Vikan - 29.09.1988, Qupperneq 45

Þetta var allt saman lelkur. Yndislegur leikur. Þau borðuðu spag-
hetti á veitingahúsinu við Canale Grande og á eftir settust þau inn
í svalan skugga gamallar kirkju. Og í búð við Rialtobrúna keypti
hann dálítið handa henni - lítinn fugl úr lituðu gleri. Hún tók hann
varlega upp og varð hugsað til fuglsins í hennar eigin brjósti.
Ferðafélagi Tove var mjög skynsöm í
peningamálum, og það hafði komið sér
vel. Þess vegna mótmælti unga stúlkan
ekki heldur, þó að hana langaði fremur til
þess að reyna gondólana strax. En hún
hafði geflð það loforð, að hún skyldi hlýða
félaga sínum í öllu, — í einu og öllu. Og þó
að vaporettoinn væri jafnþéttskipaður og
lestin hafði verið, naut Tove útsýnisins í
ríkum mæli. Hin syndandi borg var orðin
að veruleika og líktist draumi. Litli fuglinn
* brjósti hennar barðist ótt og títt um.
— Þarna sérð þú Santa María della Salute!
sagði ífú Mortensen hátíðlega og benti.
Tove endurtók nafnið með sjáifri sér.
Henni fannst það eins og klukknahljómur.
Samt vonaði hún með sjálfri sér, að frú
Mortensen kæmi nú ekki með allt of marg-
ar útskýringar. Hún hafði það í huga, að
Feneyjar væru borg, sem ætti að finna.
Þessir sjaldgæfu töfrar áttu að hafa áhrif..
í þögn.
Og nú áttu þær að fara í land. Frú Mort-
ensen stikaði ákveðin yfir Markúsartorg
með Tove á hælum sér. Hún vissi upp á
hár, hvert þær áttu að fara, þó að hún hefði
aldrei komið þarna áður. Hún var mjög
dugleg, alveg eins og heima á skrifstof-
unni. þetta var gott gistihús, en þær ætl-
uðu að búa í úthýsi þess. Það var ódýrast,
sagði frú Mortensen. Tove hafði ekkert við
það að athuga, því að úthýsið var gamalt,
dálítið niðurnítt, en mjög myndarlegt hús,
og þær urðu að fara inn um járnhlið með
allskyns útflúri, og það kom Tove til að
hugsa um elskendur, sem hittust og
skildust.
Þegar þær komu inn í herbergið, varð
hún strax að fara að glugganum og halla
sér út. AIls staðar annars staðar hafði út-
sýnið verið þröng gata. Hér var það þröng-
ur skurður, því að þetta voru Feneyjar.
Fyrir neðan var gondóli á leið ffam hjá.
— Ég veit nú ekki, sagði frú Mortensen
fýrir aftan hana, — en mér finnst, að svona
hlutir veki ekki sérlega mikið traust.
Tove hlustaði naumast á hana. Hún hlust-
aði á ósýnilega tenórinn, sem barst henni
til eyrna úr kaffihúsinu á horninu:
Venite allagile
baichette mie.
Santa Lucia!
Santa Lucia!
— Já, sagði fiú Moretensen þurrlega, —
hér búa þeir til tenóra á færibandi. En nú
skulum við taka upp úr töskunum og fá
okkur eitthvað að borða. Ég legg til, að við
förum snemma í háttinn í kvöld, því við
þurfúm margt að gera á morgun: San
Marco, Dogehöllina og glergerðina í Mu-
rano þurfum við að skoða. Við þurfúm að
fara snemma á fætur, því við verðum ekki
lengi hér í Feneyjum.
Tove kinkaði ósjálfrátt kolli og kæfði um
leið andvarp. Auðvitað áttu þær að skoða
sig um á morgun, eins og sómdi sér á
ferðalagi siðprúðra kvenna. Og auðvitað
áttu þær að fara áfram til annarra frægra
borga. Ferðin var mjög vel skipulögð af ffú
Mortensen, og hún var alitaf á undan áætl-
un. Þær voru varla komnar til einnar
borgar, er hún hóf að tala um þá næstu og
allt það, sem þær ættu að skoða þar. Þær
áttu gjarnan að geta komið heim og sagt,
að þær hefðu haldið áfram og séð allt
saman. Tove fannst aðeins, að það hefði
verið svo yndislegt að láta tímann standa í
stað, þann stutta tíma, sem var áætlaður
fyrir Feneyjar. Og í kvöld yrðu gondólarn-
ir upplýstir, og loftið yrði fúllt af tónlist og
ást. En hún átti að fara snemma að hátta og
safna kröftum fyrir rannsókn merkisstað-
anna.
Morguninn eftir gekk allt samkvæmt
áætlun: Markúsarkirkjan og Palazzo Duc-
ale. Því næst fóru þær og fengu sér kaffi í
kaffihúsi hjá Piazzettunni. Frú Mortensen
hélt því fram, að það hefði verið allt of
dýrt. í kringum sig heyrðu þær raddir, sem
töluðu ensku, þýsku, ffönsku, sænsku og
dönsku, — allt of mikla dönsku, fannst
Tove.
— Við skulum ljúka úr bollunum, sagði
frú Mortensen.
— Við getum séð Della Salute fyrir há-
degisverð. Loftið þar er málað af Tizian.
Mig langar alls ekkert til þess að sjá
þetta loft, hugsaði Tove, en hún beit á vör-
ina. Mig langar miklu meira til þess að
sigla á gondólum á kyrrlátum síkjum fram
hjá höllum, sem ég þarf ekki að skoða.
— Þú ert vonandi ekki lasin? spurði
ferðafélagi hennar og sendi henni rannsak-
andi augnaráð. Það er betra að gæta sín
hérna suður frá þrátt fyrir allar bólusetn-
ingar. Maturinn er ekki eins og heima. Ég
kenni jafnvel sjálf ógleði og höfúðverkjar.
— Eigum við kannski að fara svolítið
hægar í sakirnar, stakk Tove varlega upp
á.
—Já, það er rétt hjá þér. Við skulum fara
heim og leggja okkur. Það er betra að eiga
ekki neitt á hættu.
Þær fóru heim í gistihúsið. Frú Morten-
sen tók inn nokkrar höfúðverkjatöflur og
háttaði. Það leið ekki á löngu, þangað til
hún var sofnuð. En, Tove var alls ekkert
syfjuð. Litli, órólegi fúglinn í brjósti henn-
ar hélt henni vakandi. Hann vildi fara út.
Og hún fór út með hann.
Hún lét berast með straumnum gegnum
miðborgina, en þar var urmull af
þröngum, krókóttum götum og götustíg-
um. Ef til vill fengi hún ákúrur fyrir það, en
henni stóð á sama. Hún var ekki vitund
hrædd, og hún talaði ágæta ensku, en alls
staðar voru ferðamenn. Hún virti fýrir sér
glæsilega búðargluggana með perlum,
kristallsvörum og Feneyja-knipplingum.
Því næst leitaði hún á brott ffá mann-
mergðinni og fann dálítinn stað, sem var
kyrrlátur, og þaðan lá bogabrú yfir síki
nokkurt. Hún gekk út á brúna og leit í
kringum sig. Hún kom auga á hvítan kött,
sem lá á marmarahellu og sleikti sólskinið.
Frh. á næstu síðu
VIKAN 45