Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.2002, Qupperneq 58

Út er komið 5. bindi
skemmtisagna úr ritröðinni
Hundrað og ein ný vest-
firsk þjóðsaga. Höfundur
bókanna er Gísli Hjartar-
son á Isafirði. Fyrri fjögur
bindin hafa vakið verð-
skuldaða athygli og mikla
kátínu hjá þeim fjölmörgu
sem lesið hafa þjóðsögurn-
ar og nýjasta bókin er vel
þegin viðbót, enda er Gísli
meistari skopsagna. Frí-
vaktinni þótti því tilvalið
að afla fanga í nýju bókinni
og ekki að efa að lesendur
skemmta sér vel. Þeim sem
vilja Iesa meira er bent á að
hafa samband við höfund-
inn í síma 456 3948 og fá
Gísli Hjartarson bókina senda ‘ Pósti asamt
gírseðli.
Kynlífsbindindið
Eitt sinn fékk Konráð Eggertsson hrefnuveiðimaður á ísa-
firði mikla bakverki og gat sig varla hreyft í nokkra daga. Mik-
ill vinur Konna er Jóhannes Kristjánsson, eftirherma frá
Brekku á Ingjaldssandi, og frétti hann af þessum bakraunum
vinar síns.
Skömmu síðar var Jóhannes að skemmta á Broadway á Sólar-
kaffi ísfirðingafélagsins í Reykjavík. Á leiksviðinu sagði Jói:
Hann Konni Eggerts vinur minn fékk í bakið. Þorsteinn
læknir ráðlagði honum að fara í kynlífsbindindi og láta kon-
una í friði í nokkrar vikur. Konni fór suður á Brjánslæk að
vinna og féll fyrir eigin hendi eftir þrjá daga.
Ótemjur
Halldór Gunnarsson í Múla í Gilsfirði, þekktur hesta- og
tamningamaður, stjórnaði lengi stórgripaslátrun í sláturhúsi
Kaupfélags Króksfjarðar í Króksfjarðarnesi. Dýralæknirinn í
Búðardal sá svo um að öllum heilbrigðiskröfum væri fullnægt.
Nú var von á nýjum dýralækni, kvenmanni. Halldór var
spurður hvort hann kviði því ekki að fá konu í kjötskoðunina.
Hann svaraði að bragði:
Eg hef átt við marga ótemjuna um dagana. Alltaf hef ég á
endanum getað riðið þeim!
Sjómannadagsfri
Á mánudegi eftir sjómannadag er skipum venjulega ekki
haldið úr höfn fyrr en eftir hádegi. Gylfi Helgason, skipstjóri á
m/s Karlsey, skipi Þörungaverksmiðjunnar á Reykhólum, var
að ræða þessa tilhögun við Björk Bárðardóttur, gjaldkera verk-
smiðjunnar, og sagði að þetta væri eini dagur ársins sem hann
fengi frí til að láta renna af sér.
Þá spurði Björk:
Verðurðu þá að fara fullur út alla hina dagana?
Ónýta skakrúllan
Guðbjartur Jónsson, „vagnstjóri” á Flateyri, var ásamt öðr-
um að skoða bilaða handfærarúllu um borð í bát. Varð þeim
fljótlega Ijóst að rúllan var ónýt.
Guðbjartur kvað upp úr með þetta og sagði:
Ef ég vissi ekki betur mundi ég segja að þetta væri ónýtt.
Siglingafræði
Fagranesið gamla strandaði við Arnarnes í byrjun níunda ára-
tugar nýliðinnar aldar en náðist út óskemmt með öllu. Eftir
þetta var Líndal heitnum Magnússyni, Dalla, ekki rótt á stíminu,
sérstaklega þegar hríð var á, náttmyrkur og vont veður.
Veturinn eftir strandið var Fagginn í Djúpferð og kom við í
Bæjum á Snæfjallaströnd eftir farþega. Þennan dag var norðaust-
an rok og snjókoma. Þegar skipið var aftur komið á siglingu eftir
viðkomu við bryggjuna í Bæjum var Dalli settur við stýrið og
gefið upp strikið sem sigla átti eftir. Hjalti M. Hjaltason skip-
stjóri var í kortaklefanum aftan við brúna, sem var jafnframt
klefi skipstjórans. Óskar heitinn Halldórsson stýrimaður kotn
upp í kortaklefa og tóku þeir Hjalti tal saman. Tók þá Hjalti eftir
því að Dalli er eitthvað órólegur við stýrið. Hjalti er glettinn og
kallaði til Dalla, að allt væri í lagi og engin hætta og dýpið væri
rúmir fjörutíu faðmar.
Þá kallar Dalli inn í kortaklefann:
Hvað ætli þú vitir um það? Það sér ekki út fyrir borðstokkinn
fyrir byl!
Lifað á landsins gæðum
Hálfdán Guðröðsson frá Kálfavík í Skötufirði í Djúpi (Dáni
kálfur) er mikill veiðimaður og náttúrubarn. Eitt sinn á áttunda
áratug síðustu aldar lagðist Dáni kálfur út, fór með heitkonu
sína þáverandi inn í Kálfavík, sem þá var löngu komin í eyði og
akvegur ekki kominn um Skötufjörð. Þar hugðist kálfurinn lifa á
ástinni, byssunni, netinu og því sem landið gaf.
Þegar heitkonan hafði fengið selkjöt í alllar máltíðir allt sum-
arið og Iangt fram á haust, gafst hún upp og stakk af. Sjálfsagt
hefur ekki átt við hana að lifa á ást og selkjöti einu saman. Kálf-
urinn fékk sér þá þræl, Magnús Vilmundarson frá Akureyri, en
það er önnur saga.
Um brotthlaup ráðskonunnar sagði Dáni kálfur síðar í viðtali
við Vestfirska fréttablaðið:
Ég skil ekkert i því að hún skyldi fara. Hún fór á sautjánda sel
og ég reyndi þó að hafa matreiðsluna fjölbreytta og gaf henni til
skiptis frampart og afturpart.
Lífgjafinn
Þá er Össur Skarphéðinsson, alþingismaður og formaður Sam-
fylkingarinnar, var 17 ára gamall, kom hann vestur á ísafjörð og
varð háseti á Kofra ÍS 41 frá Súðavík. Undir haust í haugabrælu
voru skipverjar að taka inn trollið. Össur stóð við borðstokkinn
og var að slá á belginn svo hægt væri hífa inn pokann. Kom þá
ólag á skipið og tilvonandi leiðtogi jafnaðarmanna hvarf í hafið.
Haugasjór var en Össuri tókst að svamla upp að skipinu. Skip-
verjum gekk illa að ná taki á honum, því aldan sleit hann jafnan
úr höndum þeirra.
Um borð voru meðal annarra þeir bræður frá Litlabæ í Súða-
vík, Grétar Kristjánsson, sem var skipstjóri, og bróðir hans
Kristján, sem á þeim árum var prýddur þykkum makka og því
augnayndi kvenna. Það var einmitt Kristján sem að lokum náði
taki á hári Össurar og hékk á því uns hægt var að draga hann
um borð.
Gísli Hjartarson
58 - Sjómannablaðið Víkingur