Vikan


Vikan - 23.10.1958, Blaðsíða 10

Vikan - 23.10.1958, Blaðsíða 10
líta á þjóninn, og eins og þær séu eiginlega að panta fyrir einhvern annan, biðja þær lágum rómi um tvo „áka" og spur. Kvenmannskaupið er lágt og sokkar hafa hækkað í verði. 1 Naustinu er lika fullt af fólki. Þar hefur hljómsveitin þegar byrjað aö leika, líklega í því skyni, að mat- urinn renni betur niður við dempaða tóna fiðlunnar. Svo kemur einn og einn falskur tónn, og bitinn stöðvast í hálsinum, en bara andartak, því að fiðlarinn vaknar við vondan draum og bætir úr þessu með angurblíðri slroku. Heima I herbergi situr Siggi há- seti, sem kom um fimmleytið í dag af Grænlandsmiðum og fer um fimm- leytið á morgun á Grænlandsmið. Hann hefur farið í hreina skyrtu og brett upp ermarnar og hyggst fá eins mikið út úr kvöldinu og mögu- legt er með aðstoð þriggja vodka og þess sem til fellur. UM ÞAÐ LEYTI sem klukkan á torginu er sjö og dómkirkjuklukkan er tvær mínútur yfir er undirbúningur kvöldsins að hefjast fyrir alvöru. Hinir yngstu koma saman á Isborg- arbar — fæstir þeirra eru farnir að fara á böll þótt flesta langi, en það er þó aö minnsta kosti hugsanlégt að svindla sér inn á bió, á mynd, sem er bönnuð innan sextán, og með þvi er tc.lsvert fengið út úr kvöldinu. Þar að auki dugar tuttugukallinn, sem herjaður var út úr pabba, skammt í skemmtanalífi stórborgarinnar eftir bjargráðin. Eína, sem hægt er að veita sér svo nokkru nemi, er þriggja- krónuís — og svo kostar það auðvit- að ekkert að horfa á skólasystuwiar i laumi, þegar þær láta varalitinn, sem ein fann heima í skáp, ganga milli barnslegra yaranna, eða hag- ræða bómullinni, sem troðið hefur verið undir peysuna á viðeigandi og æsandi stað, finnst strákunum. Svo skríkja þær og ganga milli barstól- anna með tilheyrandi mjaðmaskaki a \s. Monroe, svo að brakar í ungum beinum, sem alls ekki eru við þessum ósköpum búin. Þeir, sem eru heldur eldri í „list- inni að lifa" halda sig um þetta leyti á „rangahalanum," „járnbrautar- vagninum," „langa-bar", og hvað hann nú er kallaður, því ekki skortir þar andagiftina til að finna á hann viðeigandi nöfn. Ranghalagestirnir mega fara á böll, já, pabbi og mamma hafa meira að segja gefið greinilega í skyn, að kærkomnast væri, að þeir kæmu yfirleitt sem allra minnst heim til sín — „ef þú lætur mig sjá þig svona aftur, rek ég þig að heim- an á stundinni..." Þarna hafa menn mælt sér mót, einn kemur þá öðrum er kastað út, og það er bollalagt um kvöldið og hvern eigi að slá fyrir næstu. 1 margmenninu fer þó aldrei svo að einhver eigi ekki pening — hann er dreginn að borði þar sem sitja fimm eða sex, og örlög auranna hans þar með ráðin, þeir fara í að „fínansera" kvöidið fyrir hópinn. Á barinn á Borg hefur verið lát- laus straumur síðustu mínúturnar. Þar hafa þjónarnir ekki við að blanda hanastél og fleytifull viský- glös, og einn eða tveir, sem eru bún- ir að svolgra þrjú viskýglös í röð, eru komnir út í ákavítið — meira magn, minni pehingar. Tvær stúlkur koma að bardyrunum, nema þar staðar og líta í kring um sig, taka slðan á sig rögg og ganga inn í karl- mannaþvöguna. Þær þykjast fyrst vera að leita að einhverjum, en sjá svo að enginn veitir þeim eftirtekt og ganga að borðinu. Án þess að ÞETTA ER ÞEGAR klukkan á torginu er sjö og dómkirkjuklukkan tvær mínútur yfir. Svo slær dóm- kirkjuklukkan níu, og þá á torginu vantar tvær mínútur í. Það hljóðnaði talsvert yfir sam- kundunni á Isborgarbar, margir farnir á bíó, bannað innan sextán, en þó nokkrir eftir, sem ekki herjuðu út nema tíu hjá pabba, og því ekkert hægt að gera nema borða þriggja- krónuís í kvöld. Út úr „ranghalanum" tínast menn í smáhópum, kvöldið hefur verið skipulagt og haldið skal á dansleik. Ekki er þó enn vaknaður almennur áhugi á að yfirgefa stað- irn . .. það er svo ágætt að sitja hér og lögreglumaðurinn í horninu er ekkert að hnýsast i það þótt menn stingi liöndinni andartak inn undir jakkann, beri þangað glas, helli í það með slíku offorsi að þriðjungur fer framhjá, lyfti því síðan á borðið þar sem minnst ber á þvi og fylli upp að börmum af kók, andvarpi þá mærðarlega og líti loks I kring um sig, mest á lögreglumanninn, sem situr alsaklaus og óeinkennisbúinn og lætur hugann reika til íbúðarinn- ar, sem hann er að byggja og gerir að verkum, að hann verður að taka að sér þetta aukastarf, sem hann bölvar í huga sér og nefnir „mann- skemmandi." . Hljómsveitin á Borginni er mætt til leiks og eitt par komið út á gólfið. „Þetta er einhver stórlax utan af landi, lögfræðingur, held ég," er hvislað þegar þéttholda maðurinn á gólfinu staulast eitt skref með hægri 10 VIKAN
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.