Ljósberinn - 01.06.1946, Blaðsíða 17

ljósberinn
97
*
vel og segja mér, hvort þessi lest fer til
Jótlands?“
Konan leit vingjarnlega til lians og
svaraði:
„Nei, litli vinur, það gerir hún ekki.
Hún kemur frá liöfuðborginni og fer til
Helsingjaeyrar“.
„Já, en hvenær heldurðu að lest komi,
sem fer til Jótlands?“ spurði Pétur von-
svikinn.
„Hún kemur nú víst ekki í bráð“, svar-
aði konan brosandi. „Ætlaðir þú til Jót-
lands, drengurinn minn?“
„Já“, svaraði Pétur, „ég ætla til hans
Lárusar frænda. Veiztu nokkuð hvar
hann á heima?“
„Nei, það veit ég ekki. Þú ætlar þó ekki
að ferðast aleinn til hans frænda þíns?“
„Jú, aleinn“, fullyrti Pétur. „Hann
býr á Jótlandi, en ég veit ekki hvar“.
„Já, en hvernig stendur á þessu, litli
maður?“ varð konunni skelkaðri að orði.
„Vegna hvers ætlar þú að fara þangað
aleinn?“
„Ja-a“, svaraði hann með semingi og
grátstaf í hálsinum, „af því að ég á að
fá stjúpmóður, sem flengir mig“.
„Hvað segirðu? Stjúpmóður, sem fleng-
ir þig? Hváð heitirðu, vinur minn?“
„Pétur“, svaraði liann snökktandi.
„Heitirðu Pétur?“ Unga konunni brá
í brún. „Þú átt þó vænti ég eklci heima
í Kraga hjá honum Ilolst lækni?“
„Jú-liú, það er ha-ann pa-abbi mi-inn“,
svaraði Pétur skælandi, sem nú var orð-
inn alveg ráðalaust, „og ha-hann æ-ætlar
að gefa mér stjúpmóður, segir stofustúlk-
an, og stjúpmæður eru alltaf vondar, og
þess ve-vegna æ-ætla ég að fara til Lár-
usar frænda, áður en hún kemur“.
„Já, en elsku barn, vertu nú ekki að
gráta“, sagði konan og beygði sig niður
að honum. „Þurrkaðu af þér tárin, Pét-
ur litli, svona! Ég skal lijálpa þér. Þú
skalt alls ekki fá neina stjúpmóður. Ertu
þá ánægður?“
„Ja-á“, snökti í Pétri og liann hætti
að skæla — „en lieldurðu að þú getir
það?“
„O, já“, sagði konan hlæjandi, „en
lieyrðu mig nú, Pétur litli, viltu heldur
ekki fá reglulega móður, — ekki neina
stjúpmóður — lieldur mömmu í raun og
veru, sem getur leikið sér við þig og
smokrað þér í bólið þitt á kvöldin og
sungið fyrir þig og sagt þér sögur?“
„Jú, það geturðu verið viss um“, svar-
aði Pétur með ljómandi augnaráði, en
bætti svo við hugsandi: „En hún ætti þá
að vera svona, eins og þú“.
„Langar þig reyndar til, að ég væri
mamma þín?“ spurði unga konan með
ákafa og þrýsti Pétri að sér.
„Já, og ég vil alls ekki fá neina aðra
mömmu“, svaraði drengurinn af mikilli
alvöru.
„Þá skaltu líka fá mig“, svaraði konan
og virtust glitra tár í fallegu, gráu augun-
um hennar. „Nú förum við heim til hans
pabba þíns og segjum honum frá þessu,
eða eigum við ekki að gera það?“
„Jú“, sagði Pétur fagnandi og vafði
örmunum um liálsinn á lienni. En svo
sagði hann óttasleginn:
„En ef hann pabbi vill það nú ekki?
Ef liann vill að ég skuli fá hina, vondu
stjúpuna — —“
„Það vill hann ekki“, sagði hún ákveð-
ið, „ég skal sjá um það“.
Allt í einu brá drengnmn við.