Vikan - 23.01.1992, Page 6

TEXÍI: HELGA ÁGÚSTSDÓTTIR MYNDIR: RÚNAR ÞÓR BJÖRNSSON
Hestarnir hafa löngum átt stað í hjarta Óla. Hér stendur hann við eitt verka sinna, sem prýðir áfengisútsöluna á Akureyri.
ÉG BORGADI
HVERJA EINUSTU
KRÓNU AFIUR
- SEGIR ÓLI G. JÓHANNSSON BÓHEM
Á AKUREYRI í OPINSKÁU SPJALLI
aö stóð ekki á viöbrögðum þegar
Akureyringar fréttu aö viðtal við
hann væri á döfinni. Allir höfðu
skoðun á honum - hvort sem þeir
þekktu hann eða ekki. Og allir
höfðu einhverja ímynd af honum á reiðum
höndum, þó sumir væru varfærnari en aðrir.
Eftir stóð að Óli G., áður fyrr nefndur Óli Jó.,
var auðheyrilega maður sem fólk hafði ekki
komist hjá að taka afstöðu til út frá hinum ýmsu
forsendum - sönnum sem lognum og allt þar á
milli.
Hann klæðist svörtum regn- og rykfrakka
utan yfir trimmgalla; I augunum blanda íhygli,
yfirlætis og ólgu. Minnir svolítið á hinn sígilda,
tilfinningalega hnútamann sem birtist Ijóslif-
andi í einhverri danskri nútímaskáldsögu; við-
kvæmnislega luntalegur á gamlan bóhem-
máta - svona á yfirborðinu.
„Ég fæddist á Akureyri 13. desember 1945,
í Hafnarstræti 79 sem er forskalað timburhús,
hérna í Innbænum.'Foreldrar mínir eru Jóhann
G. Guðmundsson, fyrrverandi póstmeistari, og
kona hans, Hjördís Óladóttir, sem staríar enn
sem vaktstjóri á langlínudeildinni. Og þau
eignuðust auk mín tvær dætur og einn son.“
Hann kveikir í sígarettu og virðir blaðamann-
inn fyrir sér - svo nákvæmlega aö ætla mætti
að hann hefði í hyggju að snúa hlutverkunum
við. Svo glottir hann þegar hann sér að blaða-
6 VIKAN 2. TBL. 1992