Fálkinn - 17.04.1963, Side 29

fyrir sakbitnu leyndarmáli. Hann sagði:
„Ég var bjáni að sýna þér ekki bréfið
í gær. Ég geri aldrei neitt þessu líkt
aftur.“ Hann reyndi að rifja upp línu
Spencers — „Höfn eftir stórsjói.“
Er Júlía hafði lokið við að lesa bréf-
ið, sagði hún: „Ég held hún sé dásamleg
kona. En hversu sætt af henni, að skrifa
svona. Þú veizt að ég var — aðeins við
og við auðvitað — pínulítið áhyggjufull
út af henni. Þegar öllu er á botninn
hvolft, vildi ég ekki missa þig eftir
tíu ár.“
Þegar þau voru í leigubílnum á leið-
inni aftur til Aþenu sagði hún:
„Varstu mjög hamingjusamur í Na-
poule?“
„Já. Ég held það. Ég man ekki. Það
var ekki eins og þetta.“
Með loftneti elskhugans gat hann
fundið hana færa sig burt frá honum,
þó að axlir þeirra snertust enn. Sólin
var björt á veginum frá Sunium, hin
heita, syfjaða, indæla siesta var fram-
undan og þó......„Er eitthvað að, elsk-
an?“ spurði hann.
„Reyndar ekki.....það er bara ....
heldurðu, að þú munir einhvrn tíma
segja það sama um Aþenu og um Na-
poule, „ég man það ekki, það var ekki
eins og þetta?“
„En hvað þú ert mikið elsku fífl,“
sagði hann og kyssti hana. Eftir það
léku þau sér dálítið í leigubílnum á
leið aftur til Aþenu, og þegar þau voru
komin á strætin, settist hún upp og
greiddi hár sitt.
„Þú ert reyndar ekki kaldur maður,
ertu það? spurði hún og hann vissi, að
allt var komið í lag aftur. Það var Jó-
sefínu að kenna að — augnablik —
hafði verið smávægileg deila.
Þegar þau stigu úr rekkju til að borða
kvöldverð, sagði hún: „Við verðum að
skrifa til Jósefínu.“
„O, nei!“
„Elskan, ég veit hvernig þér líður,
en þetta var reyndar dásamlegt bréf.“
„Myndapóstkort þá.“
Svo þau komu sér saman um það.
Skyndilega var komið haust, þegar
þau komu aftur til London — ef það
var ekki þegar kominn vetur, því að
það var ís í rigningunni og þau höfðu
alveg gleymt, hve snemma ljósin voru
kveikt heima — þau fóru fram hjá
Gillette og Locozade og Smith’s Crisps
og sáu Pathenon hvergi. B.O.A.-C.
auglýsingaspjöldin virtist daprari en
venjulega. —
B.O.A.C. fer með þig þangað og kem-
ur með þig aftur.
í fyrsta sinn hikaði hún áður en hún
opnaði bréfið. „Það er sannarlega dá-
lítið undarlegt að setja bréf hérna.
Heldurðu, að það hafi komizt þangað
af slysni?“
„Ég held það væri frekar erfitt.“
Hún las bréfið og rétti honum það
svo. Hún sagði með létti, „ó, hún út-
skýrir hvers vegna. Það er reyndar al-
veg eðlilegt.“
Hann las:
Framh. á bls. 33.
eitt orð við skókaupmann:
Tilbúnir að taka
Þegar ekið er inn Hverfisgötuna
og komið er inn undir Vitastíg blasir
við vegfarendum á húsi hægra megin
götunnar stórt neonskilti: Skóhúsið.
Margir telja þetta skemmtilegasta
neonskiltið í bænum. Þarna hefur
verzlunin Skóhúsið aðsetur sitt. Þeg-
ar komið er að verzluninni blasa við
í gluggunum myndir af þeim per-
sónum sem Disney hefur gert fræg-
ar um allan heim. Það hæfir líka vel,
því Skóhúsið selur aðeins skófatnað
á börn og unglinga. Og þegar við
áttum þarna leið um eitt sinn litum
við inn í verzlunina og hittum að
máli Berg Kristinsson verzlunar-
stjóraog þótt mikið væri að gera fórn-
aði hann okkur nokkrum mínútum
til viðræðna.
— Hver átti hugmyndina að þessu
á móti sumrinu
skilti, Bergur? var fyrsta spurning
okkar.
— Það kom nú eiginlega af sjálfu
sér. Við fórum að leita að einhverju
sem mundi henta verzluninni og
þetta varð útkoman.
— Þið verzlið hér eingöngu með
barna- og unglingaskó?
— Já, við höfum takmarkað okk-
ur við það.
— Er þetta ekki eina slíka sér-
verzlunin á landinu?
— Jú og þótt víðar væri leitað, eftir
því sem okkur er tjáð. Seljendur
okkar erlendis hafa sagt okkur. að
ekki væru nema tvær eða þrjár í
Evrópu fyrir utan þessa.
— Var það af einhverri sérstakri
Framhald á bls. 37.