Ljósberinn - 01.10.1946, Blaðsíða 32

Ljósberinn - 01.10.1946, Blaðsíða 32
188 LJÓSBERINN Mest í heimi Mest í heimi að mínum dómi, miskunn Drottins er. Þd5, sem sól er sumarblómi, sonur Guös er mér. Ég var ávalt ungur falinn ástúð frelsarans; og til traustrar verndar valinn vináttunni hans. B.J. að ná í eins mikið og mögulegt er af pen- ingum hvers úr annars vasa. Það er sagt án alls gamans, að taþi maður úrinu sínu á markaði í Petticoat Lane, geti farið svo, að manni takizt að fá það aftur á uppboði á sama mark- aðinum. Þarna var ekki ósvipað umhorfs og á austurlenzku sölutorgi. 011 verzlun fór fram undir beru lofti eða í portdyrum. Eins þétt saman og mögulegt var stóð verzlunarfólkið með litlu handvagnana sína. Yfir vagnana voru strengd tjöld, til þess að verja vörurnar fyrir sól og regni. Aðalverzlunarvaran var gamall fatnaður. Það var fátt um fólk í þessu hverfi, sem þekkti þann munað að geta eignazt ný föt. Nei, gömlu fötin voru notuð meðan nokkur tuska var heil. Það voru stórir hlaðar af notuðum fatnaði á markaðin- um. Loftið var mettað af fruggukennd- um óþef frá fatnaði, sem einu sinni hafði þekkt betri daga. Á milli hlaðanna sat Gyðingur með ósviknar silfurvörur — eða hér um bil ósviknar. Hann hafði einnig skartgripi ýmsa á boðstólum og gimsteina, er glitruðu í öllum regnbog- ans litum, enda höfðu hlutir þessir seg- ulmögnuð áhrif á kvenþjóðina. Rétt hjá skartgripasalanum seldi slátrari flegnar kanínur, og skransali nokkur reyndi að vekja athygli fólksins á gömlum mynd- um, olíulömpum, strokjárnum, ýmsum koparílátum og — já, hvað var það, sem ekki var til hjá þessum manni. Það var verzlað með gamla skó og nýja skó, göm- ul húsgögn og hér um bil ný húsgögn, járnrúm, barnavagna, háa hatta og lága hatta, ávexti, vín og margs konar kökur. Engu var fleygt. Nei, allt virtist að lok- um hafna í Petticoat Lane! Þeir verzlunarmenn, sem ekki voru komnir svo hátt í mannfélagsstiganum, að þeir ættu vagn með tjaldi yfir, gátu notazt við ávala kassa. Þeir seldu flibba- hnappa, eldspýtur, naglasköfur, göngu- stafi, regnhlífar og ýmis konar glingur. Einnig seldu þeir leikföng, smáskammta og meðul, bursta og póstkort. Þeir hróp- uðu og skræktu og reyndu að ná í sem flesta viðskiptavini með því að lofsyngja vörur sínar. Hæst öskruðu þó uppboðssalarnir, sem seldu ýmsar vörur til hæstbjóðanda. Þeir néru höndunum saman í örvæntingu, þrifu í hár sitt og skræktu: „Á þessi dýrmæti vasi að fára fyrir slíkt smánarboð? Það er hneyksli — en takið hann þá. Sjáið þetta fagra málverk! Komið nær, gott fólk, þið hafið áreiðan- lega aldrei fyrr séð jafn dásamlega fallegt sólarlag. Hvað viljið þið bjóða . . . ?" Framh.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.