Ljósberinn - 01.10.1946, Blaðsíða 31

Ljósberinn - 01.10.1946, Blaðsíða 31
 LJÓSBERINN 187 XVIII. Gatan. Þá var Jim á ný meðal „götuflakkar- anna. Ennþá einu sinni varð hann að berjast gegn hungrinu með betli og smá- hnupli. Fuglarnir eiga sér hreiður og dýrin bæli; en hann, þessi litli munað- arleysingi, átti sér hvergi öruggt hæli. Nótt eftir nótt varð hann að sofa á hörð- um bekk eða tröppum. Einstöku sinn- um var hann þó svo heppinn að ná í góðan svefnstað í vörustöflum eða upp- undir mæni á vissum verksmiðjum, sem aðeins hin heimilislausu börn þekktu. Um tíma var hann hjá ítalskri fjöl- skyldu, sem lifði á því að spila á götun- um. Fjölskyldufaðirinn, Giovanni Fran- cetti, lék á litla slaghörpu, sem stóð á trévagni. Sonur hans og dóttir léku á flautu og klarinett, en konan gekk um með hattinn. Hlutverk Jims var að draga vagninn. I vagninum hékk lítill kassi, þar var yngsti fjölskyldumeðlimurinn, er ekki hafði ennþá eignast neitt hljóðfæri. Hann svaf þarna sætt og rótt. Það var alls ekki óalgeng sjón að sjá móður Francetti sitja við að hagræða þeim litla, meðan hljóm- sveitin lékaf fullum krafti ýmsa ítalska óperuleiki, en slík músik var uppáhald Francettis. Dóttirin hét Pia og varð hún brátt í miklu uppáhaldi hjá Jim. Það var ekki til sá hlutur í víðri veröld, sem hann vildi ekki gera fyrir þessa litlu stúlku, er lék á klarinett. Hún bjó yfir miklum hljómlistargáfum. Það urðu honum sár vonbrigði, þegar hann varð að yfirgefa fjölskylduna. Francetti gerði þá upp- götvun, að hann hafði ekki ráð á því að hafa dreng til þess að draga vagninn. Skömmu seinna fékk Jim þá atvinnu að vera „sonur" eins götumálarans. Víðs vegar á fjölförnustu götunum í London sátu — og sitja ef til vill ennþá — marg- ir málarar, sem lifa á því að teikna og mála myndir. Margir þessara manna eru sannkallaðir listamenn. Þeir geta teikn- að peningaseðil svo eðlilega, að níu af tíu vegfarendum beygja sig niður qg taka seðilinn upp. Hver málari hefir sína sér- grein: Myndir af stjórnmálamönnum, kóngi og drottningu eða mönnum, sem mikið er rætt um þá og þá stundina. Einn- ig eru landlagsmyndir, fagrar myndir af sólarlagi, sem hægt er að dást að. Aðrir mála skrautlegar skonnortur, er skera bláar öldurnar fyrir fullum seglum. Auð- vitað er ætlast til þess að fólk greiði myndirnar og leggi nokkra skildinga í hattinn, sem gjöf til listamannsins. Gam- all málari komst að því, að það var um meiri tekjur að ræða, ef fólkið hreifst til meðaumkunar. Þess vegna tók hann Jim að sér og gerði hann að „syni" sín- um. Drengurinn þurfti ekkert að gera annað en að sitja og líta ræfilslega út, og það heppnaðist honum ágætlega. Skammt frá horni því, er Whiteehapel Road og Commercial Road mætast, ligg- ur lítil skuggaleg gata, sem heitir Petti- coat Lane. Hún er áþekk flestum öðr- um götum þessa hverfis. Húsin eru lítil og óhrein og götugrjótið hraunótt, en samt sem áður er nafn þessarar götu þekktara, heldur en nafn nokkurrar ann- arrar götu. Hér er nefnilega tvisvar í viku haldinn markaður. Og þangað safnast margs konar þorparalýður, þjófar og fjár- glæframenn — þó sem betur fer dálítið af heiðarlegu fólki líka — í þeim tilgangi

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.