Ljósberinn - 01.10.1946, Blaðsíða 4

Ljósberinn - 01.10.1946, Blaðsíða 4
160 LJÓSBERINN hægðarleikur fyrir þá að grafa það upp", sagði þriðji snáðinn. En þessi gleði þeirra stóð þó ekki lengi, því þegar þeir voru á heimleið sáu þeir, hvar lbgregluþjónn kom á móti þeim. „Heyrið þið nú", sagði einn drengjanna lágum rómi. „Varist að segja nokkrum frá þessu, því að sá okkar, sem uppvís verð- ur, verður settur í svartholið!" Augnabliki síðar segir lögregluþjónn- inn við þá: „Segið þið mér nú allan sann- leikann. Hver ykkar hefir lagt þennan stein á járnbrautarteinana?" „Það hefi ég ekki gert", sagði einn, „og ég ekki", sagði annar. „Saklaus er ég af því", sagði þá þriðji og sárt við lagði. „Hvað segir þú?" mælti lögregluþjónn- inn og leit hvössum augum á Jakob. Fé- lagsbræður hans litu til hans honum til viðvörunar. Einn þeirra rétti upp þrjá fingur, sem átti að minna á eið, annar skældi á sér munninn, en það átti að merkja „fangelsi' eða svarthol, og enn einn kreppti hnefann til að sýna Jakob, hvað hann mundi gera, ef hann játaði. En Jakob var ómögulegt að skrökva. Hann fann það á þessu augnabliki, að heldur vildi hann láta setja sig í svart- holið en ljúga. „Jæja,'segðu eins og er!" sagði þá lög- regluþjónninn, „varst það þú, sem settir steininn á brautarteinana?" „Já, ég er hræddur um, að ég- hafi gert það", sagði Jakob einarðlega. „Jæja, þá var það gott, að ég náði í Þig!" „Ekki er ég nú alveg viss um það", sagði Jakob. „Eg hefði heldur ekki látið hann liggja þarna áfram, hefði ekki farið að hellirigna á meðan við vorum að leika okkur". „Þú verður að koma með mér. En segðu mér fyrst, hvort þú hefir verið einn um þetta strákapar, eða einhver hinna strákanna hjálpað þér að fremja það?" Jakob gat ekki skrökvað, og ekki vildi hann koma upp um félaga sína; hann færðist því undan að svara þessari spurn- ingu. „Jæja, það kemur alveg í sama stað niður; það er nóg að einn ykkar sé hafður eins og til dæmis", sagði lögregluþjónn- inn og hélt svo áleiðis og leiddi Jakob með sér. Þegar þeir voru farnir, sagði einn drengjanna:( „Heimskulegt var það af Jakob að fara svona að. Nú kemur hann fyrir réttinn og verður ef til vill lúbarinn eða settur í svartholið". En Jakob lét ekki hugfallast, þó að hann renndi grun í, hvernig fyrir sér mundi fara, og var ekki laust við að um hann færi dálítill titringur; en samt vissi hann með sjálfum sér, að hann hafði breytt rétt, og var því ekki svo órótt inn- anbrjósts, eins og margur hefði mátt ætla. Var hann nú ekki hugprúður drengur? En hann-fékk launaða þessa góðu fram- komu sína, því að húsbóndinn, sem lög- regluþjónninn fór með hann til, hrósaði honum fyrir sannleiksást hans. Og er hann hafði áminnt hann um að leika sér ekki á brautinni, þá lét hann hann fara heim til sín. Hver var þá fegnari en Jakob? Eg horfi á Jesúm þá hræðist ég eigi, þá hrekur mig ekkert af sannleikans vegi.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.