Muninn - 01.05.1997, Blaðsíða 93

Þegar maður hefur aldrei séð neitt trúir maður því sem
manni er sagt og sögurnar hennar ömmu voru mér
heilagur sannleikur. Alla ævina hafði ég beðið eftir að
komast hingað, ég skoðaði myndir frá Frakklandi,
hlustaði á franska tónlist og ef ég heyri einhvern minnast
á París sperrti ég eyrun til hins ýtrasta. Og hingað er ég
loksins komin. Ég les franskar bókmenntir við góðan
háskóla, leigi litla skítuga þakíbúð og bíð enn eftir hinni
eilífu sælu sem ég trúði að væri geymd í hjarta Parísar.
Allt í einu heyri ég einhvern söngla fyrir aftan mig. Ég
hrekk upp úr hugrenningum mínum. Konan er komin
aftur. „Hér er kaffið þitt vinan" segir hún og brosir. Ég
þakka fyrir, hún heldur áfram að söngla og hverfur bak
við afgreiðsluborðið. Ég hræri í kaffinu gjörsneydd allri
nema að regndroparnir dansa angurværan dans á
bárujárnsplötunum á þakinu. Litla stúlkan rýfur þögnina
og spyr: „Hvað heitir þú?" „Ég heiti Lilja." Það kom
undrunarsvipur á hana og hún sagði: „Það er skrýtið
nafn."
Við tölum lengi saman, mér finnst gott að tala við hana,
hún er svo saklaus og opin fyrir öllum hlutum. Ég segi
henni frá því þegar ég var lítil stelpa á Islandi. Hún spyr
og spurði eins og börn gera gjarnan. Mér finnst við sitja
þarna inni í hlýjunni heila eilífð. Allt i einu heyrum við að
dyrnar opnast og við heyrum „Lili." Inn kemur há , falleg
kona sem bersýnilega er móðir stúlkunnar. Þær faðmast
og stúlkan veifar til mín. Nú sit ég aftur ein og horfi út í
regnið. Glöð en innst inni vonsvikin yfir þvi að stúlkan
löngun til að dreypa á því. Skyndilega heyri ég söng,
angurværan lagastúf sungin af þeim sem finnur til. Ég lít
upp og sé mér til mikillar furðu litla stúlku sem líklega er
um fimm ára gömul. Hún er augljóslega nýkomin inn úr
rigningunni. Dökkir lokkarnir mynda fallega umgjörð utan
um hvítt andlitið. Hún er í bláum kjól og augun full af
tárum. Hún horfir á mig vonaraugum og spyn„Hefur þú
séð mömmu mína?" Ég segi: „Nei, því miður." „Hún er
týnd” segir hún. Ég býð henni að setjast hjá mér. Hún
klifrar upp á háan stólinn og andvarpar: „Ég er týnd." Ég
strýk tárin af kinnum hennar og segist skuli hjálpa henni.
Ég fer og bið gömlu konuna að hringja á lögregluna og
tilkynna um týnt barn. Ég sest svo aftur hjá stúlkunni og
segi að allt verði í lagi. Það er þögn og ekkert heyrist
hafi fundið móður sína. Mér var farið að þykja svo vænt
um hana og mér leiddist. Ég stóð upp, fór í vota kápuna,
skildi eftir nokkra franka fyrir kaffið og gekk út í leit að
hinni hreinu Parísarborg þar sem tækifærin bíða á næsta
götuhorni, sönnu ástinni og listinni. Ég geng út á götu í
von um að finna borgina sem amma sagði mér frá, en
innst inni veit að sú borg er ekki lengur til, ég sest niður á
blauta gangstéttina og græt vonsvikin, heit tár mín renna
saman við rigninguna, tárin af himnum.
Höfundur: Hilma Gunnarsdóttir