Fálkinn - 17.04.1963, Blaðsíða 18

SMASAGA VALIN AF HITCHCOCK
við einhentan mann. Það
var ekki sökum þess, að
Harry væri hégómlegur.
Það stafaði eingöngu af hag-
sýni. Hann hafði áhuga á,
að enginn gæti skýrt frá
„sérstökum einkennum“ í
lýsingu sinni á honum.
Síðasta verk hans, áður
en hann yfirgaf herbergið,
sem hann leigði, var að af-
hlaða skammbyssuna sína.
Hann stakk skotunum í
vinstri frakkavasann og
óhlaðinni skammbyssunni í
þann hægri.
Harry var aldrei vanur að
missa stjórn á sér, en jafn-
vel hæglætismanni getur
orðið það á, að valda tjóni
með hlaðinni, sjálfvirkri
skammbyssu, án þess að
Ein
ætla sér það. Og refsingin
fyrir morð eða morðtilraun
er nú einu sinni þyngri en
fyrir venjulega rántilraun
með hlöðnu skotvopni.
Hann snæddi morgunverð
og fékk sér kaffibolla í veit-
ingahúsinu á horninu, og að
því búnu stökk hann upp í
strætisvagn og ók til mið-
borgarinnar. Harry fór úr
við gatnamót, þar sem um-
ferð var mikil, gekk dálítinn
spöl niður eftir götunni og
staðnæmdist fyrir framan
bókabúðarglugga. Hann lét
eins og eitthvað í glugganum
vekti óskiptan áhuga hans,
tók upp gleraugu með stór-
um, svörtum spöngum og
setti þau á sig.
Það var ekkert athuga-
vert við sjónina hjá Harry,
svo að í gleraugunum var
venjulegt rúðugler. Hann
speglaði sig í rúðunni, og
napurt brosið varð hörku-
legra. Gleraugun settu allt
annan svip á andlitið. Þau
voru það bezta af dulargervi
hans. Hann var alltaf með
gleraugu, þegar hann
„vann“, og jafnskjótt og
ránið hafði heppnazt, tók
hann þau af sér.
Með gleraugunum breytti
hann líka um fas, hann rétti
úr sér og gekk föstum, á-
kveðnum skrefum áfram
leið sína að marki.
Hann fór fram hjá betlara,
sem stóð með hattinn í hend-
inni og hallaði sér upp að
húshorni. Betlarinn hafði
hækjur undir herðum og
teygði aðra löppina alveg út
á gangstéttina, svo að veg-
farendur gætu séð, að hann
var með staurfót.
En Harry endurgalt biðj-
andi augnaráð vesalingsins
með yfirlætisbrosi. Honum
datt ekki í hug að gefa ölm-
usumanni, sem gerði sig
svona brjóstumkennanlegan.
Harry hvæsti illskulega og
herti förina. Nú átti hann
aðeins ófarið framhjá þrem-
ur húsum, áður en hann
kæmi að bílastæðinu, sem
hann hafði séð sér út fyrir
tveim dögum.
Það gladdi hann að sjá,
að bílastæðið var næstum al-
veg fullnotað, en vörðurinn
hleypti þó stöðugt inn bílum;
höu
hann skyldi víst finna rúm
fyrir þá, lofaði hann í von
um góða aukaþóknun.
Bílana átti fólk, sem bjó
í úthverfum borgarinnar, en
sótti vinnu á skrifstofur í
miðborginni. Það skildi bíl-
ana hér eftir árla morguns
og mundi í fyrsta lagi sækja
þá aftur um fjögurleytið.
Harry gekk í hægðum
sinum þvert yfir bílastæðið
og kom út í þrönga hliðar-
götu. Hér hafði hann gert at-
huganir sínar fyrir nokkrum
dögum. Öðrum megin göt-
unnar var þétt röð af bílum,
sem hafði verið lagt þar.
Vörðurinn hafði hagnýtt sér
þessa fáförnu götu sem úti-
bú bílastæðisins. Hann hafði
tekið á sig ábyrgð á bílun-
um, en hann hafði ekki tíma
til að gæta þeirra sómasam- k
lega.
Harry gekk meðfram bíla-
röðinni, unz hann hafði .
fundið bíl, sem honum
hentaði — lítinn snotran
vagn, sem leit út fyrir að
vera auðveldur í akstri.
Hann litaðist snöggvast
um. Enginn var sjáanlegur,
svo að hann opnaði bílinn
og settist inn. Kveikjulyk-
illinn var í, það vissi hann,
til að vörðurinn á bílastæð-
inu gæti fært bílinn, ef
nauðsyn krefði.
Harry var ekki lengi að
koma bílnum í gang, og
auðvitað ók hann áfram
eftir götunni, svo að hann
þyrfti ekki að fara framhjá
DAGINN sem Henry
rændi lánastofnunina, vakn-
aði hann á slaginu sjö.
Hann svaf alltaf mjög laust
og var vanur að vakna um
leið og klukkan sló. Síðan
opnaði hann fyrir útvarpið.
Hann sat uppi í rúminu,
meðan útvarpið var að
hitna. Harry teygði hægri
handlegginn upp yfir höfuð
og geispaði. Vinstri hand-
leggurinn hafði verið tekinn
af honum rétt fyrir neðan
axlarlið.
Nú skýrði þulurinn frá,
hvað tímanum liði, og því-
næst komu veðurfregnir.
Útlit var fyrir kalt og bjart
veður. Harry rumdi ánægð-
ur. Hann flýtti sér fram úr
og inn í baðherbergið.
Hann rakaði sig vandlega
og virti andlit sitt rækilega
fyrir sér í speglinum. Hann
leit út fyrir að vera hress
18 FALKINN
og vel fyrir kallaður. Hann
hafði nýlega látið skera
mikið og rautt hár sitt, og í
bláum augunum og um lít-
inn munninn lék napurt
bros.
Þannig brosti Harry æv-
inlega. Honum stóð rétt á
sama, hvað aðrir héldu um
hann, hann skyldi vissulega
spjara sig.
Hann var lengi að klæða
sig, og það olli honum mik-
illi fyrirhöfn, að fá gervi-
handlegginn til að tolla rétt.
Er hann var kominn í frakka
og hanzka gat enginn séð,
að hann væri fatlaður. Hann
hafði lært að koma gervi-
limnum þannig fyrir, að
hann væri alveg eðlilegur.
Honum var það mjög í
mun, að enginn á peninga-
stofnuninni, sem hann ætlaði
að skipta við í dag, tæki
eftir, að þeir ættu í höggi