Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.2002, Síða 53

ur af að verða vakinn svo illa og er bíll
flautaði inni í miðri borg, hentist hann í
loft upp og hélt að verið væri að keyra
yfir sig.
Þeir hristu af sér laufið og héldu niður
að höfn. Þar voru nokkrir menn við báta
sína, en er spurt var um skiprúm var
ekkert á lausu. Þannig ráfuðu þeir um
borgina í nokkra daga uns einhver benti
þeim á hús, sem kirkjan rak og þar
reyndist kosta eina krónu að gista, en
frítt var ef menn áttu engan pening. Þeir
reyndust að sjálfsögðu vera í þeim hópi.
Þarna gistu nokkrir finnskir skógar-
höggsmenn, einn listamaður sænskur og
Færeyingur. Menn voru ræstir klukkan
sjö að morgni, fengu þá einn kaffibolla
og brauðsneið og síðan urðu slæpingj-
arnir að fara út á götuna, en starfandi
menn héldu til vinnu sinnar. Síðan mátti
koma inn aftur síðla dags og þá var aftur
veittur einn kaffibolli og brauðsneið.
Færeyingurinn tók þá félaga tali. Hann
kvaðst vera fráskilinn, en hefði verið
kvæntur sænskri stúlku.
Hann sagðist vakna í bítið á hverjum
morgni og færi þá á hótelin og fengi að
þvo upp óhrein íulát og gæti hann þá
nælt sér í matarbita og jafnvel eitthvað
smávegis í nesti. Hann hóf að kenna
þeim fálögum lífsreglur, sem hljómuðu á
þá leið, að ef illa væri komið fyrir mönn-
um skyldu þeir varast að leggja hönd
undir kinn, því þá færu þeir að hugsa
um vandræði sín. Tvo gripi þyrftu þeir
að eiga: Sígarettumunnstykki og tann-
bursta. Munnstykkið til að geta reykt
stubbana, sem fyndust á götunum, en
tannburstann - ekki endilega til að
bursta tennurnar, - heldur til að þvo það
af skyrtunni sem stæði framundan jakk-
anum ef komist yrði í poll. Hinn hlutinn
mátti vera óþveginn, en mikið atriði væri
ætið að líta eins vel út og framast væri
unnt meðan menn slæptust um bæinn.
Einar virtist nú vera farinn að heyra of-
heyrnir og áhyggjurnar jukust vegna
væntanlegrar hegningar fyrir kapalstuld-
inn Hann heyrði tvo menn ræðast við á
götu og skynjaði þegar, að þeir voru þeir
að tala um kapalþjófnaðinn í Bolungar-
vík. Útvarpið flutti um hann sérstaka á-
róðursþætti og blöðin töldu að hann yrði
hengdur. Hann heyrði í einni útvarpsút-
sendingu, að þetta var orðið að pólitísku
milliríkja máli. Að öllu jöfnu kunni hann
ekki meira en svo í málum, að hann gæti
skammiaust beðið um bjór á veitingahúsi.
Þeir voru að rápa úti á stræti einn dag-
inn og höfðu farið að ráði hins heim-
spekingslega færeyings og orðið sér úti
um munnstykki til að geta fengið sér
reyk af stubbum götunnar. Halli var að
teygja sig eftir fallegum stubbi þegar bif-
reið svört og gljáandi brenndi í veg fyrir
þá og menn snöruðust út og sýndu lög-
reglustjörnur bak við jakkalöf. Þarna var
útlendingaeftirlitið á ferð og skipuðu
þeir þeim félögum að fara inn í bílinn og
hófu þegar spurningar. Þegar þeir skoð-
uðu passana varð þeim að furðu hvers-
vegna annar þeirra var stimplaður inn í
landið en hinn ekki.
„Hvar komst þú yfir landamærin?”
spurðu þeir. „Hví er annar ykkar stimpl-
aður inn í landið en hinn ekki?” Halli
reyndi að útskýra málið og kom þá að
stimplagleði Einars Alheims, en eftirlits-
menn þessir nenntu ekki að hlíða á þá
sögu alla. Þeir sögðust hafa fylgst með
þeim á rápi þeirra um bæinn og þegar tó-
bakið á götunni hafði freistað þeirra þótt-
ust þeir sjá, að þarna færu ekki æskilegir
gestir Svía. Þeir óku þeim beint til kon-
súlsins og báðu hann að sjá um að geml-
ingar þessir yrðu sendir til síns heima hið
fyrsta. Konsúllinn útvegaði farseðla með
flugvél á kostnað íslenska ríkisins, sem að
visu skyldu svo endurkræfir af þeim
félögum.Daginn eftir sátu þeir kumpánar
svo í íslenskri flugvél á leið til heima-
lands sins og voru þeir mjög fegnir að
hafa verið heimtir úr helju frá svíum. Þeir
lentu þó ekki saman í sætum í vélinni.
Halli fékk sæti við hlið tveggja danskra
hefðarfrúa, sem reyktu fína dömuvindla
og voru skrafhreifar, en Einar lenti við
hlið blökkumanns, sem hann taldi njósn-
ara sendan sér til höfuðs af vondum
mönnum. Hann læddi sér fram með sæt-
unum, stansaði hjá Halla og hvíslaði:
„Ég held að dagbókin mín verði notuð
sem sönnunargagn gegn mér. Hún er full
af stimplum og götunúmerum og sínir
allar ferðir mínar í öðrum ríkjum. Ég
ætla að rífa hana niður í klósettið og láta
hana hverfa. Auk þess er við hlið mér
negri, sem ég tel bolvískan spæjara.”
Hann staulaðist fram eftir ganginum
og inn á salernið og framkvæmdi eyði-
leggingu hinnar merku bókar. Hann
stansaði hjá Halla á bakaleiðinni og
hvíslaði enn:
„Ég veit að það bíður mín lögreglulið í
Keflavík og ég verð tekinn fastur.” Svo
hengslaðist hann dapurlega i sæti sitt við
hlið hins hörundsdökka spæjara.
Flugstjóri tilkynnti í hljóðnema, að
svarta þoka væri í Keflavík svo að flug-
vélin yrði að lenda á Reykjavíkurflug-
velli. Andlit Einars alheims ljómaði og
nú tók hann skyndilega gleði sína. Hann
rak upp eitt af sínurn sigurópum. Halli
leit við og var forviða um hvað á gengi.
Einar veifaði höndum glaðhlakkalega.
„Nú er ég sloppinn!” kallaði hann.
„Nú bíður allt lögregluliðið í Keflavík, en
ég leik á þá með því að lenda í Reykja-
vík. Þetta er eins og í amerískri bíó-
mynd.” Svo klappaði hann saman lófun-
um og hló.
Og hinn svarti sessunautur hans brosti
líka út að eyrum.
(Frásagnir af þessum sömu mönnum
hafa einnig verið sagðar í bókinni: Togara-
saga með tilbrigðum, sem gefin hefur verið
út tvisvar og hefur verið meðal vinsælustu
sögum meðal sjómanna. Þetta voni miklir
kappar á tíma síðutogaranna.) H.M.
Jól 2002
Nýtt ár 2003

Í|l = HÉÐINN =
Stórás 6 • 210 Garðabæ
Sími: 569 2100 • Fax: 569 2101
www.hedinn.is • hedinn@hedinn.is
Sjómannablaðið Víkingur - 53