Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 5

FRÓÐI
261
“Ef herra Hamilton þráir að tala við Clark heishöfðingja,
getur hann fundið hann hjá kyrkjunni, að kapteini Helm við-
stöddum“.
Stafsetning var í lakara lagi og allur fjöldi af upphafsstöfum;
en Hamilton skildi meininguna vel; hann átti ervitt með að dylja
löngun sfna að komast á fund þenna. En honum stóð stuggur af
að koma til kyrkjunnar — hann skalf við þá tilhugsun. —
Sjera Beret mundi sjálfsagt verða þar. Og ef nú skyldu sjást um-
merki eftir greftranina? — ef að —? Þessar hugsanir ætluðu að
gera hann vitlausan.
Hann sendi aftur til Clarks með þá uppástungu, að þeir
mættust á fletinurn fyrir framan aðal-inngang virkisins; en Clark
var til þess ófáanlegur. Til kyrkjunnar varð hann að fara.'j
Honum var mikil hressing f þvf, að hafa Helm með sjer, því
þótt vegurinn væri ekki nema 240 fet, fanst honurn hatin vera
margar mflur. Á leiðinni fór hann þar hjá, er Beverley hafði
tekið sjer stöð með menn sína, Það tók talsvert á taugastyrk-
leik, er menn þessir horfðust í augu. Hvorugum brá hið minsta
enda var andlit BeVerleys hart eins og marmari. Þar var breytj
ing ómöguleg.
En þessu var öðruvfsi farið með Jason frænda. Hann var
ekki of hlaðinn af hermannlegum embættissvip eða prúðmensku,
bar ekki samviskuna í þverpokum og bjartað hans var ekkert
nærri þvf, að springa af veiklulegum tilfinningum. Þá er hann
sá Hamilton, er bar sig all-borginmannlega að hermannasið, komst
franska blóðið hans f suðuhita og tungan varð óviðráðanleg,
“Til helvftis burt hjeðan, svfn, meyja-morðingi, ræningi,
manndrápati, þjófur, lygari”, öskraði hann. “Jeg skal flá haus-
inn á þjer áður sól sest. Sjáðu ef ekki geri! Þú svínshaus og
hárkaupmaður!”