Menntamál - 01.08.1957, Blaðsíða 43

MENNTAMÁL
137
barn þeirra). Þess er og að gæta, að foreldrarnir eða
venjulega aðeins móðirin kemur aðeins einu sinni í viku
til sálfræðingsins, og þegar langt líður á milli samtala,
er augljóst, að ekki er hægt að veita foreldrum róttæka
hjálp við meiri háttar sálrænum truflunum. Engu að síð-
ur geta þeir lært sitthvað um sjálfa sig og samband sitt
við barnið, sem gerir þeim uppeldisstarfið léttara og stuðl-
ar að andlegu jafnvægi þeirra.
Aðalatriði er þó að tryggja vinveitta afstöðu foreldr-
anna til lækningarinnar á barninu, koma í veg fyrir að
þeir stöðvi hana eða spilli framgangi hennar með áhrifum
sínum á barnið. Þetta kann sumum að virðast allundar-
legt. Ef foreldrarnir leita til sálfræðingsins af frjálsum
vilja, er afstaða þeirra þá ekki fyrirfram jákvæð? Svo er
því miður ekki alltaf. Það kann að þykja harkalega að
orði komizt að segja, að taugaveiklun barnsins sé til orðin
að eigin ósk foreldranna, og ég veit, að flestir, ef ekki all-
ir foreldrar munu mótmæla harðlega. Engu að síður leiðir
reynslan í ljós, að þetta er rétt, þegar skyggnzt er undir
yfirborðið. Afstaða foreldranna til taugaveiklunar barns-
ins er alltaf að einhverju leyti tvíbent (ambivalent). Að
öðrum þræði kvarta þeir yfir henni, hún veldur þeim
óþægindum og er þeim oft til minnkunar. Hins vegar hafa
þeir að miklu leyti kallað hana fram, vegna þess að hún
gegnir ákveðnu hlutverki í dynamisku sálarjafnvægi for-
eldranna. Áður en barnið kemur til lækningar, gera for-
eldrarnir sér aðeins grein fyrir óþægindum af hegðunar-
truflunum, en jafnskjótt og hegðun barnsins tekur að
breytast fyrir áhrif lækningarinnar, tekur einhver óró að
gera vart við sig hjá foreldrunum. Þeir finna, að þeir
hafa verið sviptir einhverju, án þess að gera sér ljóst,
hvað það er eða setja það í samband við breytinguna á
hegðun barnsins. Og áður en þeir vita af, eru þeir farnir
að spilla árangri lækningarinnar með ýmsum ráðum
(spyrja barnið í þaula um það, sem gerist í lækningatím-