundir flæðarmálið. Hann kom niður
rétt hjá æðarkollunni og ungunum hennar. Þau
ruku upp með andfælum og syntu burt eins og
þau ættu lífið að leysa. Eða að minnsta kosti
eins og þau væru að búa sig undir að taka
tvöhundruð metrana í sundkeppni samnor-
rænna fugla.
Og viti menn! ísömu andrá kvað við gríðarleg
skothríð frá gömlu púströri. Senior Glóðarhaus
var kominn í gang.
„Láttu mig heyra vísuna,“ sagði kunningi
minn þegar ég var aftur kominn um borð til
hans og setztur á framþóftuna. .
„Já, “ sagði ég.,,Hún ersvona:
„Gísli er snjallasti lúrupilkarinn hérna,“
sagði Ingólfur.
„Ingólfur er nú líka seigur, “ sagði Gísli.
„Við höfum oft pilkað lúru í hálfa skjólu,“
sagði Lúlli.
Þegar nú búið var að kryfja Skötta, hvað
gerðist þá? Æ, þá varð stemningin dálítið mis-
lukkuð, því miður.
Hænsnin horfðu lystarleysislega á lúruna
sem komið hafði úr maga Skötta, en fóru svo
aftur á stjá um fjöruna rótandi og goggandi
eins og hver önnur hænsn, öll heimspeki horfin
úr fasi þeirra. Félagarnir þrír opnuðu kjaftinn á
Skötta ennþá einu sinni, en maður verður
Af miðum utan má nú heyra
mávakvak,
því hinn spræki sprotafiskur
með sporðablak
er kominn ennþá einu sinni
að endurnýja gömul kynni.
Á flot ég ýti fleytu minni,
fer á skak. “
Að svo búnu var stýrt sem leið lá út um
Hornafjarðarós. Og þaðan tók það ekki nema
eitt einasta óakademískt kortér að komast
austur fyrir Eystrasker þar sem við hittum í
bandóðan fisk.
En það er önnur saga.
Þau ruku upp meö
andfælum og syntu
burt eins og þau
ættu lífiö aö leysa.
Eöa aö minnsta kosti
eins og þau væru aö
búa sig undiraö taka
tvöhundruö metrana
í sundkeppni sam-
norrænna fugla.
Víkingur 79