Muninn - 01.05.1997, Síða 31

Nú skömmu eftir að ég hafði komið mér fyrir og vanist því að í íbúðinni var ekki
allt sem sýndist hófst mitt mjög svo stutta háskólanám. Ég var búinn aó skrá mig i
Iæknadeild og búinn að verða mér úti um allar bækur og hafði notað síðustu daga til að
glugga í þær. Mánudagurinn rann upp bjartur og fagur (rigning) og ég tölti í skólann,
tvöfaldur efnafræðitími beið mín. Þessi efnafræðitími var ekkert frábrugðinn því sem ég
bjóst við, troðfullur salur af fólki og einn maður eins og krækiber í helvíti með hljóðnema
sem röflaði um innganginn að okkar námi. Eftir tímann fór ég að versla og fór svo heim.
Heima taklaði ég efni dagsins og reiknaði lipurlega ein
ioo efnafræðidæmi, fór svo að sofa.
Það sem tekur nú við er eitthvað sem ég kann
ennþá enga skýringu á og hefur mjakað mér nærri
þeirri skoðun að eitthvað sé til sem heiti forsjón.
Þriðjudagur rennur upp, bjartur og fagur (rigning). Ég
vakna, tek til við lestur göfugra fósturfræðibókmennta,
en svo klukkan 9.00 stend ég upp og fer í göngutúr.
Hann endaði hjá LÍN þar sem ég afturkallaði námslánið
mitt, svo fór ég heim, setti inniskóna mína og
nærbrækur ofan í poka, rölti niður á flugvöll og
hoppaði með fyrstu vél til Akureyrar. Markaði þessi
atburður endalok læknisfræðistúdíu minnar og geng ég
nú undir nafninu ex-stud-med.
Það var greinilega kominn tími á árs frí hjá
mér þó svo að ég réði engu um það. Því var næst á
dagskrá að leita að vinnu í höfuðborginni því þangað
var ég víst fluttur. Svo ég dembi mér í Moggann og
ákvað að leita fyrst til grunnskólanna, til þess þá helst
að gera upp við mig hvort ég vildi verða kennari.
Grandaskóli varð fyrstur í viðtalsröðinni og á
föstudagsmorgni er ég kominn aftur til Reykjavíkur og
búinn að fá 10 tíma vinnu á dag sem leiðbeinandi í
Grandaskóla. En þar með er ekki eins og mér sé borgið
eða neitt slíkt, tveimur mánuðum síðar kemur í ljós að
ég mátti ekkert vinna þarna sem leiðbeinandi og auk
þess var mér borgað alltof mikið sem slíkum. Þá ákváðu
góðir menn að gera mér að endurgreiða allt draslið og
þiggja laun óbreytts starfsmanns hjá Reykjavíkurborg.
Skólastýran neitaði að láta mig fá að sjá upprunalega
ráðningarpappíra og lét mig skrifa undir nýja, dagsetta
sama dag og hina og þar með var ég orðinn
stórskuldugur maður.
Það er fyrst núna þegar þessar línur eru skrifaðar sem ég sé fyrir endann á þessari
launaflækju enda er ég búinn að segja upp frá og með þeim degi sem úr henni er greitt og er
búinn að fá mér nýja vinnu.
Sú vinna sem ég fékk er úti í Hollandi á hóteli sem þjónn og þar verð ég í fimm
mánuði á fríu fæði og húsnæði með góðar tekjur þar til ég fer í háskólann í Leiden í sama
landi að nema fornleifafræði.
Það er margt sem hér má læra, en meginreglan er sú að flana ekki að neinu. Ég hef
aldrei upplifað neina eftirsjá eftir þessa ákvörðun mína með læknisfræðina og veturinn var
afar lærdómsríkur í skóla lífsins. Þegar þið farið að fá ykkur vinnu hvet ég ykkur til að
treysta aldrei vinnuveitanda og taka afrit af öllum pappírum sem þið skrifið undir. Þegar þið
farið að vinna með kerfið passið ykkur á því að liggja alltaf á hnjánum og ekki sýna það á
nokkurn hátt að í ykkur búi nokkuð annað en þrælslundin og undirgefnin því að mínu mati
er ekki til sá opinberi starfsmaður hjá ríki eða borg sem ekki nýtur þess að sjá þig veltast
fram og aftur og aftur og fram. Passið ykkur á því að sýna aldrei óþolinmæði þó þið hafið
setið tvo til þrjá tíma í símanum til að fá leiðréttingu ykkar mála.
Svo svona rétt í lokin, þó að mín saga hafi endað farsællega þá er ekki víst að
ykkar geri það, verið því undirbúin því versta en vonið það besta.
EDWARD HÁKON HUIJBENS
M U N I
N N
1 9 9 7 31