Muninn - 01.05.1997, Blaðsíða 35

Hæstvirtur skólameistari.
Tryggvi Gíslason
Það er að morgni sjötta dags nóvembermánaðar á ári trésins, að ég;
Sigmundur Ernir Rúnarsson, nemandi í sjötta bekk félagsfræðideildar, hér í
skóla, varð fyrir heldur óskemmtilegri lífsreynslu á göngum skóla okkar. Skal
hennar getið hér í stuttu máli.
Svo vildi til i löngu frímínútum getins dags, að ónefndur maður steig
í stokk og tjáði mönnum löngun sina til söngva. Gerðust menn honum sama
sinnis og tóku að fylkjast niður í gamla skóla og námu eigi staðar fyrr en
við þröskuld skólans. Hófu menn brátt að syngja hið fegursta, í þeirri von að
skólameistari þeirra gæfi þeim mánaðarfrí næstkomandi mánudag. Var söngurinn
eigi búinn að dynja lengi, er skólameistarinn, Tryggvi Gíslason, birtist og
setti menn þá hljóða. Spurði hann lýðinn ýmissa spurninga um gildi og ástæður
þessa mánaðarfrís og tónaði lýðurinn svörin um hæl, líkt og gert er við
messuhald. Er honum þraut síðan spurningar, tók hann að ryðja sér braut í
gegniim lýðinn, eins og Móse í gegnum Dauðahaf forðum, þannig að autt svæði
myndaðist á miðju gangarins.
Víkur þá sögunni að mér, hvar ég stóð meðal fjöldans, umkomulaus og
saklaus og átti mér einskis ills von. Veit ég ekki fyrr en um háls mér nema
tvær krumlur og tóku þær óðum að þrengja hálstaui mínu jöfnum en föstum tökum
að grönnum svíra mínum. Sem og eðlileg taugaviðbrögð gera ráð fyrir, tóku að
sendast til heila míns hinar einkennilegustu skipanir um hverskonar sársauka
er völ væri á þar innra. Brutust þessar skipanir síðar út sem alskyns grettur
og hrukkur í andliti mínu sem og hinn mesti roði, auk þess sem ég tók að
finna fyrir einhverjum tappa eða álíka óskapnaði, er virtist loka fyrir
frekari öndun. Varð mér því af þessu hin mesta vanlíðan, enda var ég á
tímabili orðinn fullkomlega sáttur við 11fsskilnaðinn sem ég hugði af þessu
leiða. Þegar svo á elleftu stundu, að takinu var sleppt, þótti mér sem ég
væri úr tölu lifenda. En er ég lauk upp augum sá ég hvar andlit eitt brosti
mót mér og þó ég í fyrstu hugði þar guð vera, taldi ég mig kannast við
andlitið af öðru en guðsverkum, (sem slíkum). Var þar fyrir kominn Tryggvi
Gíslason og þar sem ég taldi að hann væri enn meðal lifenda, ályktaði ég sem
svo að slíkt hlyti einnig að gilda um mig. Því næst hvarf hann mér sýnum
aftur eftir skólaganginum og þá er hann skundaði til baka, sá ég mitt óvænna
og faldi mig bak við næsta mann - og tel ég það hafa bjargað mér frá frekari
hálspyntingum að hans hálfu í þetta sinnið. Likur svo þessari frásögn.
Að téðri meðferð, er Tryggvi Gíslason veitti mér, verð ég að álykta
eftirfarandi. Annað hvort er honum meira en lítið illa við mig, eður hann
hefur gripið óbælanleg löngun til hálstogunar. Hvort tveggja er svo
háttsettum manni óviðeigandi á slíkum stundum né stöðum, sem þeirri, er hér
um ræðir. Er ég því tilneyddur til þess að æskja hæstvirtan skólameistara
Tryggva Gíslason, um eftirfarandi atriði:
1. Þar sem hálstau mitt rifnaði sem svaraði einum
og hálfum sentimetra við átökin, tel ég Tryggva Gíslason bótaskyldan. Annað
hvort taki hann til hendinni við að staga klút minn, eða honum skuli skylt að
borga mér nýtt hálstau. Enda skal þess getið að hálstau þetta er mér hin
dýrmætasta eign, því mörg eru þau skiptin sem það hefur beinllnis bjargað mér
frá lungnabólgu eða öðrum þeim skaða, er af vill hljótast við hin ýmsu veður
sem hér á landi ríkja. Auk þess tel ég mig vita, að Tryggva sé illt að vita
til þess að nemendur hans gangi um skólann með rifnar eða hálfrifnar flíkur á
líkömum sínum.
2. Ég æski þess að Tryggvi geri mér þann grikk
eigi aftur, því álíka hálstogun og um getur, er mér á allan hátt misboðin.
Ef svo mun fara að hæstvirtur skólameistari Tryggvi Gíslason, gangist
ekki að þessum tilmælum mínum, mun ég vísa tilmælum mínum til Hagsmunaráðs
nemenda hér i skóla og leita þar úrbóta í málum mlnum.
Akureyri 6/11 - 1980.